Uzasadnienie
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 25 lipca 2015 r około godz.15.00 pełniący służbę patrolową łodzią na jeziorze R. funkcjonariusz Policji M. Z. zatrzymał do kontroli płynącego skuterem wodnym obwinionego G. B.. G. B. holował za prowadzonym przez siebie skuterem m-ki Y. nr rej. (...) o mocy silnika 40,4 kW, koło na którym przebywały dwie osoby. Kontrola obwinionego wykazała, że nie posiada wymaganych dokumentów uprawniających do prowadzenia skutera wodnego jak również licencji do holowania obiektu wodnego. Nadto badanie G. B. urządzeniem alco blow wykazało, że znajduje się on pod działaniem alkoholu. W rozmowie z policjantem oraz towarzyszącym mu ratownikiem (...) P. D., obwiniony przyznał, że wypił 100 gram wódki przed wypłynięciem na jezioro. M. Z. doholował skuter obwinionego do brzegu oraz wezwał patrol Policji wyposażony w urządzenie do badania stanu trzeźwości. Badanie stanu trzeźwości G. B. urządzeniem alcosensor wykazało odpowiednio o godz.15.35 - 0,19 mg/l, zaś o godz. 15.51 – 0,16 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Obwiniony prowadząc skuter w ruchu wodnym znajdował się w stanie po użyciu alkoholu.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:
- - zeznań P. D. k.15 oraz na rozprawie
- - zeznań M. Z. k.7 oraz na rozprawie
- - zeznań M. B. na rozprawie
- - zeznań R. Z. na rozprawie
- - notatki urzędowej k.1
- - protokołu użycia urządzenia alcosensor k.2
- - świadectwa wzorcowania k.3
Obwiniony G. B. nie przyznał się do stawianego mu zarzutu i odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie (wyjaśnienia k. 12).
Sąd zważył, co następuje
Sąd dał wiarę zeznaniom policjanta M. Z. i ratownika (...) Pogotowia (...). Wymienione osoby podczas wykonywania rutynowych obowiązków służbowych zaobserwowali mężczyznę prowadzącego skuter wodny, którym holował dwie osoby siedzące na kole. Z racji pełnionej służby M. Z. zatrzymał płynącego skuterem obwinionego i dokonał jego kontroli pod kątem przestrzegania zasad obowiązujących w ruchu wodnym. Zeznania wymienionych świadków korespondują ze sobą i pozwalają na odtworzenie przebiegu zdarzenia. Zeznania świadków korespondują również częściowo z informacjami ujawnionymi w protokole badania stanu trzeźwości G. B. (k. 2). W szczególności chodzi o czas badania stanu trzeźwości obwinionego i stwierdzony u niego stan intoksykacji alkoholowej.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. B. i R. Z.. Osoby te przebywały w tym samym ośrodku wypoczynkowym co obwiniony. Świadkowie nie towarzyszyli cały czas obwinionemu w dniu 25 lipca 2015 r. W związku z tym osoby te nie miały pełnego rozeznania odnośnie ilości i czasu spożycia alkoholu przez G. B.. Zeznania M. B. i R. Z. miały drugorzędne znaczenie dla ustaleń w sprawie.
Obwiniony G. B. w toku postępowania wyjaśniającego odmówił złożenia wyjaśnień. Nie stawił się również na rozprawę główną.
Ustalając stan faktyczny sąd nie brał pod uwagę przedłożonej przez obwinionego opinii wydanej przez biegłego z zakresu badań fizykochemicznych S. W. (k. 56-59). Złożony dokument to opinia prywatna, nie ma więc charakteru dowodu w sprawie. Dokument ten stanowi jedynie źródło informacyjne w prowadzonym procesie. Choć przedłożona opinia nie jest dowodem, wypada odnieść się do zawartych w niej informacji. Autor prywatnej opinii zdyskwalifikował wiarygodność wskazania urządzenia alcosensor, którym zbadano obwinionego. Jako punkt odniesienia do swych wyliczeń autor przyjął informacje podane przez obwinionego odnośnie czasu i ilości spożytego alkoholu dla sporządzającego protokół M. Z. tj. 50 ml wódki o godz. 13.00 (k.2v).
Zauważyć należy,że G. B. nieco wcześniej powiedział M. Z. i P. D., że wypił 100 gram wódki „przed wypłynięciem na jezioro”. Z kolei z zeznania R. Z. wynika, że obwiniony „może wypił 50 – tkę wódki ok. godz.08.00-09.00 rano jak wyszli na plażę”. Brat obwinionego M. B. stwierdził, że obwiniony wypił „50 – tkę wódki przed południem”. W sprawie istnieją więc różne, rozbieżne wersje dotyczące czasu i ilości alkoholu wypitego przez obwinionego. W ocenie sądu obiektywne ustalenie tej okoliczności nie jest możliwe. Zatem wnioski wyciągnięte przez S. W. oparte są na założeniach, które są mocno wątpliwe. W związku z powyższym sąd nie zdecydował się na czynienie użytku procesowego ze złożonego dokumentu.
Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż wina obwinionego G. B. w zakresie zarzuconych mu wykroczeń nie budzi wątpliwości. W myśl przepisu §1.02 ust.6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28.04.2003 r w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz.U.212 poz.2072) kierownik statku nie powinien uprawiać żeglugi będąc w stanie intoksykacji. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 07 maja 2002 r w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych (Dz.U. nr 77 poz. 695) jezioro R. wchodzące w skład systemu W. (...) stanowi śródlądową drogę wodną. Obwiniony płynąc skuterem po wskazanym akwenie niewątpliwie uczestniczył w ruchu wodnym. Zważywszy na wynik pomiaru urządzeniem alcosensor, znajdował się w tym czasie w stanie po użyciu alkoholu. Zatem swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art.87§1 kw.
Na podstawie art. 37a ust. 3 ustawy z 21.12.2000 r o żegludze śródlądowej (Dz. U. 2013 poz. 1458 j.t.)) uprawianie turystyki wodnej na jachtach motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego wydanego przez właściwy polski związek sportowy W myśl § 2 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sportu i (...) z 09.04.2013 r w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz.U.2013 poz.460) dokumentem kwalifikacyjnym potwierdzającym posiadanie uprawnień do uprawiania turystyki wodnej na jachtach motorowych o mocy silnika pow. 10 kW jest patent sternika motorowodnego. Na podstawie § 3 ust 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia dokumentem kwalifikacyjnym potwierdzającym posiadanie uprawnień do uprawiania turystyki wodnej na jachtach motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW do holowania obiektów pływających służących do uprawiania sportu lub rekreacji jest odpowiednia licencja. Takich dokumentów obwiniony nie posiadał w czasie gdy pływał skuterem wodnym na jeziorze R. w związku z czym dopuścił się wykroczenia określonego przepisem art. 61 pkt 1 ustawy o żegludze śródlądowej.
Wymierzając obwinionemu G. B. karę sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 kw. Sąd dostrzegł,że stopień winy obwinionego jest znaczny. Obwiniony jako uczestnik ruchu wodnego prowadził skuter znajdując się w stanie intoksykacji alkoholowej. Za prowadzonym przez siebie skuterem ciągnął koło na którym znajdowały się dwie osoby. Swoim zachowaniem wykazał lekceważący stosunek wobec zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu wodnym. Najprawdopodobniej G. B. nie posiada w ogóle wymaganych kwalifikacji do tego typu aktywności, skoro nie był w stanie wylegitymować przed kontrolującym go policjantem. Wiadomym jest,że uprawianie sportów wodnych pociąga za sobą ryzyko nastąpienia wypadku. Ryzyko to jest odpowiednio większe jeżeli kapitan znajduje się pod działaniem alkoholu, zaś prowadzenia statku dopiero się uczy. Swoim beztroskim zachowaniem obwiniony narażał na wypadek nie tylko holowane przez siebie osoby lecz i innych turystów wypoczywających na jeziorze R..
Wymierzając karę sąd wziął pod uwagę również deklarowaną sytuację rodzinną obwinionego jak również jego możliwości zarobkowe. Dlatego z mocy art. 87 § 1 kw w zw. z art.9 § 1 kw wymierzył G. B. karę 600 zł grzywny uznając,że kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego. Kara ta zadziała na obwinionego wychowawczo i skłoni do respektowania obowiązujących zasad bezpieczeństwa w ruchu wodnym.
Z mocy art. 87 § 3 kw sąd orzekł wobec obwinionego 10 miesięczny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu wodnym. Swoim zachowaniem obwiniony wykazał, że uzasadniona jest jego czasowa eliminacja z grona osób prowadzących pojazdy mechaniczne na wodach.
O kosztach sądowych sąd orzekł w myśl przepisów powołanych w pkt III wyroku i obciążył nimi obwinionego.
Zarządzenie
- 1. Odnotować;
- 2. Odpis uzasadnienia doręczyć obrońcy obwinionego 3.
Za 7 dni.
2016.12.28