Uzasadnienie
Strona powodowa (...) Bank (...) S.A. z/s we W., w pozwie złożonym dnia 22.12.2015 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym, domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanej H. P. kwoty 1.735,46 zł z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 1.427,29 zł poczynając od dnia 14.11.2015 r. Wniosła też o zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie wywiodła, że pozwana zobowiązana jest do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem na podstawie umowy kredytu na zakup towarów z dnia 7.01.2014 r., nr (...), przy czym na kwotę 1.735,46 zł policzyła 1.427,29 zł tytułem niespłaconego kapitału, 188,17 zł skapitalizowanych odsetek i 120,00 zł opłat i prowizji.
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, postanowieniem z dnia 7.01.2016 r., sygn. akt VI Nc-e 2423815/15, stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego - Sądowi Rejonowemu w Kamiennej Górze (k. 3 akt).
Pozwana H. P. stawiła się na rozprawę i ustnie uznała powództwo w całości. Podała, że nie spłacała kredytu z powodu braku możliwości finansowych.
Ustalono:
(...) Bank (...) S.A. z/s we W. prowadzi działalność między innymi w zakresie udzielania kredytów bankowych.
(dowód: odpis KRS na k. 13 - 14 akt)
W dniu 7.01.2014 r. (...) Bank (...) S.A. z/s we W. zawarł z H. P. umowę kredytu na zakup towarów nr (...). Na podstawie przedmiotowej umowy strona powodowa udzieliła pozwanej kredytu w wysokości 1.817,85 zł z jego spłatą w 36 m-cznych ratach. Pozwana wykorzystała przedmiotowy kredyt na zakup laptopa.
(dowód: umowa kredytu z 7.01.2014 r. na k. 17 – 21 akt i zeznania pozwanej H. P. z dnia 1.06.2016 r. na k. 33v. akt)
Wobec niewywiązywania się przez pozwaną ze zobowiązań umownych strona powodowa w dniu 14.09.2015 r. wypowiedziała umowę kredytu z wymagalnością całej niespłaconej należności w terminie 30 dni, tj. z dniem 22.10.2015 r. (dowód: wypowiedzenie umowy kredytu z 14.09.2015 r. na k. 23 – 24 akt) (...) Bank (...) S.A. z/s we W. wystawił w dniu 13.11.2015 r. bankowy tytuł egzekucyjny w którym zobowiązanie pozwanej H. P. z tytułu umowa kredytu na zakup towarów nr (...) z dnia 7.01.2014 r. określił na łączną kwotę 1.735,46 zł, na którą policzył 1.427,29 zł tytułem niespłaconego kapitału, 188,17 zł skapitalizowanych odsetek i 120,00 zł opłat i prowizji.
(dowód: wyciąg z ksiąg banku z 13.11.2015 r. na k. 15 – 16 akt)
W okresie od 6.02.2014 do 27.10.2015 r. pozwana spłaciła należności kredytowe na łączną kwotę ponad 500,00 zł. (dowód: zestawienie wpłat pozwanej na k. 22 akt i zeznania pozwanej H. P. z dnia 1.06.2016 r. na k. 33v. akt)
Sąd zważył:
Powództwo było uzasadnione.
Wstępnie stwierdzić należy, że – wobec uznania powództwa w całości przez pozwaną – na zasadzie art. 213 § 2 k.p.c. Sąd był związany tym uznaniem i powinien uwzględnić powództwo. W ocenie Sądu, uznanie powództwa, nie było sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego, ani też nie zmierzało do obejścia prawa. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiał materiał zgromadzony w sprawie, w tym zeznania samej pozwanej. Zważywszy to orzeczono jak w punkcie I wyroku.
Konsekwencja powyższego było to, że - po myśli art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. - Sąd z urzędu nadał wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ zasądził roszczenie uznane przez pozwaną (punkt III wyroku).
Roszczenie strony powodowej miało swoje źródło w odpowiedzialności kontraktowej pozwanej, a ściślej w jej zobowiązaniach wynikających z umowy bankowego kredytu konsumpcyjnego (art. 5 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe - Dz.U.2015.128). Zgodnie z art. 78a Prawa Bankowego przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w ustawie.
Kredyt konsumencki objęty jest regulacją Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j.: Dz.U.2014.1497) i w świetle art. 3 i 5 tej ustawy kredyt pozwanej należało zakwalifikować jako kredyt konsumencki, sama zaś pozwana miała status konsumenta w rozumieniu art. 22¹ k.c., ponieważ jako osoba fizyczna dokonała z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Umowa stron spełniała warunki ustawowe przewidziane dla niej przez cytowana ustawę, zwłaszcza przez jej art. 30, a także nie zawierała klauzul abuzywnych (art. 385¹ § 1 k.c. i art. 385³ § 1 k.c.).
Z uwagi na fakt, że od dnia 1.01.2016 r. odsetki umowne nie mogą przekraczać dwukrotnej wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne), na podstawie art. 359 § 2¹i 2²k.c., w punkcie I wyroku ograniczono dochodzone pozwem odsetki umowne w tym zakresie.
Sąd uznał zeznania pozwanej za wiarygodne. Były jasne, logiczne i korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Ich moc dowodową pomniejszała jedynie pewna ogólnikowość z uwagi na upływ czasu.
Mając na uwadze ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz przywołane motywy – na podstawie art. 213 § 2 k.p.c. w związku z art. 5 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (Dz.U.2015.128) oraz art. 359 § 2¹i 2²k.c. – orzeczono jak w sentencji.
O kosztach procesu objętych punktem III wyroku rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 98 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie należne stronie powodowej od pozwanej niezbędne koszty procesu, to opłata sądowa 30,00 zł i opłata notarialna od potwierdzenia jednego pełnomocnictwa w kwocie 3,69 zł. Łącznie daje to kwotę 33,69 zł i taką właśnie sumę zasądzono powodowemu bankowi od pozwanej.