Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Na podstawie wniosku pozwanego z 4 września 2011 r. 16 września 2011 r. pozwany zawarł z (...) Bankiem SA w W. (obecna nazwa banku: (...) SA) umowę odnawialnego kredytu konsumpcyjne (...) udzielonego w jego rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowym nr (...) na okres 12 miesięcy. Umowa była automatycznie przedłużana na kolejne okresy dwunastomiesięczne.
Kwota kredytu zgodnie z umową wynosiła 25 000 zł, zaś spłata kredytu następowała z każdego wpływu środków na rachunek bakowy pozwanego i powodowała odnawianie się kredytu w spłaconej części.
W §3.4 umowy przewidziano, że od kwoty niespłaconego w terminie kapitału bank miał prawo naliczać odsetki według zmiennej stopy procentowej wynikającej z tabeli stóp procentowych (...) Banku, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 20 % w skali roku, i mogła ulec zmianie w przypadku zmiany wysokości maksymalnych odsetek ustawowych za opóźnienie przewidzianych w Kodeksie Cywilnym.
W § 4 umowy postanowiono, że kredyt jest oprocentowany według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 6,98999977111816%
W §17 umowy przewidziano uprawnienie banku do jej wypowiedzenia z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia m.in. w przypadku naruszenia przez kredytobiorcę postanowień umowy oraz regulaminu udzielania kredytów konsumpcyjnych i innych warunków(regulaminów), do których przestrzegania zobowiązany był kredytobiorca.
W dniu 12 listopada 2012 r. na podstawie aneksu do powyższej umowy kwota kredytu została podwyższona o 3700 zł.
/umowa wraz z aneksem i regulaminem – k. 16 – 26)
Począwszy od 19 września 2011 r. pozwany zaczął korzystać z kredytu, zaś na jego koncie pojawiło się saldo ujemne, które na dzień 14 września 2017 r. wynosiło – 287000 zł
/zestawienie operacji na rachunku bankowym -. 42, k 31. – 40/
W dniu 18 października 2017 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia wynoszącego 1104, 84 zł w terminie 14 dni roboczych od otrzymania wezwania. W wezwaniu powód poinformował pozwanego o możliwości restrukturyzacji zobowiązania lub zmiany jego warunków spłaty.
/wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania – k. 126, 127/
W dniu 19 grudnia 2017 r. powód wypowiedział umowę pozwanemu z uwagi na brak spłaty zobowiązania zgodnie z warunkami umowy.
Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy podpisali w imieniu banku (...), którzy działali na podstawie pełnomocnictwa udzielonych im w dniach odpowiedni: 28 kwietnia 2015 r. i 13 października 2016 r.
/wypowiedzenie – k27, pełnomocnictwa – k. 130, 131/
Zadłużenie pozwanego z tytułu kredytu na dzień 26 września 2018 r. wynosiło: 28 700 zł z tytułu kapitału, 1706, 26 zł z tytułu odsetek umownych w wysokości 10 % za okres od 17 sierpnia 2017 r. do 21 marca 2018 r., 1423, 53 zł z tytułu odsetek od zadłużenia przeterminowanego za okres od 22 marca 2018 r. do 26 września 2018 r. oraz 728, 70 zł z tytułu kosztów, opłat i prowizji.
/wyciąg z ksiąg banku – k. 28)
Sąd zważył, co następuje
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dołączone przez powoda dokumenty w postaci umowy i aneksu do niej wraz z regulaminem, oświadczenia o wypowiedzeniu umowy wraz z pełnomocnictwami osób je podpisujących, wezwania pozwanego do zapłaty zadłużenia wraz potwierdzeniem jego nadania, a także historii operacji na rachunku bakowym pozwanego i wyciągu z ksiąg banku. Dokumenty te nie wzbudziły wątpliwości sądu co do ich prawdziwości i autentyczności. Zostały sporządzone poza niniejszym postępowanie i nie dla jego celów, dlatego nie było żadnych przeszkód, aby uczynić je podstawa faktyczna ustaleń sądu.
Podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 69 ustawy Prawo Bankowe w zw. z art. 66.1 ustawy o kredycie konsumenckim (umowa została zawarta przed jej wejściem w życie).
Pozwany, kwestionując powództwo zgłaszał wymienione powyżej zarzuty co do roszczenia powoda:
- I. niewykazanie wysokości roszczenia, kwestionowanie wyciągu z ksiąg bankowych – zarzut w ocenie sądu bezzasadny
Celem wykazania wysokości roszczenia przedłożono nie tylko wyciąg z ksiąg bankowych, ale także elektroniczne zestawienie operacji na rachunku pozwanego w okresie 2002-2017
- - zgodnie z art. 7 Prawa bankowego oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych.
- - w orzecznictwie podnosi się, że art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz.U. 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) przewidujący składnie oświadczenia woli za pomocą elektronicznych nośników informacji, stanowi podstawę do stosowania w praktyce bankowej dokumentów elektronicznych, które na gruncie prawa procesowego należy uznać - na równi z oświadczeniem utrwalonym za pomocą pisma na nośniku tradycyjnym (papierze) - za dokument w rozumieniu kpc (por. postanowienie SN z dnia 11 marca 2004r., V CZ 12/04, L.).
- - nie do przyjęcia jest teza, że skoro wydruki komputerowe nie spełniają wymogów dokumentów, to tym samym nie mogą zostać uznane za dowód w procesie. Nawet jeśli podzielić pogląd, że skoro niepodpisane wydruki komputerowe nie stanowią dokumentu w rozumieniu art. 244 i 245 kpc, to należy uwzględnić, iż w Kodeksie postępowania cywilnego nie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych i dopuszczalne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Zastosowanie w sprawie mógł znaleźć również przepis art. 309 kpc. Przepis ten odnosi się bowiem do innych niż wyraźnie wymienionych w kodeksie środków dowodowych i tym samym może mieć zastosowanie także do wydruków komputerowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2008r., I CSK 138/08, L.).
W konsekwencji wydruk komputerowy w postaci elektronicznego zestawienia operacji jest przydatnym i miarodajnym dowodem w postępowaniu cywilnym, a pozwany nie zdołał go skutecznie zakwestionować.
Nie sposób a priori kwestionować także wyciągu z ksiąg banku. Wprawdzie nie ma on mocy dokumentu urzędowego i w postepowaniu cywilnym jest wyłącznie dokumentem prywatnym, jednakże jako taki podlega on ocenie sądu zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. Pozwany nie zgłosił żadnych konkretnych zarzutów o do sposobu wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem, ani tez – wbrew obciążającemu go ciężarowi dowodu nie wykazał, aby dokonał jakichkolwiek wpłat na rachunek bankowy, które ni zostałyby ujęte w zestawieniu operacji na rachunku bankowym i przez to wpłynęłyby na wysokość jego zadłużenia wynikająca z wyciągu z ksiąg banku,. W tej sytuacji zarzuty pozwanego należało uznać wyłącznie za przyjęta linie obrony, obliczoną na ogólnikowe zakwestionowanie wszystkich twierdzeń powoda.
- II. niewykazanie przekazania pozwanemu środków pieniężnych
Zarzut jest oczywiście bezzasadny, ponieważ umowa dotyczyła kredytem odnawialnego w rachunku oszczędnościowo – rachunkowym w związku z czym pozwany mógł się zadłużać w rachunku do wysokości umówionego limitu. Z dokumentów na k. 42 wynika, że od 19 września 2011r. (wniosek o udzielenie kredytu odnawialnego został złożony w dniu 14 września 2011r. - k. 16) pozwany korzystał z limitu, co potwierdza elektroniczne zestawienie operacji, natomiast na 14.09.2017r. na jego rachunku występowało saldo ujemne 28.700 zł (k. 39v), odpowiadające wysokości udzielonego limitu
III. przedwczesność powództwa – brak wezwania do zapłaty z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację kredytu; bezskuteczność połączenia w jednym piśmie wezwania do zapłaty, pouczenia w trybie 75c Prawa bankowego i wypowiedzenia umowy
Zarzut Sąd uznał za bezzasadny z następujących przyczyn:
- - do pisma z dnia 02.07.2019r. powód dołączył wezwanie do zapłaty z dnia 18.10.2017r. wraz z potwierdzeniem jego nadania (k.126 i 127) z informacją o możliwości dokonania zmiany warunków spłaty lub restrukturyzacji zobowiązania; wezwanie zawierało pouczenie o możliwości takiego wniosku w terminie 14 dni;
Pozwany mija się z prawdą twierdząc, że pouczenie o restrukturyzacji było połączone z wypowiedzeniem, skoro ww. wezwanie poprzedzało wypowiedzenie umowy;
W przepisie art.. 75 c prawa bankowego wprost wskazano, że informacja o możliwości restrukturyzacji powinna być zawarta w wezwaniu do zapłaty; 1. Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych.
- 2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.
- IV. brak umocowania dla osób, które podpisały wypowiedzenie
Zarzut okazał się bezzasadny z następujących przyczyn:
- - wypowiedzenie z dnia 19.12.2017r. podpisali B. M. i P. K.;
- - do pisma z dnia 02.07.2019r. dołączono pełnomocnictwa dla każdej z tych osób, do podpisywania wypowiedzeń umów kredytowych zawartych z osobami fizycznymi z limitem do kwoty 50.000 zł (w niniejszej sprawie limit po aneksowaniu 28.700 zł) wraz z drugim pełnomocnikiem;
- - pełnomocnictwa zostały udzielone w dniach 28.04.2015r. i 13.10.2016r. (a więc przed podpisaniem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pozwanemu) – wygasają z dniem ustania stosunku pracy;
- V. kwestionowanie roszczenie o odsetki z uwagi na niewymagalność całego roszczenia
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pozwany kwestionuje wyliczenie odsetek, przy założeniu bezskuteczności wypowiedzenia (brak wymagalności całego roszczenia) – ostatnie zdanie k. 110v. Zarzut ten jest bezzasadny, skoro Sąd przesądził powyżej, ze wypowiedzenie było skuteczne. Pozwany nie kwestionuje samej stopy procentowej odsetek
Powód w pozwie domaga się zasądzenia odsetek umownych od kapitału w wysokości 28700 zł za okres od 17.08.2017r. do 11.03.2019r. wg stopy procentowej 10 % w skali roku. Z § 3 ust. 4 wynika umowy, że zmiana stopy procentowej następuje w przypadku zmiany maksymalnej wysokości odsetek wynikających z czynności prawnej. Stopa procentowa tych odsetek od sierpnia 2017r. wynosiła 14 %, podczas gdy powód dochodzi odsetek w wysokości niższej.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. N69 ustawy Prawo Bankowe, Sąd orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. zasądzając na rzecz powoda kwotę 5291 zł, obejmującą: opłatę od pozwu w kwocie 1674 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł.