Uzasadnienie
Gmina M. T. domagała się orzeczenia eksmisji J. M., M. M. (1), D. M., M. M. (2), W. C., K. M. (1) K. M. (2) i S. M. z lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ulicy (...), ponieważ zajęli go samowolnie.
Pozwani przyznali okoliczności faktyczne przytoczone przez powoda jednak wnieśli o oddalenie powództwa, ponieważ nie mają dokąd się wyprowadzić.
Sąd ustalił i zważył co następuje
- 1. Stan faktyczny był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron oraz na podstawie art. 230 k.p.c.
W szczególności jasne było, że powód jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...), że pozwani zajęli bez nawiązania z nim umowy znajdujący się na niej lokal numer (...), że J. M. została skazana za to zachowanie na kare ograniczenia wolności (wyrok k. 8).
- 2. Dla porządku Sąd zaznacza, że dał wiarę pozwanej, ponieważ nie było podstaw do twierdzenia, że kłamała.
- 3. Rozstrzygniecie było oczywiste.
Osoba, korzystająca z cudzej rzeczy musi wydać ją właścicielowi ma jego żądanie chyba, że ma skuteczne względem niego prawo do jej używania (art. 222 § 1 k.c.). Jasne było natomiast, że pozwani takiego uprawnienia nie nabyli. Co więcej, J. M. zajmując lokal dopuściła się przestępstwa na szkodę powoda.
W grę nie wchodziło także nadużycie prawa ze strony powoda. Nie wdając się w teoretyczne rozważania na temat wykładni art. 5 k.c. wystarczające jest stwierdzenie, że klauzula generalna zasad współżycia społecznego pozwala na łagodzenie rygoryzmu prawnego polegające na odmowie przyznania ochrony słusznym roszczeniom w sytuacji, w której jest to sprawiedliwe w świetle akceptowanych powszechnie norm społecznych. Pamiętać jednak trzeba, że frustra legis auxilium quaerit qui in legem committit. Pozwani w rażący sposób naruszyli natomiast prawo powoda zajmując samowolnie jego lokal przy czym J. M. popełniła przy tym przestępstwo. Pozwani nie mogą zatem oczekiwać ochrony z punktu widzenia art. 5 k.c.
- 4. Do rozważenia pozostała jedynie kwestia prawa pozwanych do lokalu socjalnego, jednak także w tym zakresie nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst j. Dz. U. z 2014r., poz. 150) w przypadku zajęcia lokalu bez tytułu prawnego sąd nie orzeka w przedmiocie uprawnienia pozwanych do lokalu socjalnego. Powołane unormowanie expressis verbis stanowi bowiem, że w takim razie przepisu art. 14 wymienionej wyżej ustawy nie stosuje się. Ten przepis jest zaś podstawą rozstrzygnięcia o lokalu socjalnym w procesie o eksmisję.
Pozwani zajęli sporne mieszkanie bez tytułu prawnego, wobec czego Sąd nie ustalał, czy mają oni prawo do lokalu socjalnego czy też nie.
- 6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. mając na uwadze sytuację rodzinną i majątkową pozwanych.