Uzasadnienie
Strona powodowa (...) Bank (...) S.A. z/s we W., w pozwie złożonym dnia 28.08.2016 r., domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanego A. W. kwoty 5.128,48 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 4.851,29 zł poczynając od dnia 29.07.2016 r. Wniosła także o zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie wywiodła, że zobowiązanie pozwanego do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty wynika z umowy kredytu nr (...) z dnia 23.12.2015 r., zawartej z powodem, przy czym na kwotę 5.128,48 zł policzyła 4.851,29 zł tytułem niespłaconego kapitału, 122,19 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek do daty wystawienia wyciągu z ksiąg banku i 155,00 zł za opłaty i prowizje.
Pozwany A. W. w piśmie z dnia 18.01.2017 r. przyznał fakt istnienia należności powoda wynikających z umowy kredytu nr (...) z dnia16.09.2015 r. i zadeklarował wolę spłaty zadłużenia w miarę swoich możliwości finansowych (k. 30 akt). Stając na rozprawie w dniu 10.02.2017 r., uznał żądanie pozwu w całości i naprowadził, że zaległości powstały z powodu jego ograniczonych możliwości finansowych (k. 36 akt). Podtrzymał wolę spłaty całego długu w najbliższym czasie, stosownie do swoich możliwości finansowych.
Ustalono:
(...) Bank (...) S.A. z/s we W. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na między innymi udzielaniu pożyczek i kredytów bankowych.
(dowód: odpis KRS na k. 15 - 16 akt i umowa kredytu na k. 18 – 21 akt)
W dniu 23.12.2015 r. (...) Bank (...) S.A. z/s we W. zawarł z A. W. umowę kredytu nr (...). Umowa została zawarta na kwotę kredytu wynoszącą 6.316,80 zł z zastrzeżeniem jego spłaty w 36 ratach miesięcznych do 23.12.2018 r. Pozwany nie wywiązał się ze spłaty rat kredytu w terminach przewidzianych harmonogramem umowy i do chwili złożenia pozwu zalega z kwotą 4.851,29 zł tytułem niespłaconego kapitału, 122,19 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek do daty wystawienia wyciągu z ksiąg banku i 155,00 zł za opłaty i prowizje.
(dowód: umowa kredytu na k. 18 – 21 akt i wyciąg z ksiąg banku na k. 17 akt)
Pismem z dnia 9.05.2016 r. (...) Bank (...) S.A. z/s we W. wypowiedział pozwanemu umowę kredytu nr (...) z dnia 23.12.2015 r. ze skutkiem na 19.06.2016 r. (dowód: wypowiedzenie umowy z dowodem doręczenie na k. 22 - 23 akt)
W dniu 28.07.2016 r. (...) Bank (...) S.A. z/s we W. wystawił wyciąg z ksiąg banku dotyczący zaległości pozwanego wynikających z umowy kredytu nr (...) z dnia 23.12.2015 r. (dowód: wyciąg z ksiąg banku na k. 17 akt)
Sąd zważył:
Powództwo było uzasadnione.
Roszczenie strony powodowej miało swoje źródło w odpowiedzialności kontraktowej, a ściślej w zobowiązaniach pozwanego wynikających z umowy bankowego kredytu konsumpcyjnego z dnia 23.12.2015 r., nr (...) (art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe - Dz.U.2015.128). Zgodnie z art. 78a Prawa Bankowego przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Wypada zauważyć, że w świetle treści art. 22¹k.c., pozwanego należało traktować jako konsumenta, albowiem uzyskany przez niego kredyt nie był przeznaczony na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową, natomiast bank udzielił go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Taki stan rzeczy nakazywał do przedmiotowej umowy kredytu – zważywszy datę jej zawarcia – stosować przede wszystkim Ustawę z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.Nr 126 z 2011 r., poz. 715), a w zakresie nią nie unormowanym - przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 66 ust. 1 przywołanej wyżej Ustawy weszła ona w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.
Przedmiotowa umowa kredytu spełniała warunki ustawowe przewidziane dla niej cytowaną ustawą. Nie zawierała klauzul abuzywnych (art. 385¹ § 1 k.c. i art. 385³ § 1 k.c.). Zastrzeżone umowne odsetki nie naruszały – w świetle art. 359 § 2¹ k.c. – zakazu zastrzegania ich w wysokości przekraczającej poziom odsetek maksymalnych. Za zwłokę w ich płatności należały się już tylko odsetki ustawowe (art. 481 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 359 § 1 i 2 k.c.). Tytułem komplementarności dodać można, że treść umowy kredytu była jasna, zrozumiała i jednoznaczna oraz zawierała wszystkie konieczne elementy kredytu konsumenckiego.
W powyższym kontekście fundamentalne znaczenie miało, uznanie powództwa przez pozwanego. Zważywszy tę procesową czynność pozwanego podnieść należy, że – zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. – Sąd był związany rzeczonym uznaniem i ostatecznie zobligowany do uwzględnienia powództwa, albowiem powyższa czynność nie pozostawała w sprzeczności z prawem i zasadami współżycia społecznego, ani też nie zmierzała do obejścia prawa. Za takim stanowiskiem przemawiał materiał dowodowy w sprawie, zwłaszcza przedstawione przez stronę powodową dokumenty. W takiej sytuacji możliwe było zaniechanie prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.
Z uwagi na fakt, że od dnia 1.01.2016 r. odsetki umowne nie mogą przekraczać dwukrotnej wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne), na podstawie art. 359 § 2¹i 2²k.c., w punkcie I wyroku ograniczono dochodzone pozwem odsetki umowne w tym zakresie.
Mając na uwadze ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz przywołane wyżej motywy – na podstawie art. 213 § 2 k.p.c. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (Dz.U.2015.128) oraz art. 359 § 2¹i 2²k.c. – orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu objętych punktem II wyroku rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 98 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie należne stronie powodowej od pozwanego niezbędne koszty procesu, to opłata sądowa w wysokości 250,00 zł i koszty zastępstwa procesowego wynoszące 20,69 zł, to jest łącznie kwota 270,69 zł. Taką właśnie kwotę zasądzono powodowi od pozwanego.
Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd nadał z urzędu wyrokowi w punkcie III rygor natychmiastowej wykonalności, zasądził bowiem roszczenie uznane przez pozwanego.
Należy jednakże dla porządku, na końcu niniejszego wywodu zauważyć, że w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie żądanie pozwu zostało uwzględnione w całości, wniosek strony powodowej o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku uchybia w gruncie rzeczy dobrym obyczajom procesowym, o których mowa w dyspozycji art. 3 k.p.c. Żądanie bowiem pisemnego uzasadnienia stanowić powinno zasadniczo zapowiedź apelacji, która jednakże - w realiach przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza jej rozstrzygnięcia – byłaby całkowicie bezprzedmiotowa ze strony powoda (brak gravamen), a przecież sporządzanie pisemnego uzasadnienia przysparza sędziemu dodatkowej pracy (wolnej od opłaty sądowej), odciągając go przy tym od rozstrzygania w innych sprawach. Opisana sytuacja może być postrzegana jako swoiste nadużycie prawa procesowego (zob. np. art. 342 k.p.c. - uwzględniającego wyroku zaocznego nie uzasadnia się pisemnie na wniosek powoda, jeśli nie składa on apelacji).
Wypada zauważyć, że - nawet przy braku możliwości uzyskania informacji o fakcie wydania wyroku i jego treści - istnieje możliwość sformułowania wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia orzeczenia końcowego w sposób alternatywny, jak to czynią niektóre już strony (tak by nie obciążać „zbędną” pracą często przeciążonych nią sądów cywilnych).