Uzasadnienie
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 15 lipca 2013 r około godz.16.00 do altanki na działce ogrodniczej pokrzywdzonego R. I. weszło dwóch mężczyzn. Jednym z nich był oskarżony K. A., natomiast personaliów drugiego z mężczyzn nie ustalono. Jeden z przybyszów zapytał pokrzywdzonego czy zastanowił się nad ich propozycją. Należy nadmienić,że około tydzień wcześniej ci sami mężczyźni odwiedzili R. I. w jego altance i namawiali go wówczas aby na swój dowód osobisty wziął dla nich telefon komórkowy. Wówczas to pokrzywdzony odmówił natomiast oskarżony i jego towarzysz odchodząc powiedzieli aby się jeszcze zastanowił. W dniu 15 lipca 2013 r pokrzywdzony ponownie oświadczył,że nie jest zainteresowany ich propozycją a następnie wstał z wersalki na której siedział. Wówczas jeden z mężczyzn uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. K. A. i jego towarzysz opuścili altankę a wychodząc jeden z nich powiedział aby pokrzywdzony zastanowił się, gdyż spalą mu altankę.
W wyniku uderzenia w twarz R. I. doznał skaleczenia w obrębie jamy ustnej. Przypisanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego oskarżony K. A. dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej z umyślne przestępstwo podobne na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 20.11.2008 r w sprawie sygn. V K 252/08. Wyrokiem tym orzeczono między innymi kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art.278 § 1 kk oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art.289 § 2 kk. Kary orzeczone powyższym wyrokiem zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16.06.2010 r w sprawie sygn. II K 384/10, którym orzeczono karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.. Kary łączne pozbawienia wolności orzeczone wspomnianym wyrokiem łącznym oskarżony odbywał w okresie od 17.10.2010 r do 14.10.2012 r z zaliczeniem okresów od 26.04.2008 r do 27.04.2008 r oraz od 18.03.2009 r do 19.10.2009 r.
/dowód: zeznanie R. I. k. 16v-17,20v-21,35v,18v-19,237v,717-718,917-917v; zeznanie J. N. k.16v-17,748-748v,917v-918; zeznanie R. B. k. 959v; protokół użycia alkometru wobec R. I. k.4; dokumentacja fotograficzna k.5-6; protokół przeszukania pomieszczeń K. A. k.24-28; protokół zatrzymania K. A. k.30; protokół przeszukania osoby K. A. k.31; odpisy wyroków k. 224-230, 298-299; wyjaśnienia oskarżonego k.42-42v,50,329,715,916v-917/
Oskarżony K. A. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W swych wyjaśnieniach przyznał,że był u pokrzywdzonego razem z drugą osobą, której nazwiska nie pamięta. Proponował pokrzywdzonemu zakup telefonu komórkowego na abonament. Telefon miał być sprzedany a pokrzywdzony miał mu z tego tytułu przekazać jakieś pieniądze. Oskarżony zaprzeczył temu, że pokrzywdzony był bity lub mu grożono. Według K. A. R. I. był tak pijany,że nie można było się z nim porozumieć (k.42-42v,50,329,715,916v-917).
Sąd zważył, co następuje
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części w której przyznał,że był w dn.15 lipca 2013 r na działce R. I.. Prawdziwe jest również podawany przez oskarżonego powód wizyty u pokrzywdzonego. W tym zakresie wyjaśnienia K. A. przystają do zeznań pokrzywdzonego. Bezspornym jest zatem,że K. A. wraz z innym nieustalonym mężczyzną wpływali na R. I. aby zawarł na swe nazwisko umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych i tą drogą otrzymał nowy telefon komórkowy. Po sprzedaży telefonu, oskarżony miał otrzymać od pokrzywdzonego „jakieś pieniądze”. Nie są prawdziwe wyjaśnienia K. A. w których zaprzeczył, że pokrzywdzony został uderzony w twarz oraz grożono mu. Odmiennie okoliczności te opisał pokrzywdzony R. I. oraz sąsiadka wymienionego J. N.. Również wezwani na miejsce policjanci zastali R. I. ze śladami krwi na twarzy, co zostało uwidocznione na zdjęciach w aktach sprawy (k.5,6).
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego R. I. (16v-17,20v-21,35v,18v-19,237v,717-718,917-917v). Jak wyżej zauważono relacja wymienionego koresponduje w znacznej mierze z wyjaśnieniami oskarżonego. Poza tym zeznanie R. I. nie jest sprzeczne z zeznaniem J. N.. Analizując zeznanie pokrzywdzonego na tle innych dowodów ustalono, że padł on ofiarą wymuszenia rozbójniczego. Świadczą o tym przede wszystkim ujawnione w obrębie jego twarzy powierzchowne obrażenia pochodzące od uderzenia pięścią przez jednego ze sprawców. W czasie zdarzenia pokrzywdzony był pod znacznym działaniem alkoholu (zob protokół użycia alkometru k.4). Mimo tego nie można zgodzić się z twierdzeniami oskarżonego,że z R. I. nie można było nawiązać kontaktu słownego. Po zaistniałym zdarzeniu opowiedział o nim sąsiadce oraz przybyłym na miejsce funkcjonariuszom Policji.
Należy zauważyć,że pokrzywdzony nie zapamiętał wiernie wszystkich okoliczności. Nie wiedział który ze sprawców stosował przemoc i wypowiadał słowa groźby. Nie był również pewien tożsamości drugiego ze sprawców. R. I. szczerze to przyznał, co wzmacnia zaufanie do jego prawdomówności. Sąd dał również wiarę zeznaniu J. N. (k.16v-17,748-748v,917v-918). Zeznanie świadka koresponduje z dowodami, którym dano wiarę.
Zeznanie R. B. (k. 959v) nie miało znaczenia dla ustaleń w sprawie.
Sąd dał wiarę informacjom utrwalonym w pozostałych dokumentach. Nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość.
Ustalony stan faktyczny uprawnia do przyjęcia, że oskarżony K. A. dopuścił się zarzuconego mu czynu działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą. Wprawdzie R. I. nie był w stanie wskazać, który z napastników uderzył go w twarz oraz groził spaleniem jego altanki, okoliczność ta nie wyklucza jednak przyjęcia przestępnego współdziałania. K. A. wraz z nieustalonym współsprawcą dwukrotnie przychodzili do altanki pokrzywdzonego w tym samym celu. Jak widać porozumieli się aby posłużyć się pokrzywdzonym a ściśle mówiąc jego danymi osobowymi w celu uzyskania korzyści majątkowej.
W związku z tym, że obaj sprawcy dwukrotnie spotkali się z odmową ze strony pokrzywdzonego, zastosowali wobec niego przemoc oraz groźbę spalenia mienia. Wypowiedziane na odchodnym przez jednego ze sprawców słowa groźby wskazują,że kwestię podpisania przez pokrzywdzonego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, pozostawili nadal otwartą. Nawet jeżeli K. A. nie zastosował osobiście przemocy wobec R. I. ani nie wypowiedział wobec niego groźby, z ustalonego przebiegu zdarzeń wynika,że akceptował działanie drugiego sprawcy i w nim uczestniczył,co przesądza o współsprawstwie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17.09.2008 r sygn. III KK 274/08, KZS 2009, nr 1 poz.19, Legalis nr 175044).
Należy zauważyć, że pokrzywdzony opisując zachowanie sprawców posługiwał się liczbą mnogą: „przyszli”, „zagrozili” itp. Na odchodne jeden z napastników powiedział aby przemyślał swoją decyzję, bo jak nie to „spalimy twoją altankę”. Podobnie relacjonowała J. N.. Świadek zeznawała,że pokrzywdzony mówił,że grozili że go spalą i w kontekście tych gróźb wymieniał A. (k.748). Zdaniem sądu prokurator zachowanie oskarżonego słusznie zakwalifikował jako usiłowanie popełnienia przestępstwa wymuszenia rozbójniczego. Oskarżony i jego wspólnik założyli, że przekonają R. I. do zawarcia przez niego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na jego nazwisko. Otrzymany przy zawarciu umowy telefon komórkowy miał być sprzedany, zaś sprawcy mieli otrzymać ze sprzedaży „jakieś pieniądze”.
Zatem ich działaniu przyświecał cel osiągnięcia korzyści majątkowej. Wobec odmowy ze strony pokrzywdzonego, sprawcy zastosowali przemoc oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie. Założonego przez siebie celu nie osiągnęli z uwagi na postawę R. I.. Z wypowiedzianych na odchodne słów aby pokrzywdzony „zastanowił się” wynika,że sprawcy od swego zamiaru nie odstąpili i zapowiadali swój powrót. Czyn oskarżonego należało zatem zakwalifikować jako występek z art.13 § 1 kk w zw. z art.282 kk w zw. z art.64 § 1 kk.
Wymierzając karę oskarżonemu sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art.53 § 1 i 2 kk. Sąd dostrzegł,że sprawcy jako swoją ofiarę obrali R. I. - osobę niezamożną, utrzymującą się z prac interwencyjnych (k.21). Pokrzywdzony przyznał,że gdyby zmuszono go do zawarcia umowy nie byłby w stanie płacić, gdyż nie ma pieniędzy. Pod uwagę wzięto również sposób użycia przemocy, wywołującej powierzchowny uraz u pokrzywdzonego jak również wypowiedzianą pod jego adresem groźbę. Oceniając okoliczności czynu sąd doszedł do wniosku, że nie zachodzą podstawy do przyjęcia wypadku mniejszej wagi w rozumieniu art.283 kk. Wymierzając karę wzięto pod uwagę również dotychczasowy sposób życia oskarżonego oraz jego wielokrotną karalność przekładającą się na przyjęcie recydywy określonej w art.64 §1 kk (karta karna k.913-914).
Biorąc pod uwagę powyższe sąd wymierzył K. A. (1) z mocy art. 14 § 1 kk w zw. z art.282 kk karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał,że kara w takim wymiarze jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz stopnia jego winy, którą oceniono jako znaczną. Oskarżony nie zdobył się na przeproszenie pokrzywdzonego i przejawiał raczej obojętny stosunek wobec własnego zachowania będącego przedmiotem osądu. K. A. nie wyjawił również personaliów drugiego sprawcy.
O kosztach obrony świadczonej z urzędu orzeczono w pkt II wyroku.
W oparciu o przepis art.624 § 1 kpk sąd zwolnił K. A. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych albowiem oskarżony nie posiada środków pozwalających na ich zapłatę Aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 24.01.2019r (k.883).