Uzasadnienie
Oskarżony A. T. we wrześniu 2018r. był osadzony w (...) w G.. Dnia 19 września 2018r. oskarżony został doprowadzony do gabinetu lekarskiego, gdzie pacjentów przyjmował lekarz T. Z. (1). W gabinecie była też pielęgniarka M. B.. W trakcie wizyty lekarz uznał, że oskarżony kłamie na temat przebiegu leczenia i wyprosił go z gabinetu. A. T. nie chciał tego zrobić, w związku z czym został wyprowadzony przez zastępcę dowódcy zmiany M. S. (1). Po chwili jednak wrócił i powiedział do lekarza „masz mnie (...) zbadać”, po czym ponownie został wyprowadzony przez funkcjonariusza ZK.
(dowód: zeznania – T. Z. (1) – k.15 i 109v;
M. B. – k.1109v i 10v;
M. S. (1) – k.17 i 110
Notatka – k.3).
Oskarżony A. T. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i w dochodzeniu wyjaśnił, że w dniu zdarzenia zapisał się do lekarza. Dodał, że w gabinecie lekarza doszło do scysji na temat sposobu leczenia, ale nie obrażał lekarza ani mu nie ubliżał. Jedynie ostrzegł, że napisze skargę, po czym został wyproszony z gabinetu.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając je za wykrętne i skierowane wyłącznie na obronę. Zeznania te pozostają w sprzeczności z dowodami uznanymi za wiarygodne tj. zeznaniami T. Z., M. G. – B. i M. S.. Zeznania tych świadków były dla Sądu podstawą do ustalenia stanu faktycznego. Są one jasne, logiczne i wzajemnie zgodne. Należy zauważyć, że każdy ze świadków to osoba obca dla oskarżonego i niemająca powodu, by go bezpodstawnie pomawiać. Tłumaczenia oskarżonego, że to zapowiedź złożenia przez niego skargi na lekarza miała być powodem oskarżenia o znieważenie są bardzo naiwne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Z uwagi na specyfikę pracy lekarz w zakładzie karnym na co dzień spotyka się ze skargami osadzonych.
Świadek K. K. zeznał, że wie, iż oskarżony pokłócił się z lekarzem, ale nie słyszał co działo się w gabinecie lekarskim. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, albowiem są one jasne i logiczne, a nadto nie ma powodów, które podważałyby ich wiarygodność. Zeznania M. P. nie wniosły nic do sprawy, dlatego też Sąd ich nie oceniał.
W świetle powyższego wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona przestępstwa art. 226§1 kk. Oskarżony, bowiem zwrócił się do lekarza słowem „ (...) ”. Niewątpliwie, w powszechnym odczuciu, ma ono charakter znieważający. Gdy oskarżony wypowiadał te słowa lekarz wykonywał swoje obowiązki służbowe, a zachowanie oskarżonego dotyczyło właśnie tych obowiązków. Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie więziennej pracownik wykonujący obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, podczas i w związku z wykonywaniem tych obowiązków korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. Ta definicja z całą pewnością dotyczy T. Z. (1) w dniu zdarzenia.
Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzących Sąd nie dopatrzył się.
Przepis art. 226§1 kk przewiduje alternatywne zagrożenie karami. Zdaniem Sądu z uwagi na wielokrotną karalność oskarżonego w grę wchodzi jedynie kara pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara wymierzona oskarżonemu jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Z uwagi na treść art. 69§1 kk Sąd nie rozważał warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
O kosztach adwokackich orzeczono na podstawie §17 ust. 2 pkt 3 i §20 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
O kosztach w punkcie III wyroku orzeczono na podstawie art. 624§1 kk.
- z. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego 01.10.19r.