Uzasadnienie
Skazany M. S. wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego wyroki Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. zapadłe w sprawach VII K 156/13 oraz VII K 455/14.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
M. S. został między innymi skazany niżej wymienionymi wyrokami Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P.:
z dnia 11.07.2013 r. w sprawie VII K 156/13 za czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art.283 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełniony w dniu 26/27 września 2012 r na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Karę te skazany rozpoczął odbywać w dn. 04 czerwca 2015 r, zaś koniec kary przypada na dzień 30 grudnia 2015r z dnia 17.12.2014 r. w sprawie VII K 455/14 za czyn z art. 178a § 4 kk w zw. z art.64 § 1 kk popełniony 23 sierpnia 2014 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności. Kary tej skazany dotychczas nie rozpoczął odbywać. Orzeczono również środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.
(dowód: odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Piszu II K 3/06 k. 9; odpis wyroku Sądu Rejonowego w Piszu II K 416/09 k. 10; odpis wyroku Sądu Rejonowego w Piszu II K 337/12 k. 11; odpis wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie V II K 156/13 k. 12-13;odpis wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie sygn. VII K 455/14 k. 14; a nadto opinia o skazanym k. 31; karta karna k. 7-8)
M. S. od dnia 04 czerwca 2015 r przebywał w Areszcie Śledczym w S., gdzie rozpoczął odbywanie kary 7 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 11.07.2013 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w Szczytnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. w sprawie VII K 156/13. Koniec kary przypada na dzień 30.12.2015 r. Tego dnia skazany winien rozpocząć odbywanie kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 17.12.2014 r wydanym przez Sąd Rejonowy w Szczytnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w P. w sprawie VII K 455/14. Jego zachowanie oceniono jako właściwe. Nie był nagradzany ani karany regulaminowo. Czas spędza głównie na oglądaniu telewizji, czytaniu prasy oraz rozmowach z współosadzonymi. Karę odbywa w systemie zwykłym. Pomimo zachęcania i motywowania nie był zainteresowany odbywaniem kary w systemie programowego oddziaływania. Był uczestnikiem programu readaptacji społecznej „Trzeźwy kierowca” w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości. W stosunku do popełnionych przestępstw wypowiadał się w sposób krytyczny. Aktualnie skazany został przetransportowany do ZK w B..
(dowód: opinia o skazanym k. 31-31v)
Sąd zważył, co następuje
Z dniem 01 lipca 2015r zmianie uległ stan prawny w zakresie warunków wydawania wyroku łącznego. Przed tym dniem przesłanki do orzeczenia wobec skazanego kary łącznej wymieniał kodeks karny w art. 85. Jak wynikało z treści przywołanego przepisu, sąd orzekał karę łączną, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Uregulowanie to nie pozwalało na wydanie wyroku łącznego w zakresie wskazanym we wniosku skazanego, ponieważ przestępstwa za które skazany został M. S. nie pozostają w zbiegu realnym w rozumieniu przepisu dawnego art. 85 kk. Aktualnie obowiązujące przepisy art. 85 § 1 i 2 kk pozwalają na połączenie kar jak we wniosku. Zgodnie z art. 85 § 2 kk podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa. Kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami sygn. VII K 156/13 oraz VII K 155/14 nie zostały dotychczas wykonane a więc podlegają połączeniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 kk, granice kary łącznej wyznaczają najwyższa z kar jednostkowych oraz ich suma. W analizowanym przypadku ta granica wynosi 1 rok pozbawienia wolności oraz 1 rok i 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk, art. 85a kk, art. 86 § 1 kk w zw. z art. 569 § 1 kpk sąd wymierzył M. S. karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 85a kk orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzekając karę łączną sąd kierował się zasadą częściowej kumulacji kar. W przedmiotowym przypadku brak było podstaw do zastosowania zasady pełnej absorpcji kar.
Sąd dostrzegł, że kary podlegające połączeniu zostały orzeczone za przestępstwa między którymi właściwie nie ma związku. Skazany dopuścił się ich w odstępie czasowym sięgającym blisko dwóch lat. Poza tym popełnione przez niego przestępstwa godzą w zupełnie odmienne dobra chronione prawem. W związku z tym pełna absorpcja kar byłaby zbyt dużym dobrodziejstwem dla skazanego, który jak wynika z karty karnej był kilkakrotnie karany sądownie, zaś ostatnio odpowiadał w warunkach recydywy szczególnej podstawowej. Nie podlega dyskusji, że kara łączna nie może pogarszać sytuacji skazanego, ale też z drugiej strony, nie może stanowić dla niego zbyt dużej premii, powodowanej popełnieniem większej ilości przestępstw. Sytuacja skazanego, który kilkakrotnie dopuścił się czynów zabronionych, w porównaniu z osobą, która popełniła pojedynczy czyn przestępny, byłaby przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji niesprawiedliwa.
Jednocześnie sąd nie zdecydował się na orzekanie przy zastosowaniu pełnej kumulacji kar. Pod uwagę wzięto to, że skazany prezentuje pozytywną postawę przebywając w warunkach więziennych. Na jego powrót z Zakładu Karnego oczekuje konkubina wraz z dziećmi oraz schorowany ojciec. Zdaniem sądu orzeczona kara łączna pozbawienia wolności jest sprawiedliwa i czyni zadość potrzebom wychowawczym wobec skazanego.
Na podstawie art. 577 kpk sąd na poczet orzeczonej wobec M. S. kary łącznej zaliczył okresy dotychczas odbytych kar w wyrokach podlegających połączeniu w tym okres 27.09.2012 r – 28.09.2012 r.
Na odstawie art. 576 § 1 kpk pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, a nie objęte wyrokiem łącznym, sąd pozostawił do odrębnego wykonania.
Na podstawie powołanych w sentencji wyroku przepisów, zasądził do Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 120,00 zł tytułem wynagrodzenia za wykonaną z urzędu obronę skazanego w niniejszej sprawie powiększoną o podatek od towarów i usług.
Mając na uwadze fakt odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności oraz brak dochodów, sąd w oparciu o przepis art. 624 § 1 kpk zwolnił go z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych
Zarządzenie
P., dnia (...) r.