Uzasadnienie
Na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. wydanie wyroku łącznego jest dopuszczalne, gdy zachodzą warunki orzeczenia kary łącznej. W przedmiotowej sprawie należało mieć na uwadze, iż ostatni wyrok skazujący zapadł wobec G. P. w dniu 1 marca 2016r. a więc po wejściu w życie zmian ustawy Kodeks karny. Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396), która weszła w życie 01 lipca 2015 r. znowelizowany został art. 85 k.k., który obecnie stanowi, że jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną (§ 1). Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1 (§ 2 cytowanego przepisu). Zgodnie z treścią art. 19 ust 1. w/w ustawy przepisu art. 85 k.k. w brzmieniu nadanym przedmiotową nowelizacją, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Analiza danych zgromadzonych w aktach sprawy wskazuje, iż G. P. został skazany prawomocnymi wyrokami karnymi, które orzeczono zarówno przed 01 lipca 2015r., jaki i po tej dacie. W większości kary orzeczone wobec skazanego zostały już wykonane. Zatem w oparciu o regułę intertemporalną zawartą w art. 4 § 1 k.k., stosowaną z uwagi na materialnoprawny charakter art. 85 k.k., Sąd uznał, iż wobec skazanego korzystniejsze będzie połączenie kar na podstawie art. 85 k.k. w jego obecnym brzmieniu. Na jego podstawie połączone będą mogły zostać wszystkie dotychczas nieodbyte, a podlegające wykonaniu kary, w tym orzeczona w wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu sygn. akt VII K 338/12 kara łączna. Obecnie można bowiem łączyć karę łączną z innymi karami bez konieczności niekorzystnego dla skazanego jej rozbijania.
Z kolei zgodnie z treścią art. 85 k.k. w dotychczasowym brzmieniu połączeniu uległyby tylko te wyroki, które dotyczyły dwóch lub więcej przestępstw popełnionych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. W realiach przedmiotowej sprawy w zakresie wcześniejszych wyroków Sąd byłby związany obowiązującym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt VII K 338/12 (z uwagi na res iudicate).
Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż skazany G. P. odbywa obecnie karę pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy orzeczoną w sprawie o sygn. akt VII K 8/15 (pkt. IX wyroku). Wymieniony ma także wprowadzone do wykonania kary: 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie VII K 812/15 (pkt. X wyroku) oraz karę łączną 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym w sprawie VII K 338/12 (pkt. VIII wyroku).
W punkcie 1 wyroku łącznego połączono więc – na mocy art. 85 § 1 i § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z cytowanym wyżej art. 19 ust. 1 wspomnianej ustawy – wymierzone i podlegające wykonaniu kary pozbawienia wolności. W miejsce orzeczonych kar: 1 roku i 4 miesięcy, 2 lat i 2 lat pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (przy dopuszczalnej możliwości orzeczenia kary łącznej 5 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności).
Wydając wyrok łączny, Sąd orzekający nie jest uprawniony do ponownego rozważania tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar w poprzednio osądzonych sprawach, lecz powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono te kary istnieje ścisły związek podmiotowy i przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak, a ponadto powinien rozważyć czy okoliczności które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1983 r., IV KR 213/83, OSNKW 1984/5-6/65).
Przy wymierzaniu skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę jedynie częściowej absorpcji (w kierunku zasady kumulacji) mając na względzie brak związku czasowego między przestępstwami za które wymierzono podlegające łączeniu kary (w szczególności co do przestępstw ze spraw objętych wyrokiem łącznym VII K 338/12 w stosunku do spraw z punktu IX i X wyroku) z drugiej zaś strony bliski związek przedmiotowy. Na wymiar kary łącznej miały wpływ także takie okoliczności jak postawa i zachowanie skazanego podczas pobytu w zakładzie karnym. Skazany w trakcie odbywania kary nie wyrażał woli odbywania jej w systemie programowego oddziaływania. Zachowanie jego jest zmienne. Okresowo sprawia problemy wychowawcze i dyscyplinarne. Nagradzany był raz, natomiast karany trzy razy. Wobec przełożonych nie zawsze prezentuje postawę regulaminową. Wymieniony deklaruje przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej.
Nie jest zatrudniony i nie zabiega o pracę. U G. P. stwierdzono uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych. Wymieniony jednak nie identyfikuje się z posiadanym problemem. Nie wyraża zgody n objęcie go specjalistycznymi oddziaływaniami terapeutycznymi oraz nie wyraża zgody na udział w programach readaptacji społecznej z zakresu posiadanego uzależnienia. W stosunku do popełnionych przestępstw jest mało krytyczny.
Na podstawie art. 63 § 1 k.k. i art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w punkcie 1 kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono skazanemu dotychczas odbyty okres kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie opisanej w punkcie IX (wymieniony jest w trakcie jej odbywania) oraz okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach tam opisanych.
Sąd uznał wyroki opisane w punktach VIII – w zakresie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności – oraz w punktach IX i X w części odnoszącej się do kar pozbawienia wolności za pochłonięte niniejszym wyrokiem łącznym z przyjęciem, że w pozostałej części podlegają one odrębnemu wykonaniu.
Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzono postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym wyroków opisanych w punktach I-VII oraz w zakresie kary 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym opisanym w punkcie VIII (VII K 338/12) – z uwagi na brak podstaw do orzeczenia co do orzeczonych tam kar kary łącznej (nie spełniały warunku z art. 85 § 2 k.k.).
Skazany w toku procesu korzystał z pomocy wyznaczonego mu z urzędu obrońcy i kosztów tej obrony nie uiścił. Mając to na uwadze oraz stosowny wniosek obrońcy zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. stosowne koszty, które ustalono w oparciu o § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1801) w wysokości ½ opłaty maksymalnej (z uwagi na niezawiły charakter sprawy oraz nieznaczny nakład pracy obrońcy).
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, albowiem jego sytuacja majątkowa (brak majątku, odbywanie kary pozbawienia wolności) i tym samym brak dochodów uzasadnia przekonanie, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.
SSR Katarzyna Maciaszek