Uzasadnienie
Oskarżony A. D. (1) od 5 września 2007 roku prowadzi w K. działalność gospodarczą pod nazwą D. A. - Usługi Handlowe. Jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiada numer identyfikacji podatkowej 618-113-83-65.Oskarżony A. D. (1) odpowiednio w opisanych niżej miesiącach wykazał w złożonych pisemnych deklaracjach VAT 7 jako podstawy opodatkowania:
- - w grudniu 2011 roku kwotę 6 902 złotych
- - w styczniu 2012 roku kwotę 5838 złotych
- - w lutym 2012 roku kwotę 5 500 złotych
- - w marcu 2012 roku kwotę 5 490 złotych
- - w kwietniu 2012 roku kwotę 5800 złotych
- - w maju 2012 roku kwotę 6000 złotych
- - w czerwcu 2012 roku kwotę 6000 złotych
- - w lipcu 2012 roku kwotę 5240 złotych
- - w sierpniu 2012 roku kwotę 5790 złotych
- - w wrześniu 2012 roku kwotę 5850 złotych
- - w październiku 2012 roku kwotę 6000 złotych
- - w listopadzie 2012 roku kwotę 5250 złotych
- - w grudniu 2012 roku kwotę 5580 złotych
- - w styczniu 2013 roku kwotę 5020 złotych
- - w lutym 2013 roku kwotę 5 510 złotych
- - w marcu 2013 roku kwotę 5 080 złotych
- - w kwietniu 2013 roku kwotę 4140 złotych
- - w maju 2013 roku kwotę 4090 złotych
- - w czerwcu 2013 roku kwotę 4700 złotych
- - w lipcu 2013 roku kwotę 5290 złotych
- - w sierpniu 2013 roku kwotę 5430 złotych
- - w wrześniu 2013 roku kwotę 4100 złotych
- - w październiku 2013 roku kwotę 4240 złotych
- - w listopadzie 2013 roku kwotę 4120 złotych
- - w grudniu 2013 roku kwotę 8030 złotych
- - w styczniu 2014 roku kwotę 5850 złotych
- - w lutym 2014 roku kwotę 3100 złotych
- - w marcu 2014 roku kwotę 3100 złotych
- - w kwietniu 2014 roku kwotę 5670 złotych
- - w maju 2014 roku kwotę 5240 złotych
- - w czerwcu 2014 roku kwotę 3800 złotych
- - w lipcu 2014 roku kwotę 5100 złotych
- - w sierpniu 2014 roku kwotę 5100 złotych
- - w wrześniu 2014 roku kwotę 4982 złotych
- - w październiku 2014 roku kwotę 3440 złotych
- - w listopadzie 2014 roku kwotę 3600 złotych
- - w grudniu 2014 roku kwotę 3570 złotych
Od stycznia 2015 roku oskarżony zaczął składać deklaracje (...) za pomocą Systemu (...) Dokumentów Elektronicznych e-Deklaracje i wykazał jako podstawy opodatkowania:
- - w styczniu 2015 roku kwotę 3000 złotych
- - w lutym 2015 roku kwotę 3400 złotych
- - w marcu 2015 roku kwotę 3280 złotych
- - w kwietniu 2015 roku kwotę 3000 złotych
- - w maju 2015 roku kwotę 3900 złotych
- - w czerwcu 2015 roku kwotę 3900 złotych
- - w lipcu 2015 roku kwotę 3400 złotych
- - w sierpniu 2015 roku kwotę 3700 złotych
- - w wrześniu 2015 roku kwotę 3700 złotych
Z tytułu złożonych deklaracji VAT 7 oskarżony od dnia 26 stycznia 2012 roku do dnia 25 października 2015 roku nie dokonał wpłaty należnego z tego tytułu podatku od towaru i usług w łącznej kwocie 50 385 złotych. W okresie od grudnia 2011 roku do września 2015 roku oskarżony nie składał w Urzędzie Skarbowym wniosku o ulgę w spłacie zaległego podatku. Kwota zaległych należności do chwili wydania wyroku nie została uiszczona przez oskarżonego, natomiast nadal składa on deklaracje VAT 7.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wystąpił do Sądu Rejonowego w Kaliszu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, który postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 roku został oddalony. Wnioskiem z dnia 21 marca 2016 roku Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wystąpił do Sądu Rejonowego w Kaliszu o orzeczenie wobec oskarżonego A. D. (1) zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.
(dowód: zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa- k. 1-2 akt KS/60-95/15/D, wykaz zaległości- k. 3,99 akt KS/60-95/15/D, wykaz zaległości- k.32 akt głównych; deklaracje VAT 7 k.6-52 w aktach KS/60-95/15/D; informacja z D. Spraw Wierzycielskich k. 5 w aktach KS/60-95/15/D; wniosek k. 53-54,103-104,postanowienie k. 100-102 w aktach KS/60-95/15/D, zgłoszenie rejestracyjne z potwierdzeniem k. 105, 106 w aktach KS/60-95/15/D)
Oskarżony A. D. (1) ma 39 lat, prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga dochód. Oskarżony nie był karany.
(dowód: karta karna- k. 77 w aktach KS/60-95/15/D)
Wobec oskarżonego A. D. (1) w dniu 9 marca 2016 roku wydano postanowienie o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych (k. 93-95) wobec braku możliwości ustalenia miejsca zamieszkania i pobytu oskarżonego. Sąd uznał za wiarygodne w całości i nie budzące wątpliwości dołączone do złożonego aktu oskarżenia dokumenty, sporządzone przez uprawnione organy w ramach powierzonych im kompetencji, których prawdziwości strony nie kwestionowały.
Sąd zważył, co następuje
Wykroczenie uporczywego naruszania terminu wpłaty podatku, ujęte w art. 57 § 1 k.k.s., polega na uporczywym nie wpłacaniu w terminie dowolnego podatku. Uporczywość przejawia się zaś w wielokrotnym naruszaniu obowiązku terminowej wpłaty podatku, pomimo możliwości dokonania wpłaty. W myśl art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. Nr 177, poz. 1054), podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 ustawy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 33 i 33b.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie pozwala stwierdzić, iż wina i sprawstwo oskarżonego A. D. (1) w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu nie budzi wątpliwości. Oskarżony w okresie od dnia 26 stycznia 2012 roku do dnia 25 października 2015 roku będąc podatnikiem podatku od towarów i usług nie wpłacał tego podatku w terminach - wypełniając tym samym swoim zachowaniem znamiona wykroczenia z art. 57 § 1 k.k.s. Zmiana opisu czynu zarzucanego oskarżonemu polegała na wyeliminowaniu z opisu dwukrotnie wskazanego w latach 2012,2013, 2014 i 2015 miesiąca sierpnia.
Oskarżony A. D. posiada długoletnie doświadczenie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Jako profesjonalny podmiot obrotu gospodarczego winien liczyć się z obowiązkami i ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej i tak dystrybuować osiągany dochód, aby realizować wszystkie zobowiązanie, także te o charakterze publiczno-prawnym. Jednocześnie biorąc pod uwagę okres, w jakim oskarżony nie dopełnił wymaganego obowiązku, oraz fakt, że nadal prowadzi działalność gospodarczą i składa deklaracje podatkowe bez wątpienia stwierdzić należy, iż jego zachowanie cechowała uporczywość. Za taką oceną przemawia za tym przede wszystkim cykliczność zachowań podatnika, co w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazuje na zaistnienie znamienia uporczywości (tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. I KZP 11/13, OSNKW 2014/1//3).
Uwzględnić przy tym należy, że prawo podatkowe przewiduje, na wniosek zainteresowanego, złożony z odpowiednim wyprzedzeniem, odraczanie płatności i rozkładanie na raty należności podatkowych, w tym i zaległości podatkowych, gdy ważny interes podatnika za tym przemawia (art. 48 ustawy - Ordynacja podatkowa z 1997 r.). Tym samym podatnik, nie mogąc uregulować w terminie podatku, ma prawne instrumenty dla zmiany terminu jego płatności. Tymczasem oskarżony A. D. nie skorzystał z przysługującego mu w tym zakresie uprawienia, co wskazuje na umyślność działania w zakresie nie odprowadzania podatku.
Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Sąd uznał, iż karą uwzględniającą powyższe okoliczności będzie kara grzywny w wymiarze 5000 zł. Przy jej wymiarze uwzględniono jako okoliczność obciążającą fakt, iż oskarżony utrzymywał przez dłuższy okres czasu stan bezprawny i w dalszym ciągu nie uregulował swoich zobowiązań (oskarżony nadal kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej, z której osiąga dochód). W sprawie nie dopatrzono się okoliczności łagodzących. Z tych wszystkich powodów należało uznać, że orzeczona kara spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej, w szczególności nie utwierdzi oskarżonego w przekonaniu bezkarności.
Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2015.615 j.t.) oraz § 14 ust. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t. ze zm.) Sąd zasądził na rzecz adwokata A. D. (3) kwotę 396,00 złotych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżanemu A. D. z urzędu. Przy czym wprawdzie 01 stycznia 2016 r. weszło w życie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800), które uchyliło poprzednio obwiązujące rozporządzenie, jednakże w § 21 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia nakazuje, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, stosować przepisy dotychczasowe.
Na podstawie art. 624 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. sąd nie obciążył oskarżonego kosztami, uznając że ich uiszczenie będzie dla oskarżonego zbyt uciążliwe.
S.S.R. Elżbieta Kwaśniewska