Uzasadnienie
wyroku z dnia 9 lipca 2026 roku
- I. (żądanie i podstawa faktyczna pozwu) 1.
Powódka I. S. (2) wystąpiła z powództwem przeciwko I. S. (1) domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 39.692,56 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 2. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że od 23 sierpnia 2002 roku strony pozostawały w związku małżeńskim, w którym, obowiązywał początkowo ustrój wspólności majątkowej. W dniu 30 grudnia 2021 roku strony ustanowiły rozdzielność majątkową oraz zawarły umowę o podział majątku wspólnego.
- 3. Na mocy ww. umowy pozwany zobowiązał się do świadczenia alimentacyjnego w kwocie 4.000 zł na rzecz każdego z dwojga dzieci stron. Jednak w przypadku rozpoczęcia przez którekolwiek z dzieci płatnej edukacji, wartość alimentów miała zostać podniesiona o 50% wartości tej edukacji. Zdaniem powódki wolą stron było ustanowienie dwóch odrębnych i niezależnych od siebie zobowiązań. Wyrokiem z dnia 1 września 2023 roku Sąd Okręgowy w Gdańsku rozwiązał małżeństwo stron.
- 4. W przypadku K. S. powódka poniosła koszty w kwocie 61.048,93 zł, w tym: szkoła językowa w V. (17.678,93 zł), sprzęt naukowy (6.558 zł), wycieczki i obozy (11.747 zł), opłaty szkolne (8.419 zł), kurs prawa jazdy kat. B (3.815 zł), korepetycje i przygotowanie dom matury (330 zł), opłata za maturę IB (3.200 zł), korepetycje z matematyki (3.620 zł), korepetycje do matury IB (2.112 zł), kurs surfingu (2.199 zł), korepetycje z j. niemieckiego (1.320 zł), fotograf do kursu (50 zł). Natomiast w przypadku V. S. koszty w łącznej kwocie 16.680,50 zł, w tym korepetycje i przygotowania do matury z chemii rozszerzonej (3.570 zł), kurs prawa jazdy (1.890,50 zł), opłaty szkolne (1.140 zł), korepetycje i przygotowania do matury z matematyki (1.080 zł), korepetycje i przygotowania do matury z biologii (6.480 zł i 720 zł), korepetycje i przygotowania do egzaminu komisyjnego z j. polskiego (1.800 zł). Pozwany nie zwrócił powódce połowy ww. kosztów. Jako podstawę powództwa powódka wskazała art. 471 k.c. (pozew, k. 3-15)
- II. (stanowisko pozwanego) 5.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
6. Pozwany zaprzeczył, aby w jakikolwiek sposób naruszył ciążące na nim zobowiązania wynikające z umowy z dnia 30 grudnia 2021 roku, a także, iż zobowiązanie do pokrycia ewentualnego pokrycia 50% kosztów edukacji synów miało charakter zobowiązania kontraktowego. Jest to bowiem zobowiązanie o charakterze alimentacyjnym i powinno być dochodzone przed sądem rodzinnym. Pozwany zwrócił uwagę, że w treści pozwu o orzeczenie rozwodu powódka wskazywała, że ww. umowa stanowi porozumienie małżonków z art. 58 §1 k.r.o. regulujące wysokość alimentów, zaś w wyroku rozwodowym wysokość alimentów została ustalona zgodnie z żądaniem powódki. Nadto, wskazano wprost, że pozostałe koszty utrzymania i wychowania małoletniego obciążają powódkę. Stąd stanowisko powódki jest wewnętrznie sprzeczne. Jeśli powódka uznała, że wysokość alimentów wymaga podwyższenia powinna skierować prośbę o dobrowolne podwyższenie alimentów lub skierować pozew do sądu, a tego nie uczyniła. Jedynym reżimem procesowym podważenia umowy w zakresie świadczeń alimentacyjnych jest tryb przewidziany w art. 138 k.r.o. Pozwany wskazał nadto, że powódka nie ma legitymacji czynnej do dochodzenia roszczeń alimentacyjnych.
7. Niezależnie od powyższego pozwany wskazał, że przez płatną edukację strony rozumiały edukację na poziomie liceum lub studiów, a synowie stron z takiej edukacji nie korzystają. Nadto, szereg wydatków nie pochodzi od powódki lub nie dotyczy kosztów utrzymania synów stron. Pozwany zwrócił uwagę, że łoży na synów spore środki np. w dniu 18 urodzin każdy z nich otrzymał od niego samochód M. o wartości powyżej 100.000 zł. Z kolei, powódka w ramach podziału majątku wspólnego nabyła prawa do 3 mieszkań, domu, środków pieniężnych w kwocie 224.970 zł, przedsiębiorstwa, spłatę w kwocie 2.800.000 zł, a także alimenty na utrzymanie dzieci w kwocie 8.000 zł. Z tego też względu pozwany podniósł również zarzut nadużycia prawa podmiotowego (art. 5 k.c.).
(odpowiedź na pozew, k. 279-287)
- III. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
- 8. Powódka I. S. (2) oraz pozwany I. S. (1) od 23 sierpnia 2002 roku pozostawali w związku małżeńskim, w którym obowiązywał ustrój wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
- 9. Z małżeństwa stron pochodzi dwóch synów: K. S. (ur. (...)) i V. S. (ur. (...)).
(fakty bezsporne) 10.
W dniu 30 grudnia 2021 roku przed notariusz I. W. prowadzącą kancelarię notarialną w Z. strony zawarły umowę majątkową małżeńską (rep. (...)), na mocy której z dniem 30 grudnia 2021 roku ustanowiły w swoich stosunkach majątkowych ustrój rozdzielności majątkowej.
(dowód: umowa majątkowa małżeńska, k. 19-20) 11.
Nadto, tego samego dnia przed tym samym notariuszem strony zawarły umowę o podział majątku wspólnego (rep. (...)).
- 12. Zgodnie z §9 ust. 2 umowy I. S. (1) zobowiązał się tytułem alimentów na rzecz swoich synów V. S. i K. S. płacić miesięcznie kwotę po 4.000 zł na każdego z nich, do 5. dnia każdego miesiąca, począwszy od stycznia 2022 roku – przelewami dokonywanymi na konto bankowe I. S. (2) lub w inny sposób uzgodniony przez strony.
- 13. Nadto, stający postanowili, że przedmiotowe alimenty będą płatne do ukończenia pobierania nauki przez odpowiednio V. S. i K. S., lecz nie dłużej niż do ukończenia przez nich 26. roku życia.
- 14. Stający postanowili również, że w przypadku rozpoczęcia przez którekolwiek z dzieci płatnej edukacji, wartość alimentów zostanie podniesiona o 50% wartości tej edukacji.
(dowód: umowa o podział majątku wspólnego, k. 21-30) 15.
Wyrokiem z dnia 1 września 2023 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II C 303/23 Sąd Okręgowy w Gdańsku związek małżeński stron rozwiązał przez rozwód bez orzekania o winie. Nadto, w punkcie III. sentencji wyroku kosztami utrzymania i wychowania małoletniego dziecka Sąd obciążył obje rodziców w następujący sposób:
- - udział I. S. (1) ustalił na rzecz małoletniego K. S. na kwotę po 4.000 zł miesięcznie i kwotę tę zasądził od I. S. (1) płatną do rąk I. S. (2) z góry do dnia 5-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności każdej raty;
- - pozostałymi kosztami utrzymania i wychowania małoletniego obciążył powódkę.
- 16. Postępowanie w zakresie V. S. zostało umorzone.
- 17. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 9 września 2023 roku.
(dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 1 września 2023r., k. 31-32) 18.
Synowie stron uczęszczali do szkoły amerykańskiej, a następnie do klasy dwujęzycznej liceum ogólnokształcącego. W okresie szkoły średniej synowie stron uczestniczyli w korepetycjach, kursach przygotowawczych do matury, obozach językowych, obozach snowboardowych. Powódka pokrywała ww. koszty z własnych środków, a także opłaciła obu synom kurs prawa jazdy kategorii B, ponosiła opłaty szkolne czy wydatki związane z zakupem sprzętów naukowych.
- 19. Aktualnie, V. S. studiuje na Uniwersytecie Z. (studia nieodpłatne), a K. S. w Szkole Głównej Handlowej.
- 20. Strony po połowie pokrywają koszty czesnego w (...) oraz koszty utrzymania i zakwaterowania młodszego syna w E..
(dowód: przesłuchanie powódki I. S. (2), płyta CD k. 321, przesłuchanie pozwanego I. S. (1), płyta CD k. 321) 21.
W okresie od stycznia 2022 roku do grudnia 2024 roku powódka I. S. (2) koszty związane z kształceniem, nabywaniem umiejętności oraz rozwijaniem zainteresowań syna K. S. w wysokości 61.048,93 zł, zaś w przypadku syna V. S. w wysokości 16.680,50 zł. (dowód: korespondencja stron, k. 40-44, faktury VAT, paragony, potwierdzenia przelewów bankowych, k. 45-255, przesłuchanie powódki I. S. (2), płyta CD k. 321, przesłuchanie pozwanego I. S. (1), płyta CD k. 321) 22.
Pismem z dnia 18 marca 2025 roku powódka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wezwała pozwanego do zapłaty w terminie 7 dni kwoty 41.523 zł tytułem zwrotu 50 % poniesionych kosztów edukacyjnych na wspólne dzieci w okresie od stycznia 2022 roku do grudnia 2024 roku.
- 23. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanemu w dniu 25 marca 2025 roku. I. S. (1) nie odpowiedział na ww. wezwanie.
(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 33-34, wraz z pełnomocnictwem, k. 35, tabelą C., k. 36-38 oraz dowodem doręczenia, k. 39, przesłuchanie powódki I. S. (2), płyta CD k. 321, przesłuchanie pozwanego I. S. (1), płyta CD k. 321)
Sąd zważył co następuje
- IV. 24.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony oraz dowodu z przesłuchania stron.
(ocena dowodów) 25.
Oceniając wiarygodność zgromadzonego materiału dowodowego należy wskazać, że część przedłożonych przez strony dowodów miała charakter dokumentów urzędowych (wyrok rozwodowy, akty notarialne), zaś w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie wzruszyła w trybie art. 252 k.p.c. przysługujących im domniemań autentyczności oraz zgodności zawartej w nich treści z prawdą. Sąd nie doszukał się także żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności pozostałych dokumentów mających postać dokumentów prywatnych (wezwanie do zapłaty) oraz wydruków komputerowych (wydruk korespondencji e – mail, potwierdzenia przelewów bankowych), w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji.
- 26. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie Sąd oparł również na zeznaniach stron. W ocenie Sądu zeznania powódki oraz pozwanego były szczere i w znacznej części ze sobą korelowały. Pewne rozbieżności wystąpiły w odniesieniu do kwestii przyczyn zamieszczenia w umowie o podziale majątku postanowienia o kosztach płatnej edukacji oraz rozumienia tego postanowienia przez strony. Powódka I. S. (2) twierdziła, że to postanowienie umowne zostało sformułowane przez notariusza, a strony nie prowadziły rozmów w tym przedmiocie. Z kolei, pozwany I. S. (1) wskazywał, że przed zawarciem umowy o podział majątku wspólnego rozmawiał z byłą żoną o kwocie alimentów i kwestii rozpoczęcia płatnej edukacji, a swoje uzgodnienia przekazali następnie prawnikom. Natomiast, pomiędzy zeznaniami stron nie było rozbieżności co do przebiegu edukacji synów, ponoszenia przez pozwanego połowy kosztów czesnego oraz kosztów zakwaterowania młodszego syna w E.. I. S. (1) potwierdził również, że jego synowie uczestniczyli w kursach i zajęciach wskazanych w pozwie, jak również nie kwestionował, że powódka poniosła wydatki podane w pozwie, niemniej kwestionował związek niektórych wydatków z edukacją synów.
- V. (rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia) 27.
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
- 28. Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że powódka swoje roszczenie wywodziła z treści §9 ust. 2 umowy o podział majątku wspólnego, wskazując, że w przedmiotowej umowie pozwany zobowiązał się do spełniania na rzecz powódki świadczeń polegających na zwrocie połowy kosztów edukacyjnych wspólnych dzieci stron. Mimo wezwania pozwany jednak nie dokonał żadnych płatności, co skutkowało powstaniem szkody po stronie powodowej. Tym samym źródeł odpowiedzialności pozwanego powódka doszukiwała się w odpowiedzialności kontraktowej.
- 29. W związku z powyższym należało przyjąć, że podstawę prawną powództwa stanowi przepis art. 471 k.c., w myśl którego dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
- 30. Podstawową kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawało rozumienie treści postanowienia umownego zawartego w § 9 ust. 2 umowy o podział majątku wspólnego, na którym powódka opierała swoje roszczenie. W myśl tego postanowienia umownego „stawający zgodnie postanowili, że w przypadku rozpoczęcia przez którekolwiek z dzieci płatnej edukacji, wartość alimentów zostanie podniesiona o 50% wartości tej edukacji”.
- 31. Zdaniem powódki wolą stron było ustanowienie odrębnego i niezależnego od zobowiązania alimentacyjnego świadczenia przyszłego i nieokreślonego o zwrot 50 % wartości płatnej edukacji dzieci, przy czym konkretyzacja ww. kosztów miała każdorazowo następować po wezwaniu pozwanego do ich zwrotu. Pod pojęciem „płatnej edukacji” powódka rozumiała wszelkie wydatki bezpośrednio czy pośrednio związane z edukacją, w tym związane z kształtowaniem określonych umiejętności i cech, nabyciem niezbędnego sprzętu wspierającego proces nauki czy ponoszeniem kosztów prywatnych usług oświatowych. Pozwany podnosił natomiast, że przez „płatną edukację” należy rozumieć wyłącznie odpłatną edukację na poziomie liceum lub studiów.
- 32. Zgodnie z treścią art. 65 §1 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Natomiast, w myśl § 2 tego przepisu w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.
- 33. Zważyć należy, iż na tle art. 65 k.c. w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się kombinowaną metodę wykładni, która w przypadku oświadczeń woli składanych innej osobie, przyznaje pierwszeństwo temu znaczeniu oświadczenia, jakie rzeczywiście nadawały mu obie strony w chwili jego złożenia (wykładnia subiektywna). Ten sens oświadczenia woli uznaje się za wiążący. Priorytet stosowania wykładni subiektywnej wynika z art. 65 §2 k.c. Dopiero, gdyby się okazało, że strony różnie rozumiały treść złożonego oświadczenia woli, to za prawnie wiążące należy uznać znaczenie oświadczenia woli ustalone według wykładni obiektywnej. W tej fazie wykładni treści umowy potrzeba ochrony adresata oświadczenia woli przemawia za tym, aby było to znaczenie oświadczenia, które jest dostępne adresatowi przy założeniu starannych z jego strony zabiegów interpretacyjnych. Potwierdza to nakaz zawarty w art. 65 §1 k.c., aby oświadczenie woli tłumaczyć tak, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało ono złożone, zasady współżycia społecznego i ustalone zwyczaje (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2024r., I CSK 2545/23, V.).
- 34. W niniejszym przypadku nie było zgody pomiędzy stronami co do rozumienia powyższego postanowienia umownego. W związku z tym, wobec braku zgodności co do treści tej klauzuli umownej, należało dokonać jego obiektywnej wykładni postanowienia tj. wykładni językowo-gramatycznej. W orzecznictwie wskazuje się, że w ramach wykładni obiektywnej sens oświadczenia woli ustala się na podstawie przypisania normatywnego, czyli tak jak adresat sens ten rozumiał i rozumieć powinien przy założeniu starannych z jego strony zabiegów interpretacyjnych. Istotna jest przy tym m.in. logika całego tekstu i związki treściowe występujące między zawartymi w tekście postanowieniami oraz kontekst sytuacyjny, który obejmuje m.in. przebieg negocjacji oraz zachowanie się stron po złożeniu oświadczenia woli, w tym sposób wykonywania umowy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., I CSK 3626/24, V.).
- 35. Dokonując wykładni spornego postanowienia umownego w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w jego treści zawarto warunek w rozumieniu art. 89 k.c. W myśl tego przepisu warunkiem jest zdarzenie przyszłe i niepewne. W § 9 ust. 2 umowy o podział majątku wspólnego zastrzeżono bowiem, że wartość alimentów zostanie podniesiona o 50% tylko „w przypadku rozpoczęcia przez którekolwiek z dzieci płatnej edukacji”. Użycie czasu przyszłego wskazuje na to, że podniesienie alimentów miało nastąpić przez zgodne oświadczenia stron. Należy mieć przy tym na względzie, iż krótko po zawarciu umowy dzieci stron osiągnęły pełnoletność. V. S. ukończył 18. rok życia w dniu 1 maja 2022 roku, zaś K. S. w dniu 12 grudnia 2024 roku. Okoliczność ta będzie istotna w kontekście składania oświadczenia woli o czym mowa poniżej.
- 36. Kolejną kwestią pozostawało ustalenie znaczenia „płatnej edukacji”. Zważyć należy, iż na gruncie prawnym pojęcie „edukacja” stosowane jest głównie w kontekście systemu edukacji formalnej (zinstytucjonalizowanej) będącej usystematyzowanym procesem kształcenia w placówkach edukacyjnych określonego szczebla odbywającym się w określonych ramach czasowych, na podstawie zatwierdzonego przez odpowiednie organy państwa programu nauczania. W ocenie Sądu właśnie w takim znaczeniu należało przyjąć pojęcie „edukacja” na gruncie niniejszej umowy. (...) należy rozumieć zatem jako dany kształcenie na określonym szczeblu systemu edukacyjnego: podstawowym, ponadpodstawowym czy wyższym. Jednocześnie, nie ulega wątpliwości, że oprócz szkolnictwa publicznego co do zasady nieodpłatnego, funkcjonuje system szkolnictwa niepublicznego, zwykle odpłatnego. Nadto, szkolnictwo wyższe nawet prowadzone w ramach uczelni publicznych może mieć charakter odpłatny (np. studia zaoczne). W związku z powyższym poprzez „płatną edukację” należy rozumieć koszty odpłatnego kształcenia na danym szczeblu czy poziomie systemu edukacyjnego (np. liceum, studia etc.). Takie rozumienie zwrotu jest uzasadnione również w świetle praktyki stron po zawarciu umowy. Zważyć bowiem należy, iż z zeznań stron jednoznacznie wynika, że pozwany I. S. (1) pokrywa połowę czesnego za studia K. S. na (...), a także połowę kosztów jego zakwaterowania i innych wydatków związanych ze studiowaniem na płatnej uczelni.
- 37. Dalej, należy wskazać, że z literalnego brzmienia analizowanego postanowienia umownego wynika, że konkretyzacja obowiązku uiszczania alimentów wymagała każdorazowo złożenia oświadczeń woli przez pozwanego i dzieci – do czasu osiągnięcia pełnoletności działające przez powódkę jako ich przedstawicielkę ustawową, zaś po osiągnięciu pełnoletności już działające we własnym imieniu. Analiza przedmiotowego postanowienia umownego nie daje podstaw do przyjęcia, że obowiązek zwrotu powstawał automatycznie, czy też na skutek wezwania do zapłaty. W §9 ust. 2 umowy nie użyto sformułowań typu „wartość alimentów ulega podwyższeniu”, lecz „zostanie podniesiona”, co wskazuje, że strony w takim wypadku złożą odrębne oświadczenia woli. Bezsporne pozostaje natomiast, że takie porozumienia o podwyższeniu wartości alimentów nie zostało zawarte.
- 38. Przy interpretacji ww. postanowienia umownego nie miała znaczenia deklaracja złożona przez pozwanego w toku rozprawy przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w sprawie o sygn. II C 303/23 w dniu 1 września 2023 r., nie odnosiła się ona bowiem do wydatków, których dotyczy niniejsze postępowanie, a do świadomości pozwanego co do treści ww. postanowienia umownego.
- 39. Nie sposób również uznać, aby z treści spornego postanowienia umownego wynikało, że obowiązek zwrotu poniesionych wydatków na rzecz powódki dotyczył wszelkich kosztów, choćby pośrednio związanych z rozwijaniem zainteresowań, nabywaniem umiejętności praktycznych czy kształceniem dzieci. Wymienione w pozwie wydatki, których zwrotu żąda powódka nie są kosztami płatnej edukacji dzieci we wskazanym powyżej rozumieniu, lecz są to wszelkie koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z szeroko rozumianym kształceniem dzieci (kursy prawa jazdy, korepetycje, opłaty szkolne, sprzęty naukowe, szkoły językowe, surfing etc.), które w zasadzie powinny być pokrywane z alimentów określonych przez strony. Nie są to bynajmniej koszty odpłatnej edukacji. Gdyby przyjąć rozumienie tego postanowienia umownego proponowane przez stronę powodową, to mogłaby ona ponieść jakikolwiek wydatek w dowolnej kwocie luźno powiązany z kształceniem dzieci i następnie żądać zwrotu jego połowy od pozwanego. Redukując do absurdu, należy zauważyć, że w takim znaczeniu kosztami edukacji mogłyby być sprzęt komputerowy (niewątpliwie pomocny przy edukacji), czy nawet odzież (skoro do szkoły należy chodzić w odpowiednim odzieniu). Tymczasem ustalona na podstawie obiektywnych reguł interpretacyjnych treść tego postanowienia nie pozwala na takie jego rozumienie jak przedstawione przez stronę powodową.
- 40. Skoro wymienione przez powódkę koszty (których poniesienie i wysokość nie były kwestionowane przez pozwanego) nie mieszczą się w zakresie pojęcia „płatnej edukacji”, to pozwany nie miał obowiązku zwrotu połowy poniesionych przez powódkę wydatków, a tym samym nie może być mowy o niewykonaniu zobowiązania przez pozwanego ani o szkodzie po stronie powódki.
- 41. Powódka poniosła rzeczone koszty w wykonaniu obowiązku alimentacyjnego jaki na niej spoczywał jako na matce. Z tego też względu koszty te nie podlegają one zwrotowi w połowie przez pozwanego. Jak stanowi art. 135 § 1 k.r.o. zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Z kolei, w myśl §2 powołanego artykułu wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Z powyższych przepisów wynika, że zakres obowiązku alimentacyjnego wyznaczają m.in. zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego. Treść art. 135 §1 i §2 k.r.o. nie daje podstaw do uznania, ażeby rodzice byli obowiązani do finansowania potrzeb dziecka po połowie. W niniejszym wypadku, powódkę niewątpliwie stać było na tego typu wydatki i była ona zdolna do ich poniesienia, co wynikało z przesłuchania powódki. Tym samym sfinansowanie przez nią wydatków, o jakich mowa w pozwie należało uznać za element wykonania jej własnego obowiązku alimentacyjnego względem dzieci. W takim wypadku nie służy jej żadne roszczenie regresowe w stosunku do pozwanego. Do formułowania takich roszczeń wobec pozwanego o zwrot poniesionych wydatków związanych z zaspokajaniem potrzeb dzieci nie daje również podstaw § 9 ust. 2 ustawy o podział majątku wspólnego, gdyż jak wskazano powyżej „rozpoczęcie płatnej edukacji” i „wartość płatnej edukacji” jest już pokrywana przez pozwanego, zaś wydatki poniesione przez powódkę, którego zwrotu żąda od pozwanego nie stanowią kosztów płatnej edukacji.
- 42. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 471 k.c. Sąd oddalił powództwo.
- VI. (koszty procesu) 43.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.617 zł, na co składały się koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
- 44. Na podstawie art. 98 § 1¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.