Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 11

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybnikuz 8 czerwca 2026 r., sygn. akt I C 534/26

I Wydział CywilnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
8 czerwca 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w Rybniku
Wydział
I Wydział Cywilny
Skład
sędzia Małgorzata Romaszkan przewodniczący
stażysta L. O. protokolant
Sędzia Małgorzata Romaszkan
Rozpoznanie
w dniu 8 czerwca 2026 r. w G. na rozprawie
Sprawa
sprawy z powództwa Miasto G. - Zakładu (...) w G. przeciwko N. Z. o zapłatę

Sentencja

  1. 1. zasądza od pozwanego N. Z. na rzecz powódki Miasta G. – Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G. kwotę 6 481,16 zł (sześć tysięcy czterysta osiemdziesiąt jeden złotych 16/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty:
  2. a. 5 610,70 zł od dnia 1 października 2025 roku do dnia zapłaty;
  3. b. 870,46 zł od dnia 13 listopada 2025 roku do dnia zapłaty;
  4. 2. przyznaje adwokatowi E. M. kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tj. łącznie kwotę 2 214 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych) tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu.
  5. 3. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4 570,51 zł (cztery tysiące pięćset siedemdziesiąt złotych 51/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku.

Uzasadnienie

Pozwem złożonym dnia 13 listopada 2025 r. powódka Gmina Miasto G. – Zakład (...) domagała się zasądzenia od pozwanego N. Z. kwoty 6 481,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 5 610,70 zł od dnia 1 października 2025 r. oraz od kwoty 870,46 zł od dnia wniesienia pozwu oraz zasądzenia kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazała, że wynajęła pozwanemu lokal mieszkalny położony w G. przy (...) na podstawie umowy najmu z dnia 23 lutego 2022 r. na czas oznaczony na okres od 1 marca 2022 r. do 28 lutego 2023 r., za który miał płacić czynsz i opłaty określone umową. Po zakończeniu najmu najemca nie wykonał obowiązku przewidzianego w art. 675 § 1 k.c. i nie zdał powódce lokalu. W związku z czym od 1 marca 2023 r. powódka naliczała pozwanemu odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu. Kwoty dochodzone pozwem stanowią zaległość w odszkodowaniu za bezumowne korzystanie z lokalu od maja 2023 r. do czerwca 2025 r. w kwocie 5 610,70 zł oraz skapitalizowane odsetki ustawowe naliczane od 11 sierpnia 2022 r. do końca września 2025 r. w kwocie 870,46 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 24 listopada 2025 roku wydanym przez Referendarza Sądowego w Sądzie Rejonowym w (...) w sprawie o sygn. akt (...) upr uwzględniono powództwo w całości (k. 56).

Z uwagi na nieustalenie adresu pozwanego i bezskuteczne próby doręczenia korespondencji pozwanemu zarządzeniem z dnia 30 marca 2026 roku ustanowiono kuratora dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu – w osobie adwokata E. M. (k. 78).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz wniósł o przyznanie stosownego wynagrodzenia za pełnienie funkcji. Kurator zakwestionował roszczenie co do zasady jak i wysokości, zarzucając że powódka nie wykazała, aby pozwany zajmował lokal z jej zasobów oraz nie wykazała okresów zajmowania tego lokalu przez pozwanego. (k.85).

Pismem procesowym z dnia 11 maja 2026 r. powódka przedłożyła protokół czynności eksmisyjnych oraz protokół ze spisu ruchomości z dnia 24.06.2025 r. na fakt zajmowania lokalu przez pozwanego w okresie objętym pozwem. Ponadto wskazał, że powódka dla każdego lokalu prowadzi analityczne konto rozrachunkowe na którym zobrazowane są wszystkie przypisy należności i dokonane wpłaty oraz rozliczenia za media. (k.94-104)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

W dniu 23 lutego 2022 r. N. Z. zawarł z powódką Miastem G. – (...) umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w G. przy (...) o powierzchni 29,15 m² na czas oznaczony od dnia 1 marca 2022 r. do dnia 28 lutego 2023 r. Lokal składa się z pokoju, kuchni, łazienki, przedpokoju a także piwnicy oznaczonej nr 2.

Na podstawie zawartej umowy pozwany miał uiszczać na rzecz powódki miesięczny czynsz najmu w wysokości 87,45 zł (29,15 m² x 3 zł/m ²) oraz opłaty niezależne, tj. energii, gazu, wody, ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych (§8). Czynsz oraz opłaty były płatne miesięcznie do 10 – tego dnia miesiąca w kasie lub przelewem na rachunek bankowy powódki (§10). W umowie określono, iż zmiana wysokości czynszu wymaga wypowiedzenia dotychczasowej wysokości najpóźniej na koniec miesiąca kalendarzowego, z zachowaniem ustawowego terminu wypowiedzenia. Zmiana opłat, nie wymaga zmiany umowy (§9).

dowód: umowa najmu k. 4-5

W dniu 21 grudnia 2023 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty zaległych należności w wysokości 2 244,52 zł, na którą to kwotę składały się kwota 2 076,61 zł tytułem rozliczenia z najemcami i kwota 167,91 zł tytułem odsetek najemcy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, jednakże bezskutecznie.

dowód: wezwanie do zapłaty k. 96, potwierdzenie doręczenia k. 97

W dniu 14 maja 2025 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty zaległych należności w wysokości 5 556,96 zł na którą to kwotę składały się kwota 4 926,74 zł tytułem rozliczenia z najemcami i kwota 630,22 zł tytułem odsetek najemcy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, jednakże bezskutecznie.

dowód: wezwanie do zapłaty k. 100, potwierdzenie doręczenia k. 101

Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu jest równe obowiązującej w danym okresie stawce czynszu za lokal mieszkalny o standardowym wyposażeniu na podstawie Zarządzenia Prezydenta Miasta G. z dnia 6 grudnia 2022 r. nr (...), w którym stawkę bazową czynszu lokalu ustalono na 7,50 zł za 1 m2.

dowód: Zarządzenie (...) Prezydenta Miasta G. z dnia 6 grudnia 2022 r., k.50-52

Na sumę opłat za dany miesiąc składały się także opłaty niezależne, tj. energii, gazu, wody, ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

Opłaty za miesiąc marzec 2022 r. i następne miesiące wynosiły: czynsz 87,45 zł, woda i kanalizacji 33,06 zł, opłata za wodomierz główny 7,11 zł, wywóz nieczystości stałych 62,00 zł, energia elektryczna 2,00 zł.

Dowód: zawiadomienie o zmianie wysokości opłat k.6

Należność pozwanego względem powódki według stanu na koniec lipca 2025 r. wynosiła łącznie kwotę 5 610,70 zł, plus skapitalizowane odsetki ustawowe od 11 sierpnia 2022 r. do końca września 2025 r. – 870,46 zł. dowód: zestawienie zaległości k. 7, kartoteka księgowa lokali k. 8-14, szczegóły naliczeń za poszczególne miesiące k. 15-40, zawiadomienia o rozliczaniu mediów k. 41-49,

Dnia 24 czerwca 2025 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) (...) w sprawie sygn.. akt (...) na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego w (...) z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn.. (...) dokonał czynności opróżnienia lokalu przy ul. (...) w G. przez N. Z. i wydał go Gminie G. – Zakładowi (...).

Dowód: protokół czynności k.102-104

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci przywołanych dokumentów, który przedstawiał logiczny obraz sprawy.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało uwzględnienie w całości.

Zgodnie z art. 675 k.c. po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym. Z kolei przepisy art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowią, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie, które odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.

Jak wskazuje się w doktrynie, osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego przez okres dłuższy niż miesiąc, powinna uiszczać odszkodowanie co miesiąc od momentu utraty tytułu prawnego do lokalu albo zajęcia lokalu, mimo braku do tego tytułu prawnego, aż do dnia opróżnienia lokalu. Pojęcie odszkodowania odwołuje się w istocie do dyspozycji art. 361 k.c. Co do definiowania utraconych korzyści, odszkodowanie odnosi się do czynszu najmu możliwego do uzyskania w danych warunkach. Jednocześnie, jeżeli tak zdefiniowane odszkodowanie nie pokrywa doznanej straty, możliwe jest przyznanie odszkodowania uzupełniającego, o ile uprawniony wykaże dodatkowy uszczerbek np. wynikający z braku płatności za media przez byłego lokatora.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że pozwany od dnia 1 marca 2023 r. zajmuje lokal powódki bez tytułu prawnego. Powódka uprawniona więc była do naliczenia odszkodowania za wskazany przez nią okres z tytułu bezumownego korzystania z lokalu przez pozwanego. Na wysokość odszkodowania naliczonego przez powódkę składa się opłata tytułem czynszu oraz opłaty za media, do których ponoszenia obowiązany był pozwany. Obowiązek opłacania przez pozwanego należności obejmował okres od maja 2023 r. do czerwca 2025 r.

Wysokość należnych powódce kwot Sąd ustalił na podstawie załączonych do pozwu dokumentów. Szczegóły naliczeń zostały udokumentowane przez powódkę, zaś mając na uwadze, iż obejmują one zasadniczo wyłącznie podstawowe media, niezbędne dla niezakłóconego korzystania z lokalu (woda, prąd) oraz wywóz nieczystości stałych brak jest podstaw do kwestionowania zasadności ich naliczenia.

Nadto należało mieć na względzie, iż w toku postępowania powódka przedłożyła wszelkie dokumenty wykazujące roszczenie. I tak strona powodowa przedstawiła do akt zestawienie należności i opłat za korzystanie z lokalu przedstawiające ogólny sposób wyliczenia całej należności wraz z odsetkami. Nadto powódka przedłożyła do akt sprawy Zarządzenie Prezydenta Miasta G. oraz inne dokumenty, które były podstawą ustalania opłat i ich zmian na przestrzeni lat, a także zawiadomienia pozwanego o zmianie wysokości opłat i rozliczeniu mediów.

W tym miejscu podkreślić należy, iż kartoteki przedstawione w niniejszym postępowaniu, które są wydrukami, są prowadzone konkretnie dla danego lokalu mieszkalnego. Bezpośrednio można z ich treści uzyskać informację o istniejącym zadłużeniu, jego zmianie, dokonanych wpłatach. Analiza owych dokumentów prywatnych prowadzi do wniosku, iż prowadzone są skrupulatnie i poprawnie rachunkowo. Odnotowane są tam wszelkie adnotacje w zakresie lokalu zajmowanego przez pozwanego, w tym korekty wynikające z rozliczenia mediów. Brak jest również jakichkolwiek śladów ingerencji osób postronnych. Podkreślić należy, iż powódka nie jest w stanie w inny sposób udokumentować dochodzonego roszczenia z uwagi na fakt, iż nie wystawia ona co miesiąc faktur, czy rachunków za zajmowanie lokalu mieszkalnego.

Należy także wskazać, że powódka dla każdego lokalu prowadzi analityczne konto rozrachunkowe na którym zobrazowane są wszystkie przypisy należności i dokonane wpłaty oraz rozliczenia za media. Kartoteka lokatorska stanowi kompleksową informację o stanie zaległości lokatora. Dołączone do pozwu zestawienie zaległości oraz kartoteka potwierdzają saldo zaległości na koniec miesiąca lipca 2025 r.

Obowiązek zwrotu przedmiotu najmu jest jednym z elementów najmu, dlatego też Sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że zdecydowanie przeważa pogląd, że obowiązek zwrotu, o jakim mowa w art. 675 § 1. k.c. jest jednym z elementów stosunku najmu skoro w myśl tego przepisu umowa najmu rodzi po stronie najemcy obowiązek zwrotu najętej rzeczy w stanie niepogorszonym, a niewykonanie tego obowiązku wyrządziło szkodę wynajmującemu, ten ostatni może żądać od najemcy stosownego odszkodowania (wyrok SN z dnia 26 marca 2004 r. (...)). Sąd miał zatem na uwadze, że w zakresie dochodzonego roszczenia za bezumowne korzystanie z lokalu pozwany odpowiada za szkodę jaką powódka poniosła na skutek niezwrócenia lokalu, do czego pozwany był zobowiązany na podstawie art. 675 k.c. Niewykonanie tego obowiązku spowodowało, że pozwany od 1 marca 2023 r. bezumownie korzystał z lokalu. W takim przypadku, na podstawie art. 471 k.c. w granicach wskazanych w art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatora, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, powódce należy się odszkodowanie, za niewykonanie umowy w zakresie obowiązku zwrotu przedmiotu najmu.

Nadto należało mieć na względzie, że po uzupełnieniu materiału dowodowego powódka wykazała, że pozwany zajmował lokal do dnia 24 czerwca 2025 r., tj. do dnia eksmisji. Kurator nie przedstawiła dowodów, podważających wyliczenia powódki, a podniesione przez niego zarzuty były ogólnikowe.

Wobec spójnych dowodów przedstawionych przez stronę powodową, w ocenie Sądu, żądanie pozwu należało uznać za wykazane zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Sąd uwzględnił także roszczenie o skapitalizowane odsetki.

W związku z powyższymi ustaleniami, na podstawie przytoczonych przepisów, Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6 481,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwoty 5 610,70 zł od dnia 1 października 2025 roku do dnia zapłaty, tytułem nieuiszczonych należności z tytułu odszkodowania za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego oraz od kwoty 870,46 zł od dnia 13 listopada 2025 roku do dnia zapłaty, tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od zaległości powstałych od 11 sierpnia 2022 r. do dnia końca września 2025 r.

O odsetkach rozstrzygnięto na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu, mając na uwadze, iż należności za korzystanie z lokalu miały być opłacane do dnia 10 każdego miesiąca. Od kwoty dochodzonych skapitalizowanych odsetek zasądzono dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie od daty wniesienia pozwu, mając na uwadze dyspozycję art. 482 k.c., zaś od sumy roszczenia głównego zasądzono odsetki w myśl art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu od kwoty 5 610,70 zł od dnia 1 października 2025 r., a więc odpowiednio od dnia następującego po dniu, w którym dokonano kapitalizacji odsetek za poszczególne należności.

Mając na uwadze, iż zgodnie z orzeczeniem TK z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt (...) § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, o wynagrodzeniu kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego rozstrzygnięto w oparciu o § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i w punkcie 2 wyroku Sąd przyznał kuratorowi adw. E. M. wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki minimalnej za czynności adwokackie, tj. kwocie 1 800 zł, podwyższając wynagrodzenie to o podatek od towarów i usług w stawce 23 % (2 214 zł), gdyż kurator jest płatnikiem tego podatku.

W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł w myśl art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. o obciążeniu pozwanego jako stronę przegrywającą kosztami procesu w wysokości 4 570,51 zł. Na koszty te złożyły się: opłata od pozwu 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 1 800 zł (ustalone zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych), koszty komornicze w kwocie 156,51 zł oraz zaliczka na poczet wynagrodzenia kuratora w kwocie 2 214 zł. Powyższą kwotę zasądzono wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty stosownie do treści art. 98 § 1¹ k.p.c.

Sędzia Małgorzata Romaszkan

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.