Uzasadnienie
Stan faktyczny
J. S. i M. S. (1) w okresie w latach 2013-2015 ani nie korzystali, ani nie dysponowali w inny sposób (jako posiadacze samoistni lub zależni) z nieruchomości przy ul. (...) w G. (w żadnej części tej nieruchomości).
Dowód: zeznania pozwanej, k. 47-48 zeznania pozwanego, k. 48
Ocena dowodów
Sąd uznał za wiarygodne zeznania pozwanych. Są logiczne, szczere. Pozwani mieszkają w innym miejscu od wielu lat i zupełnie nic nie wskazuje, że w jakiś sposób mieliby chcieć korzystać z niewielkiego (ok. 100 m/kw) fragmentu działki, na której zamieszkują inne osoby.
Należy jednak podkreślić, że to strona powodowa miała obowiązek – wobec zaprzeczenia – udowodnić fakt posiadania przez pozwanych spornej działki (art. 6 k.c.). Przedstawiła na tę okoliczność tylko jeden dowód – oświadczenie M. S. z dnia 26 listopada 2015 r. W świetle zeznań pozwanego wynika, że nie bardzo orientował się w użytej w tym piśmie terminologii (czysto prawniczej). Można sądzić, że treść przygotowanego dokumentu została mu podsunięta (prawdopodobnie przez jego siostrę) w celu osiągnięcia określonych skutków na potrzeby innych postępowań (prawdopodobnie dotyczących zasiedzenia). Taki obraz powstania tego dokumentu jest zdaniem Sądu bardzo prawdopodobny. Wniosek z tego jest taki, że dokument ten nie odpowiada prawdzie, a więc nie ma dostatecznej wartości dowodowej, aby wyłącznie na jego podstawie uwzględnić powództwo.
W świetle istotnych mankamentów wartości tego dowodu powód, aby udowodnić należycie powództwo powinien przedstawić inne, odpowiednio zobiektywizowane dowody potwierdzające fakt korzystania przez pozwanego z tej działki (zeznania świadków, fotografie itp.).
Kwalifikacja prawna
W świetle poczynionych ustaleń faktycznych powództwo jest bezzasadne, gdyż powód nie udowodnił, że pozwani w spornym okresie korzystali z przedmiotowej działki lub ją w inny sposób posiadali (samoistnie lub zależnie).
Z tych przyczyn powództwo podlegało oddaleniu na mocy art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. a contrario (punkt I. sentencji).
Koszty
O kosztach orzeczono na mocy art. 98 § 1 k.p.c. zasądzając je od powoda na rzecz pozwanych. Na sumę z punktu II. sentencji składa się opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (90 zł, § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.).