Uzasadnienie
Starosta (...) decyzją z dnia 6 października 2011 roku w sprawie (...) orzekł o zatrzymaniu oskarżonemu H. W. prawa jazdy o numerze (...) kategorii AB wydane przez Starostę (...) w dniu 22 lipca 2010 roku. Podstawą przedmiotowej decyzji był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 28 września 2011 roku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oskarżonego, który w okresie od 3 listopada 2010 roku do 20 września 2011 roku wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które została przyznana łącznie liczba 31 punktów karnych. Zatrzymanie przedmiotowego dokumentu nastapiło do czasu wykazania przez oskarżonego posiadania wymaganych kwalifikacji, tj. po uzyskaniu pozytywnego wyniku z egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje, jak również po wykazaniu się przez oskarżonego wymaganych predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami.
(decyzja, k. 9-10)
Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 maja 2013 roku, w sprawie IIK 982/12 H. W. został skazany za czyn z art. 177 par. 2 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 3 lat, orzeczono obowiązek uiszczenia łącznej kwoty 110000 złotych na rzecz pokrzywdzonych tytułem częściowego zadośćuczynienia. Wyrok uprawomocnił się dnia 28 maja 2013 roku.
(odpis wyroku, k. 17-18; dane o karalności, k. 6)
Oskarżony w dniu 22 września 2015 roku został zatrzymany do kontroli drogowej w miejscowości Ł.. Oskarżony poruszał się wówczas samochodem marki M. o nr rej. (...). Był trzeźwy.
(notatka urzędowa, k. 1; protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego, k. 2)
Oskarżony H. W. ma 26 lat, posiada wykształcenie średnie, bez zawodu, zatrudniony w R. – (...) z dochodami ok. 2000 złotych, bez majątku, kawaler, nie posiada nikogo na utrzymaniu, karany.
(dane o osobie oskarżonego, k. 39; dane o karalności, k. 6)
Oskarżony H. W. w toku postępowania przygotowawczego przyznał sie do dokonania zarzucanego mu czynu i wjaśnił, iż prowadził pojazd pomimo cofniętych uprawnień za wypadek i, że nie miał świadomości, iż takie zachowanie jest przestepstwem, a nadto, iż w dniu 20 września 2015 roku oczekiwał na egzamin na prawo jazdy i na czas składania wyjasnień miał już wszystkie uprawnienia do kierowania pojazdami z kat. AB (k. 24)
W toku postępowania sądowego oskarżony przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie był do końca świadomy, że popełnia przestępstwo, był natomiast przekonany, że popełnia wykroczenie. W chwili przestępstwa nie obowiązywał zakaz orzeczony za wypadek drogowy, nie wiedział do końca, że ma cofnięte prawo jazdy. Wiedział, że ma cofnięte prawo jazdy. Jednoczesnie oskarżony, poprzez swojego obrońcę złożył wniosek w trybie art. 387 kpk i wymierzenie mu kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwote 10 złotych. (39v).
Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie budzą żadnych wątpliwości, a sam stan faktyczny nie jest skomplikowany. Sąd dokonał ustaleń zarówno na podstawie wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu, jak i na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji.
Nie budziły zastrzeżeń Sądu dowody zgromadzone w toku postępowania w postaci dokumentów, które stanowiły dla Sądu w pełni wiarygodne i niekwestionowane źródła dowodowe.
Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody potwierdzają się wzajemnie. Brak jest jakichkolwiek powodów do tego, aby kwestionować ich wiarygodność. Fakty z nich wynikające układają się w logiczną całość tworząc spójną wersję.
Sąd zważył, co następuje
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał pełną podstawę do przyjęcia, iż oskarżony H. W. dopuścił się zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a k.k.
Przepis art. 180 a k.k. penalizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w strefie zamieszkania przez osobę, która nie stosuje się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.
Oskarżony H. W. w dniu 22 września 2015 roku prowadził samochód marki M. o nr rej. (...) po drodze publicznej, mając uprzednio cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AB, decyzją Starosty Powiatowego w S. z dnia 06 października 2011 roku.
Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną, w tym winę sprawcy. Uznać zatem należy, iż zachowanie oskarżonego miało charakter zawiniony. W sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które można by rozpatrywać w kategoriach kontratypu mogącego wyłączać jego winę. Oskarżony jest pełnoletnim, zdrowym zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym mężczyzną i mógł postąpić z poszanowaniem prawa, czego nie zrobił.
W oparciu o powyższe ustalenia i rozważania Sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się czynu bezprawnego, karalnego, zawinionego, cechującego się znacznym stopniem społecznej szkodliwości i zgodnie z treścią art. 1 kk podlega odpowiedzialności karnej.
Biorąc pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień winy oskarżonego, a jednocześnie dość znaczną społeczną szkodliwość czynu, którego oskarżony się dopuścił Sąd uznał za zasadne orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 10 złotych, przy uwzględnieniu wniosku złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 kpk. W ocenie Sądu orzeczona kara jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność jego zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych. Nadto orzeczona kara zrealizuje potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, należycie spełni cele prewencji indywidualnej, jak i ogólnej oraz dostatecznie uświadomi oskarżonemu, że popełnianie przestępstw się nie opłaca.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk obciążając oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 170 złotych, na które składają się koszty postepowania i opłata od wymierzonej kary grzywny.