Uzasadnienie
Stan faktyczny
Nieruchomość gruntowa przy ul. (...) w G., objęta księgą wieczystą (...) (działka nr (...)) jest własnością Skarbu Państwa. Współużytkownikiem wieczystym tej nieruchomości jest (...) sp. z o.o. w G. (w udziale ¼ części).
Okoliczności bezsporne
Dotychczasowa wysokość opłaty rocznej obciążającej w/w użytkownika wieczystego wynosiła 1.585 zł.
Okoliczność bezsporna
Skarb Państwa (reprezentowany przez Prezydenta Miasta G.) pismem z dnia 10 marca 2020 r. wypowiedział dotychczasową opłatę roczną i powołując się na wzrost wartości nieruchomości (250.215 zł) zaproponował od 2021 r. opłatę roczną w kwocie 1.876,61 zł (przy niezmienionej stawce 3% i udziale ¼ we współużytkowaniu).
Okoliczność bezsporna
Wzrost wartość nieruchomości nie nastąpił, jej wartość (wyceniana jak dla prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej) w marcu 2020 r. wynosiła 200.300 zł.
Dowód: opinia biegłego J. Ś., k. 118-168, 193-194
Ocena dowodów
Opinia biegłego J. Ś. (z uzupełnieniem) jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna. Zarzuty pozwanego do opinii pierwotnej zostały przez biegłego wyjaśnione w sposób przejrzysty i trafny. Fakt, że aktualnie nieruchomość jest wykorzystywana jako szlak komunikacyjny nie ma wpływu na jej status pod względem planistycznym, a tym samym nie może to prowadzić do uznania zestawu nieruchomości porównawczych za błędnie skatalogowany. Biegły wyjaśnił kryteria stopniowania cech w sposób logiczny i przejrzysty; odniósł się też w wystarczający sposób do zagadnienia trendu cenowego na rynku lokalnym.
Pozostałe okoliczności faktyczne są niesporne.
Kwalifikacja prawna
Strona pozwana nie udowodniła (por. art. 78 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami) wzrostu wartości nieruchomości, co oznacza, że powództwo o ustalenie opłaty rocznej w dotychczasowej wysokości było w całości zasadne w świetle art. 77 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (a contrario), albowiem nie zaistniały przesłanki do aktualizacji opłaty rocznej w oparciu o twierdzenie właściciela o wzroście wartości nieruchomości.
Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 77 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami a contrario.
Koszty
O kosztach stron orzeczono w punkcie II. na mocy art. 98 k.p.c. Od przegrywającego pozwanego zasądzono na rzecz powoda: opłatę za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (90 zł, § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłatę sądową od pozwu (30 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).
Pozostałymi nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Gdyni, gdyż Skarb Państwa w ujęciu ekonomicznym jest „jedną kasą” i tworzenie rozstrzygnięć sądowych kreujących sztuczne przesunięcia pomiędzy różnymi jego reprezentantami nie ma żadnego znaczenia ekonomicznego i jest w istocie bezcelowe (art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych) – punkt III.