Uzasadnienie
Powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. pozwem z 2.03.2016 r. domagał się zapłaty 3.693,20 zł z odsetkami umownymi od 2.297,75 zł w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od 11.02.2012 r. tytułem zadłużenia z umowy pożyczki gotówkowej.
Pozwana N. S. (p. O.) nie zajął stanowiska w sprawie (odpowiedź na pozew nie dotarła na rozprawę) i wydano wyrok zaoczny.
Pozwana podtrzymała stanowisko wyrażone w odpowiedzi na pozew w sprzeciwie, którym zaskarżyła cały nakaz zapłaty i wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia. Kwestionowała wpierw jednak, że zawarła umowę z powodem. Dodała, że ewentualnie mogła zawrzeć umowę o przyznanie limitu kredytowego, ale nie przyznawała tego faktu oraz negowała istnienie dochodzonego zadłużenia.
Powód potwierdził, że powództwo dotyczy umowy dającej pozwanej możliwość zadłużenia się w limicie kredytowym rachunku do 2.300,00 zł, która została wypowiedziana, a pozwana nie poinformowała powoda o nowym adresie. Twierdził, że uprzednio sprawę skierował do e-sądu, co przerwało bieg przedawnienia mimo, że tamto postępowanie zostało umorzone.
Sąd ustalił, co następuje
20.11.2006 r. strony zawarły umowę o przyznanie limitu kredytowego z oprocentowaniem do kwoty 2.300,00 zł związanego z wydaniem karty kredytowej.
dowód: umowa – k. 130-132
Pismem z 8.05.2012 r., skierowanym na adresy pozwanej z umowy, powód wypowiedział umowę z 30-dniowym okresem wypowiedzenia, gdyż mimo wezwania do uregulowania zadłużenia, pozwana nie wykonała umowy.
dowód: pismo z dowodem doręczenia – k. 134-135
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie podlegało uwzględnieniu wobec podniesionego zarzutu przedawienia.
Żądanie pozwu wywiedzione było w oparciu o umowę o kredyt (art. 69 ustawy z 29.08.1997 r. prawo bankowe, obecnie t.j. 2017.1976 w zw. z jej art. 78 i 78 a oraz art. 720 kc i ustawą z 12.05.2011r. o kredycie konsumenckim, t.j. 2018.993, a także wówczas obowiązującą ustawą z 12.09.2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych /Dz.U. 2002.169.1385 ze zm./, zob. jej art. 2, 14 - wszystkie przy uwzględnieniu art. XLIX przep. wpr. kc statuujących zasady intertemporalne, a także szczegółowy przepis art. 26 ust. 1 ustawy, która uchyliła ustawę o elektronicznych …- ustawa z 12.07.2013 r. Dz.U. 2013.1036).
Dlatego sytuacja pozwanej była kreowana korzystniej niż na podstawie art. 117 w zw. z art. 118 kc, które mogły dać podstawę oddalenia powództwa przy przyjęciu 3 – letni termin przedawnienia, skoro roszczenie wynikało z działalności gospodarczej (termin ten przyznał powód, a pozwana nie negowała terminu wskazanego przez niego jako terminu wymagalności). Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych termin przedawnienia wynosił 2 lata.
Skutek zarzutu przedawnienia ma zastosowanie także do należności ubocznych, co dokładnie ujmuje wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2012 r. I ACa 256/12 LEX nr 1220759:
- 1. Przedawnienie nie jest samodzielnym i odrębnym uprawnieniem, lecz ściśle wiąże się z już istniejącymi prawami (z punktu widzenia wierzyciela) i obowiązkami (z punktu widzenia dłużnika).
- 2. Ustanowiony w art. 118 k.c. termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe, stosuje się do roszczeń o odsetki za opóźnienie także wtedy, gdy roszczenie główne ulega przedawnieniu w terminie określonym w art. 554 k.c., jednak roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego.
- 3. Po przedawnieniu należności głównej nie tylko nie mogą być naliczane odsetki za dalszy okres opóźnienia, ale ponadto te odsetki, które już powstały do chwili przedawnienia należności głównej, podlegają przedawnieniu jednocześnie z należnością główną, czyli w terminie dwuletnim, wynikającym z art. 554 w zw. z art. 612 k.c. Natomiast odsetki za opóźnienie, objęte notami odsetkowymi, które zostały naliczone od należności, które nie uległy przedawnieniu, lecz zostały zapłacone, z tym że z opóźnieniem, uzyskały samodzielny charakter i podlegają przedawnieniu zgodnie z art. 118 k.c. w terminie trzyletnim odrębnie za każdy dzień opóźnienia.
Zacytowane rozstrzygnięcie stanowi kontynuację linii orzeczniczej omówionej w wyroku SN z 10.05.2013 r. I CNP 35/12 i Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę nie widzi argumentów, by ją negować:
(...) 2035-12-1.pdf
Sąd nie podziela stanowiska, że mimo umorzenia poprzedniego wniesionego powództwa, doszło do przerwania biegu przedawnienia. Sądowi wiadome jest, że pojawiło się takie rozstrzygnięcie na kanwie spraw wnoszonych przed e-sąd, ale jest ono negowane w orzecznictwie (vide kwerenda na portalach orzeczniczych). Sąd rozpoznający sprawę nie znajduje uzasadnienia dla poglądu, iż mimo umorzenia postępowania, można mimo tego wywodzić skutki z podjęcia czynności przed sądem, które nie doprowadziły do innych czynności o znaczeniu prawnym (por. 182 par. 2 kpc, jak i wypowiedzi komentatorów do art. 355 kpc).
Wobec powyższego na podstawie art. 347 kpc orzeczono jak w sentencji, a Sąd nie dokonywał dalszej analizy odnośnie istnienia i wysokości zadłużenia, choć zwraca uwagę, że niektóre z kosztów na wydruku zobowiązań budziły wątpliwości (m.in. nie złożone dokumentów dotyczącch naliczanych należności ubocznych jak koszty dochodzenia), a główne zadłużenie związane z pobraniem środków nastąpiło znaczenie przed wskazanym przez powoda terminem wymagalności związanym z wypowiedzeniem umowy. Znaczenie tego faktu zostało zauważone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r. I CSK 243/08:
Jeżeli posiadacz karty kredytowej wydanej przez wystawcę na podstawie umowy zawartej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych środkach płatniczych (Dz.U. Nr 169, poz. 1385) zaprzestał wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia podawanej każdorazowo w doręczanych mu wyciągach bankowych, bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę tych kwot rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej, nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu, ustalonego w umowie.
OSNC 2010/1/16, Biul.SN 2009/5/10, M.Prawn. 2010/6/340-341
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 348 kpc z uwzględnieniem § 2 ust.3 rozporządzenia z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie …– /Dz.U. 2015.1800 ze zm. w wersji sprzed zmian/.