Uzasadnienie
wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r.
W pozwie skierowanym do Sądu Rejonowego w Sanoku w dniu 20 listopada 2020 r. powód S. P. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) spółka z o.o. z/s w U. kwoty 15.600 zł tytułem odprawy rentowej z odsetkami za opóźnienie od dnia 2 kwietnia 2020r. do dnia zapłaty, przy czym w przypadku zmiany stawki minimalnego wynagrodzenia po wniesieniu pozwu o uwzględnienie powyższego a także zwrotu kosztów procesu, w wysokości wynikającej z obowiązujących przepisów.
W uzasadnieniu przedmiotowego pozwu powód podał, że był zatrudniony u strony pozwanej od 10 marca 1997r. do 7 września 2018r. i w okresie zatrudnienia zaczął chorować, co potwierdza zaświadczenie lekarskie z dnia 25 czerwca 2020r. oraz lista absencji chorobowych, a po okresie pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego (od 10 września 2018r. do 04 marca 2020r.) powód otrzymał decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w J. o przyznaniu renty. Swoje roszczenie powód wywiódł z uregulowania zawartego w przepisie art. 92¹ § 1 k.p., podnosząc, że istnieje związek funkcjonalny pomiędzy uzyskaniem prawa do renty a ustaniem stosunku pracy w związku z tym, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło przed spełnieniem przesłanek otrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy, a nabycie prawa do tego świadczenia po ustaniu zatrudnienia było konsekwencją sytuacji poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy, a tą sytuacją było zachorowanie powoda w okresie trwania tego stosunku pracy na chorobę, która stała się przesłanką do przyznania powodowi renty. Ponadto powód w chwili przyznania renty miał 37 lat pracy, w tym ponad 35 lat okresów składkowych.
(pozew - k. 3-6)
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości jako nieuzasadnionego oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu strona pozwana podniosła, że stosunek pracy z powodem został rozwiązany bez zachowania okresu wypowiedzenia i z powodu zaboru mienia przez powoda na szkodę pozwanego pracodawcy. Ponadto roszczenie powoda zdaniem pozwanego pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i stanowi nadużycie prawa podmiotowego przez powoda, w związku z ciężkim naruszeniem przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych, a odprawa rentowa stanowi określoną gratyfikację przede wszystkim za staż pracy ale i za właściwe jej wykonywanie.
(odpowiedź na pozew - k. 34-37)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Powód S. P. był zatrudniony w pozwanym przedsiębiorstwie (...) spółka z o.o. z siedzibą w U. w okresie od dnia 10 marca 1997r. do dnia 07 września 2018r., w pełnym wymiarze czasu pracy i na stanowisku mistrza ds. remontu, zaopatrzenia i eksploatacji środków transportowych. W okresie zatrudnienia korzystał z absencji chorobowych, w tym w 1998r. było to 14 dni roboczych, w 1999r. 13 dni, w 2006r. 13 dni, w 2013r. 7 dni, w 2015r. 32 dni i w 2016r. 20 dni. Z dniem 07 września 2018r. pozwany rozwiązał umowę o pracę z powodem bez wypowiedzenia i z winy pracownika i z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, w tym z powodu zaboru oraz usiłowania zaboru mienia na szkodę pozwanego pracodawcy. W dniu 28 września 2018r. powód złożył do Sądu Pracy w S. pozew o przywrócenie do pracy. Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 czerwca 2019r. sygn. akt IV P (...), oddalono powództwo, a wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 października 2019r. sygn. akt IV Pa (...) oddalono apelację powoda jako nieuzasadnioną. Po wniesieniu skargi kasacyjnej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2021r. sygn. akt III PSK (...) odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda.
W okresie od 10 września 2018r. do 10 marca 2019r. powód przebywał na zasiłku chorobowym a od 11 marca 2019r. do 04 marca 2020r. na świadczeniu rehabilitacyjnym.
Od dnia 04 października 2018r. powód korzystał z wizyt u lekarza psychiatry, a w okresie od 25 do 26 listopada 2018r. przebywał na oddziale chorób wewnętrznych celem dokończenia diagnostyki dolnego odcinka przewodu pokarmowego.
W dniu 24 stycznia 2020r. powód złożył wniosek do ZUS-u o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Decyzja ZUS Oddział w (...) z dnia 02 kwietnia 2020r. przyznano powodowi rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 05 marca 2020r., tj. od zaprzestania pobierania świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 31 marca 2021r.
Pismem z dnia 03 sierpnia 2020r. powód wystąpił do pozwanego o wypłatę odprawy rentowej, przedkładając zaświadczenie lekarskie z dnia 25 czerwca 2020r. wystawione przez lekarza J. Z. o leczeniu powoda w PZP od 2016r.
W dniu 03 lutego 2020r. wpłynął do Sądu Rejonowego w (...) akt oskarżenia przeciwko S. P., oskarżonemu o zabór w celu przywłaszczenia w okresie od 1 października 2016r. do 31 sierpnia 2018r. w U. i na szkodę pozwanego 1350 litrów oleju napędowego o wartości 5.120,28 zł, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. i sprawa karna przeciwko w/w o sygn. II K (...) jest w toku.
(dowody: świadectwo pracy – k.8, lista absencji chorobowych – k.9, zaświadczenie z ZUS – k.11, zeznania świadka T. K. – k.75-76, dokumentacja medyczna – k.67, k.72 i k.74, dokumenty dołączone do odpowiedzi na pozew – k.40 i akta sprawy IV P (...) (k.2-7, k.176, k.183-196, k.255, k.261-270 i k.343-345), k.128-129, decyzja ZUS O/ J. z dnia 02.IV.2020r. o przyznaniu renty z podstawa jej wyliczenia– k.12-17, zaświadczenie lekarskie – k.10, akta osobowe powoda)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane dowody, głównie z dokumentów medycznych, dokumentów nadesłanych przez ZUS O/ J., w oparciu o akta osobowe i dane potwierdzające zatrudnienie powoda u pozwanego, akta sprawy toczącej się przed tut. Sądem Pracy o sygn. IV P (...) i akta sprawy karnej o sygn. II K (...), oraz w oparciu o logiczne i spójne zeznania świadka T. K., uznając powyższe dowody za obiektywne i wiarygodne.
Sąd uznał jedynie za niewiarygodne w ocenie zaświadczenie lekarskie z dnia 25 czerwca 2020r. wystawione przez lekarza J. Z. o leczeniu powoda w PZP od 2016r., albowiem z dokumentacji lekarskiej powoda wynika, że leczenie psychiatryczne trwało od 2018r.
(dowody: zaświadczenie lekarskie – k.10, dokumentacja lekarska – k.72)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo jako całkowicie nieuzasadnione należało oddalić w całości.
Zgodnie z treścią przepisu art. 92¹ § 1 k.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.
Do nabycia zatem prawa do takiej odprawy nie jest konieczne aby rozwiązano stosunek pracy z powodu przejścia na rentę czy emeryturę. Wystarczy w tym zakresie związek czasowy i związek ten jest zachowany gdy pracownik przechodzi na rentę lub emeryturę, w pewnym okresie po ustaniu stosunku pracy, lecz następuje to bezpośrednio po okresie nieprzerwanego pobierania zasiłku chorobowego, zapoczątkowanego jeszcze w czasie trwania stosunku pracy (zob. kom. E. Maniewska i inni do przepisu art. 92 k.p.)
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że stosunek pracy z powodem został rozwiązany przez pracodawcę z winy pracownika i z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych i popełnienia przez powoda w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, z dniem 07 września 2018r., natomiast powód po rozwiązaniu już z nim stosunku pracy w tym trybie dyscyplinarnym, przebywał na zasiłku chorobowym od dnia 10 września 2018r. do 10 marca 2019r., a następnie na świadczeniu rehabilitacyjnym.
Ponadto analizując zgromadzoną w sprawie dokumentację medyczną powoda i informację o jego psychiatrycznym leczeniu od 2018r., na którego typu schorzenia powód się powołuje, poważne wątpliwości zdaniem Sądu budzi przedłożone przez powoda zaświadczenie lekarskie z dnia 26 czerwca 2020r. wystawione przez lekarza J. Z. o leczeniu powoda w PZP od 2016r.
Nie można zatem w ocenie Sądu mówić również o związku funkcjonalnym pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do świadczenia, tj. gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty, a nabycie prawa i przyznanie jednego z tych świadczeń po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy.
Należy również podnieść, że odprawa przewidziana w przepisie art. 92 § 1 k.p. stanowi określoną gratyfikację nie tylko z uwagi na staż pracy ale i właściwe jej wykonywanie.
(zob. wyrok SN z dnia 8.XII.2015r. sygn. I PK 345/14, wyrok SN z dnia 26.XI.2013r. sygn. II PK 60/13)
Uwzględniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, Sąd uznał, że roszczenie powoda w sytuacji opisanego wyżej dyscyplinarnego zwolnienia go z pracy i prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego o zabór paliwa na szkodę pozwanego narusza również społeczno – gospodarcze przeznaczenie prawa i zasady współżycia społecznego, stanowiąc zatem w świetle przepisu art. 8 kpc. nadużycie prawa podmiotowego.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt I wyroku, oddalając powództwo w całości.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II wyroku znajduje swoją podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c. i § 2 pkt 5 i § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.X.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w tym zasądzona kwota 2734, zł obejmuje zwrot kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 2.710, zł i 24 zł koszty opłaty od pełnomocnictwa.
Jednocześnie Sąd postanowił nie obciążać powoda kosztami postępowania należnymi z tytułu opłaty od pozwu od której powód był ustawowo zwolniony, orzekając jak w pkt III wyroku i opierając się w tym zakresie na przepisie art. 102 k.p.c.
Sędzia Sądu Rejonowego
Aldona Helińska - Hanus