UZASADNIENIE
W dniu 16.05.2014 r. H. D. , kierująca wówczas samochodem marki F. (...) , wjechała na stację paliw (...) w L. . W tym czasie, na pasie pomiędzy dystrybutorami paliw stał, popijając kawę J. J. (1) .
H. D. stanęła na kilka sekund przed odwróconym do jej kierunku jazdy pokrzywdzonym, a następnie próbując go wyminąć, ruszyła najeżdżają mu na lewa stopę.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 62, k. 67, k. 162, zeznania J. J. – k. 3, k. 163, opinia – k. 38, k. 53, opinia lekarska – k. 25, protokół oględzin zapisu monitoringu – k. 12)
W wyniku tego zdarzenia J. J. (1) doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia Lewej stopy, skręcenia kolana lewego oraz pourazowego niedowładu strzałkowo – piszczelowego lewej nogi skutkujące rozstrojem zdrowia na okres powyżej dni 7.
(dowód: zeznania J. J. – k. 3, k. 163, opinia lekarska – k. 25)
Ostatecznie w swoich wyjaśnieniach oskarżona przyznała się do zarzucanego mu czynu i wyraziła skruchę. Podała, że chciała zatankować po prawej stronie, a stojący pokrzywdzony jej to uniemożliwiał.
H. D. ma 53 lat. Jest pracownikiem (...) w J. . W przeszłości nie była karana. Nie cierpi na schorzenia natury psychologicznej psychiatrycznej lub neurologicznej.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 67, k. 162, informacja z KRK – k. 50)
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonej Sąd uznał za wiarygodne w tej części, w której potwierdziła, że w dniu 16.05.2014 r., na stacji paliw D. w L. , najechał na nogę stojącego J. J. (1) . Te twierdzenia oskarżonej znajdują bowiem odzwierciedlenie nie tylko w zeznaniach samego pokrzywdzonego, lecz ponadto w zapisie monitoringu miejsca zdarzenia oraz opinii biegłego z zakresu chirurgii.
Podobnie w przypadku relacji J. J. (1) i z przyczyn powyższych, Sąd nie znalazł żadnego racjonalnego argumentu, aby świadkowi nie zawierzyć.
Inną rzeczą jest, że wersja zderzeń przedstawiona przez wymienione osoby znacznie różni się w tym fragmencie, w którym opisują one swoje zachowanie po tym feralnym wypadku. Jako że kwestia ta ma znaczenie drugorzędne i w żadnym razie nie wpływa na ustalenie sprawstwa w zakresie inkryminowanego zdarzenia, Sąd poprzestanie tylko na stwierdzeniu, że wiarygodne są twierdzenia pokrzywdzonego, kiedy utrzymywał, że oskarżona zachowała się w stosunku do niego w sposób lekceważący. Świadczy o tym zapis monitoringu, który wskazuje, że nie interesując się spowodowanymi u J. J. (1) obrażenia, podjechała dalej pod dystrybutor, z zamiarem zatankowania pojazdu.
Oceniając w dalszej części rozważań opinię biegłego sądowego Sąd doszedł do przekonania, że jest ona rzetelna, w pełni przydatna i pozwala na stanowcze wykluczenie, iż przyczyną wypadku drogowego mogło być zachowanie pokrzywdzonego. Należy podkreślić, iż biegły posiada doświadczenie w dziedzinie, w której wydał przedmiotową opinię i w związku z tym brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania jego wniosków. Tym bardziej, że wnioski te zostały w sposób logiczny i tym samym przekonywujący uzasadnione, w sposób świadczący o profesjonalizmie autora. Nie było zatem żadnego racjonalnego argumentu, by opinii tej odmówić wiary.
Jako wiarygodną Sąd ocenił opinię biegłego z zakresu chirurgii ogólnej, skoro żadna ze stron ekspertyzy tej nie kontestowała, a wnioski w niej zawarte, jawią się jako logiczne i uzasadnione.
W ocenie Sądu na przymiot wiarygodności zasługują dokumenty załączone do akt sprawy. W związku z faktem, iż zostały one sporządzone przez właściwe organy, w granicach przysługujących im kompetencji oraz w formie przewidzianej przez przepisy, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ich autentyczności, czy też prawdziwości zawartych w nich twierdzeń.
Poddając merytorycznej analizie zasadność zarzutu postawionego oskarżonemu zauważyć należy, że znamiona występku wypadku drogowego stypizowane zostały przez ustawodawcę w normie art. 177 § 1 lub § 2 k.k. - w zależności od powstałych skutków. Zgodnie z § 1 art. 177 k.k. przestępstwo to popełnia ten, kto naruszając - chociażby nieumyślnie - zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym (...) powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 . Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu reguł ostrożnego postępowania odnoszących się do sfery ruchu pojazdów. Oprócz przestrzegania przepisów prawa o ruchu drogowym , kierowcy mają również obowiązek przestrzegania ogólnego nakazu prowadzenia pojazdu rozważnie i ostrożnie.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy jest niewątpliwym, że oskarżona, kontynuując jazdę, pomimo stojącego na jej torze ruchu pieszego, najeżdżając mu nogę i powodując u niego obrażenia powyżej 7 dni, dopuściła się czynu kwalifikowanego z art. 177 § 1 k.k.
W ocenie Sądu H. D. , nie zachowując należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach ( art. 9 § 2 k.k. ) nieumyślnie doprowadził do sytuacji wypadkowej opisanej w zarzucie. Nie chciał najechać na nogę pokrzywdzonego, lecz uczyniła bowiem nie zachował wymaganej ostrożności w postaci zachowania odpowiedniego dystansu od pieszego.
Jako osoba zdrowa oskarżona była zdolna do ponoszenia winy w sprawie.
Zważywszy na popełnienie czynu z winy nieumyślnej (co się tyczy także naruszenia reguł ostrożności, a ma wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu), dotychczasową postawę niekaranej oskarżonej oraz przy uwzględnieniu postawy oskarżonej, która na rozprawie wyraziła skruchę zdaniem Sądu istnieje w sprawie uzasadnione przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie ona przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni kolejnego przestępstwa ( art. 66 § 1 k.k. ).
W tym stanie rzeczy Sąd zdecydował na warunkowe umorzenie wobec oskarżonej postępowania w sprawie na okres próby wynoszący 2 lat. Czas ten pozwoli zweryfikować stawianą wobec niej prognozę.
Mając na względzie fakt, iż podczas rozprawy pokrzywdzony zawnioskował, w trybie art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody wyliczając ją na kwotę 48 560,51, Sąd analizując ten wniosek doszedł do przekonania, że powyższą kwotą oskarżonej obciążyć nie sposób.
Przede wszystkim zważyć należy, że w procesie karnym wszelkie środki karne mające na celu zaspokojenie roszczeń pokrzywdzonego, mają zarazem charakter represyjną. Innymi słowy Sąd, orzekając naprawienie szkody winien badać, czy orzeczenie środka karnego w danej, dochodzonej wysokości, nie będzie rażącą niesprawiedliwe. Taka analiza nabiera szczególnego charakteru, gdy postępowanie dotyczy sprawców objętych ubezpieczeniem OC.
W realiach sprawy jest ponad wszelką wątpliwość, że orzeczenie w całości żądanej kwoty, byłoby niesprawiedliwe i to tym bardziej, że odpowiedzialność sprawców wypadku, jest w znacznej mierze łagodzona przez obowiązkowe ubezpieczenie OC, z którego pokrzywdzeni mogą dochodzić swoich roszczeń.
Mając powyższe na uwadze i kierując się głównie wymiarem represyjnym orzekanego środka karnego Sąd uznał, że właściwym będzie, zamiast obowiązku naprawienia szkody, orzeczenie na podstawie art. 46 § 2 k.k. nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 2 000 złotych. Tak ukształtowany środek karny z jednej strony po części zrekompensuje pokrzywdzonemu przede wszystkim krzywdy jakie doznał w wyniku bezprawnego zachowania oskarżonej, z drugiej zaś wzmoży dolegliwość wyroku i uświadomi oskarżonej nieopłacalność popełniania, tak w gruncie rzeczy bezmyślnych czynów jak w sprawie niniejszej.
Pozostałe roszczenia mogą być przez J. J. (1) dochodzone w postępowaniu cywilny.
W oparciu o przepisy powołane w wyroku, Sąd obciążył oskarżoną kosztami postępowania i zwolnił ją z konieczności uiszczenia opłaty.