Uzasadnienie
Strona powodowa H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z/s w K., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, w pozwie złożonym dnia 29.07.2016 r., domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanej G. B. kwoty 3.487,28 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 1.745,18 zł poczynając od dnia 28.07.2016 r. Wniosła także o zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie wywiodła, że zobowiązanie pozwanej do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty wynika z umowy pożyczki gotówkowej z dnia 29.04.2010 r., nr (...), zawartej przez nią z poprzednikiem prawnym powoda – bankiem (...) S.A. we W. (cedentem), przy czym na kwotę 3.487,28 zł policzyła 1.745,18 zł tytułem niespłaconego kapitału, 184,19 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek za opóźnienia spłaty kapitału, 1.449,14 zł odsetek karnych i 108,77 zł kosztów windykacji.
Pozwana G. B. w złożonym przed rozprawą piśmie procesowym z dnia 14.11.2016 r. przyznała fakt istnienia jej zobowiązań mających wynikać z umowy pożyczki z dnia 29.04.2010 r., podniosła jednak zarazem, iż zaległości powstałe wskutek niewykonania przez nią zobowiązań umownych wynikły z jej trudnej sytuacji finansowej (k. 33 akt). Na rozprawie pozwana uznała żądanie pozwu i jednocześnie wskazała, że pozostaje bez pracy od 15 lat, jedynym zaś jej dochodem pozostaje renta rodzinna po zmarłym mężu w wysokości około 700,00 zł miesięcznie netto. Naprowadziła też, że mieszka z konkubentem i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu.
Ustalono:
(...) Bank S.A. we W. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na między innymi udzielaniu pożyczek bankowych, natomiast H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z/s w K. w zakresie statutowej działalności uzyskuje przychody z lokat netto funduszu.
(dowód: wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych na k. 17 akt i odpisy KRS na k. 18 – 21 akt)
W dniu 29.04.2010 r. (...) Bank S.A. we W. zawarł z G. B. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Umowa została zawarta na kwotę pożyczki wynoszącą 2.466,23 zł z zastrzeżeniem jej spłaty w 36 ratach miesięcznych. Pozwana nie wywiązała się ze spłaty rat pożyczki w terminach przewidzianych umownym harmonogramem i do chwili złożenia pozwu zalega z kwotą 1.745,18 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwotą 184,19 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w spłacie kapitału, kwotą 1.449,14 zł odsetek karnych i kwotą 108,77 zł tytułem kosztów windykacji.
(dowód: umowa pożyczki na k. 5 – 6 akt i wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego na k. 9 akt i zestawienie należności powoda na k. 12 – 15 akt)
W dniu 2.04.2012 r. (...) Bank S.A. we W. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny dotyczący zaległości pozwanej wynikających z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 29.04.2010 r. W dniu 28.06.2012 r. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze nadał temu tytułowi egzekucyjnemu sądową klauzulę wykonalności.
(dowód: postanowienie sądowe na k. 7 akt i wyciąg z ksiąg bankowych na k. 8 akt)
Poza sporem między stronami pozostał fakt, że na podstawie powyższego tytułu wykonawczego wszczęta została egzekucja sądowa, prowadzona pod sygnaturą akt KM 2330/13 przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mławie C. F..
W dniu 7.06.2013 r. (...) Bank S.A. we W., dokonał przelewu wierzytelności z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) na rzecz strony powodowej H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z/s w K.. Pismem z dnia 5.07.2013 r. cedent zawiadomił pozwaną o cesji.
(dowód: umowa przelewu na k. 22 – 25 akt i zawiadomienie o cesji na k. 10 akt)
Pismem z dnia 22.03.2016 r. H. I Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z/s w K. wezwał pozwaną do zapłaty.
(dowód: wezwanie do zapłaty na k. 11 akt)
Sąd zważył:
Powództwo było uzasadnione.
Roszczenie strony powodowej miało swoje źródło w odpowiedzialności kontraktowej, a ściślej w zobowiązaniach pozwanej wynikających z umowy bankowej pożyczki konsumpcyjnej z dnia 29.04.2010 r., nr (...), zawartej z (...) Bank S.A. we W. (art. 5 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe - Dz.U.2015.128). Zgodnie z art. 78a Prawa Bankowego przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Wypada zauważyć, że w świetle treści art. 22¹k.c., pozwaną należało traktować jako konsumenta, albowiem uzyskana przez nią pożyczka nie była przeznaczona na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową, natomiast bank udzielił jego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Taki stan rzeczy nakazywał do przedmiotowej umowy pożyczki – zważywszy datę jej zawarcia – stosować przede wszystkim Ustawę z dnia 20.07.2001 r. o kredycie konsumenckim (t.j.: Dz.U.2001.100.1081), a w zakresie nią nie unormowanym - przepisy kodeksu cywilnego (art. 720 i nast. k.c.).
Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.Nr 126 z 2011 r., poz. 715) – która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2011 r. – do umów zawartych przed dniem jej wejścia w życie stosować należy przepisy cytowanej właśnie wyżej ustawy. Przedmiotowa umowa pożyczki spełniała warunki ustawowe przewidziane dla niej cytowaną ustawą, zwłaszcza w jej artykułach 7 i 7a. Nie zawierała także klauzul abuzywnych (art. 385¹ § 1 k.c. i art. 385³ § 1 k.c.). Zastrzeżone odsetki umowne nie naruszały – w świetle art. 359 § 2¹ k.c. – zakazu zastrzegania ich w wysokości przekraczającej czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne). Za zwłokę w ich płatności należały się już tylko odsetki ustawowe (art. 481 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 359 § 1 i 2 k.c.). Tytułem komplementarności dodać można, że treść umowy pożyczki była jasna, zrozumiała i jednoznaczna oraz zawierała wszystkie konieczne elementy pożyczki konsumenckiej.
Również w świetle przedstawionych przez stronę powodową dowodów nie budziło wątpliwości przeniesienie powyższych wierzytelności przez (...) Bank S.A. we W. na powodowy Fundusz Inwestycyjny (art. 509 § 1 k.c.).
W powyższym kontekście kapitalne znaczenie miało, uznanie powództwa przez pozwaną. Zważywszy tę czynność procesową pozwanej podnieść należy, iż – na podstawie art. 213 § 2 k.p.c. – Sąd był związany rzeczonym uznaniem i ostatecznie zobligowany do uwzględnienia powództwa, albowiem powyższa czynność nie pozostawała w sprzeczności z prawem i zasadami współżycia społecznego, ani też nie zmierzała do obejścia prawa. Za takim stanowiskiem przemawiał materiał dowodowy w sprawie, zwłaszcza przedstawione przez stronę powodową dokumenty i w takiej sytuacji możliwe było zaniechanie prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.
Z uwagi na fakt, że od dnia 1.01.2016 r. odsetki umowne nie mogą przekraczać dwukrotnej wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne), na podstawie art. 359 § 2¹i 2²k.c., w punkcie I wyroku ograniczono dochodzone pozwem odsetki umowne w tym zakresie.
Mając na uwadze ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz przywołane wyżej motywy – na podstawie art. 213 § 2 k.p.c. w związku z art. 5 pkt 3, art. 69 pkt 1 i art. 78a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (Dz.U.2015.128) oraz art. 359 § 2¹i 2²k.c. – orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu objętych punktem II wyroku rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 98 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie należne stronie powodowej od pozwanej niezbędne koszty procesu, to opłata sądowa w wysokości 100,00 zł i koszty zastępstwa procesowego wynoszące 1.217,00 zł, to jest łącznie kwota 1.317,00 zł. Taką właśnie kwotę zasądzono powodowemu Funduszowi od pozwanej.
Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd nadał z urzędu wyrokowi w punkcie III rygor natychmiastowej wykonalności, zasądził bowiem roszczenie uznane przez pozwaną.
Na marginesie zauważyć jedynie należy, że wniosek zawodowego pełnomocnika strony powodowej o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy żądanie pozwu zostało uwzględnione w całości, uchybia dobrym obyczajom, o których mowa w dyspozycji art. 3 k.p.c. Żądanie pisemnego uzasadnienia powinno stanowić zapowiedź apelacji, która w realiach niniejszej sprawy i jej rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowa ze strony powoda (brak gravamen). Nawet przy braku możliwości uzyskania informacji o fakcie wydania wyroku i jego treści istnieje możliwość sformułowania wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sposób alternatywny, jak to zresztą czyni już wielu profesjonalistów.