Uzasadnienie
Dnia 30 września 2024 roku (data nadania) do Sądu Rejonowego w T. wniesiony został pozew T. V. (1) o zapłatę przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce (...) w L.. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanej kwoty 21 722,81 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 21 661,16 od dnia 14 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 61,65 zł od dnia doręczenia pozwu pozwanej do dnia zapłaty, powód wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dnia 1 lipca 2021 roku na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) doszło do zdarzenia drogowego, w którym kierująca pojazdem M. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) P. Z. nie ustąpiła pierwszeństwa i uderzyła w pojazd M. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...) kierowany przez powoda T. V. (1). Na miejsce zdarzenia przyjechał patrol Policji, za wyłącznie winną zdarzenia uznano kierującą pojazdem M. (...) (1). Sprawca wypadku był w dacie zdarzenia objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z (...) Towarzystwu (...) Spółce (...) w L. umowy ubezpieczenia.
W wyniku zdarzenia powód doznał szeregu obrażeń ciała i przetransportowany został na Szpitalny Oddział Ratunkowy. Rozpoznano u powoda m.in. wielomiejscowe stłuczenie głowy, klatki piersiowej, obręczy miedniczej, złamanie żebra IX po stronie lewej.
Sprawa dotycząca zdarzenia z 1 lipca 2021 roku była prowadzona w Sądzie Rejonowym w T. pod sygnaturą akt II K 1835/21 i zakończona została wyrokiem z dnia 25 marca 2022 roku, na podstawie którego sprawca zdarzenia został skazany.
Powód podał, iż w następstwie zdarzenia bardzo długo odczuwał silne dolegliwości bólowe, których nie miał przed wypadkiem. Dolegliwości pojawiły się w okolicy żeber po stronie lewej przy kaszlu i oddychaniu, przez co najmniej 2-3 miesiące uniemożliwiały mu jakikolwiek funkcjonowanie. Powód podał, że nie mógł samodzielnie chodzić zarówno do sklepu, a nawet do łazienki, wobec czego korzystał z tzw. kaczki. Nadto podniósł, że przez 3-4 tygodnie nie mógł spać w pozycji leżącej, miał problemy ze snem. Po zdarzeniu powodem opiekowała się jego żona. Powód podniósł, że po wypadku zaczął odczuwać mrowienie lewej ręki. W związku z następstwami zdarzenia skierowany został na zabiegi fizjoterapeutyczne. U powoda dodatkowo zdiagnozowano również uszkodzenie nerwu łokciowego, a stan jego biodra bardzo się pogorszył.
Powód zaznaczył również, że wypadek był dla niej traumatycznym doświadczeniem, które bardzo przeżył i w związku z którym doznał traumy. Powód podał, iż w skutek zdarzenia zaczął korzystać z pomocy psychologa, budził się w nocy, bał się wyjścia do sklepu, w tym przechodzenia przez przejście dla pieszych, był nerwowy. Powód wskazał, że ze względu na strach zaprzestał prowadzenia samochodu, odczuwał też strach będąc pasażerem. Podniósł, że przyjmował leki przepisane przez psychiatrę. Powód w związku z wypadkiem wykupił leki przeciwbólowe o łącznej wartości 97 zł, a koszty transportu w związku z następstwami zdarzeni wyniosły ok 115 km, których łączny koszt wyniósł 96,12 zł. Powód wskazał, że koszty przejazdów zostały obliczone jako iloraz liczby 115 km i stawki za przejechany kilometr w kwocie 0,8358 zł. W dniu 18 marca 2022 roku powód wykupił leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwnadciśnieniowe o łącznej wartości 61,65 zł. Powód podał także, że w wyniku wypadku doszło też do uszkodzenia protezy, z której korzystał. Koszt jej naprawy wyniósł 375 zł.
Powód wskazał, że skutki wypadku i wspomniane dolegliwości utrzymują się do chwili obecnej. Powód pismem z 10 stycznia 2022 roku wezwał pozwaną do zapłaty kwoty objętej niniejszym powództwem, w skutek czego pozwana pismem z dnia 11 lutego 2022 roku uznała swoją odpowiedzialność co do zasady i przyznała powodowi kwotę 3 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwotę 375 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz kwotę 31,96 zł z tytułu kosztów dojazdu.
Powód twierdził, że wypłacona przez ubezpieczyciela kwota jest zdecydowanie zaniżona. Powód twierdził, że powinno mu zostać wypłacone świadczenie z tytułu zdarzenia z dnia 1 lipca 2021 roku w łącznej kwocie 25 629,77 zł. Na tę kwotę składały się kwota stanowiąca sumę odszkodowania za poniesione koszty leczenia w kwocie 629,77 zł, w tym koszt zakupu nowej protezy w wysokości 375 zł, koszt dojazdów w wysokości 96,12 zł oraz koszty zakupu lekarstw w łącznej wysokości 158,65 zł oraz kwota 25 000 zł stanowiąca zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, pomniejszone o dotychczas wypłacone powodowi kwoty. Powód dochodził w niniejszym postępowaniu różnicy między kwotą, która jego zdaniem powinna mu zostać wypłacona a dotychczas wypłaconą (25 629,77 zł – 3 906,96 zł = 21 722,81 zł). Powód wniósł także o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, gdyż nie jest w stanie ich ponieść ani w całości, ani w części bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (k. 4 - 15).
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2024 roku sąd postanowił zarządzić dochodzenie na podstawie art. 109 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych celem ustalenia stanu majątkowego T. V. (1). (k. 130)
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 roku Sąd zwolnił powoda od kosztów sądowych w całości (k. 158).
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwana potwierdziła, że objęła ochroną ubezpieczeniową OC sprawcę zdarzenia oraz że przyjęła odpowiedzialność za zdarzenie z 1 lipca 2021 roku i wypłaciła powodowi kwotę 3 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwotę 375 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz kwotę 31,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów. Pozwana wskazała, że jej zdaniem kwoty te w pełni zrekompensowały roszczenia powoda i dalsze roszczenia z tytułu zdarzenia szkodowego powodowi nie przysługują.
Pozwana wskazała, że z opinii lekarza orzecznika sporządzonej na jej zlecenie wynika, iż powód w wyniku zdarzenia doznał jedynie potłuczenia wielomiejscowego, złamania żebra X po stornie lewej, zespołu stresu pourazowego. Pozwana zakwestionowała inne dolegliwości i urazy jakie wystąpiły u powoda w związku ze zdarzeniem. Podniosła, że wysokość dochodzonych roszczeń jest nieadekwatna do stopnia doznanej przez powoda krzywdy niemajątkowej. Wskazała, że powód zataił, iż jego komfort życia przed zdarzeniem był znacznie pogorszony z uwagi na występujące choroby współistniejące, w tym zmiany zwyrodnieniowe. Pozwana podniosła, że nie może ponosić za nie odpowiedzialności. Pozwana podkreśliła, że twierdzenia podniesione przez powoda w pozwie czynione są na wyrost i nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy.
Pozwana zakwestionowała roszczenie powoda w zakresie dalszych kosztów leczenia, kosztów zakupu leków oraz protezy tak co do zasady jak i co do wysokości.
Pozwana zaznaczyła także, że powód mógł korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, wobec czego brak jest podstaw do domagania się zwrotu kosztów, które powód mogłaby otrzymać bezpłatnie jako gwarantowane przez NFZ. W końcowej części odpowiedzi na pozew pozwana dodała także, że data wymagalności roszczenia nie jest zasadna, a ewentualne odsetki powinny być zasądzone od dnia wydania wyroku (k. 167 - 170).
W piśmie przygotowawczym z dnia 4 lutego 2025 roku powód oświadczył, że podtrzymuje wszystkie dotychczas zgłoszone twierdzenia i wnioski. Jednocześnie zakwestionował stanowisko, jakoby wypłacona przez pozwaną kwota w pełni rekompensowała dochodzone roszczenia oraz uwzględniała szkodę i krzywdę doznane przez powoda. Ponadto wskazał, że w okresie pięciu lat poprzedzających zdarzenie nie korzystał z leczenia psychiatrycznego. Wyjaśnił również, że po zdarzeniu korzystał z pomocy lekarzy ortopedów i traumatologów, w tym dr I. V. w klinice przy ulicy (...) w E., jednak nie dysponuje dokumentacją medyczną potwierdzającą przebieg tego leczenia.
Powód wskazał również, że po wypadku będącym przedmiotem niniejszego postępowania jego stan zdrowia oraz samopoczucie uległy znacznemu pogorszeniu. Podkreślił, że zdarzenie to wywarło istotny wpływ na jego życie oraz codzienne funkcjonowanie, w szczególności w związku z dolegliwościami wynikającymi ze stresu pourazowego, stłuczenia głowy, klatki piersiowej i obręczy miedniczej, złamania IX żebra po stronie lewej, uszkodzenia nerwu łokciowego, a także pogorszenia stanu biodra (k. 179 – 180).
Pismem przygotowawczym z dnia 27 marca 2025 roku powód wskazał, że na obecnym etapie sprawy kwota należnego odszkodowania powinna wynosić co najmniej 31 629,77 zł, która winna być pomniejszona o już wypłaconą przez pozwaną kwotę oraz kwotę zadośćuczynienia wypłaconego w sprawie karnej w wysokości 3 000 zł, co daje 24 772,81 zł, zaznaczając jednak, że powód obecnie dochodzi wyłącznie kwoty 21 772,81 zł. Powód zaznaczył jednak, że roszczenie ewentualnie zostanie rozszerzone w toku postępowania (k. 196 – 197).
Stanowiska stron nie zmieniły się na dalszym etapie postępowania aż do zamknięcia rozprawy.
Sąd ustalił, co następuje
U. 1 lipca 2021 roku w E. na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) doszło do zdarzenia drogowego, w którym ucierpiał powód T. V. (1).
P. Z. kierująca samochodem marki M. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) jadąc po drodze dwujezdniowej lewym pasem ruchu w kierunku ulicy (...), nie zastosowała się do sygnalizacji świetlnej nadającej światło czerwone, w tym samym nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu naruszając zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, co w konsekwencji doprowadziło do zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem kierowanym przez powoda T. V. (1), marki M. (...) (2) o numerach rejestracyjnych (...). W wyniku zderzenia T. V. (1) doznał obrażeń ciała, które należy traktować jako przekraczające 7 dni.
W związku ze zdarzeniem toczyło się postępowanie karne, które zakończyło się w Sądzie Rejonowym w T. II Wydziale Karnym, który wydał w dniu 25 marca 2022 roku wyrok z dnia 25 marca 2022 roku w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt II K (...). Sąd Rejonowy w T. w punkcie I tego wyroku uznał, iż wina i społeczne niebezpieczeństwo czynu zarzucanego P. Z. nie są znaczne, a okoliczności zdarzenia nie budzą wątpliwości wobec czego Sąd umorzył warunkowo postepowanie karne na trzy letni okres próby. W punkcie II wyroku Sąd zobowiązał P. Z. do zapłaty na rzecz T. V. (1) kwotę 3 000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia. Sprawczyni szkody P. Z. spełniła nałożony na nią przez Sąd Rejonowy w T. obowiązek i uiściła na rzecz T. V. (1) kwotę 3 000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez powoda na skutek wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku.
Sprawca wypadku w dacie zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z pozwaną umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych stwierdzonej polisą o numerze (...).
Fakty bezsporne, a nadto dowód:
kserokopia notatki urzędowej st. sierz. L. X. z 1 lipca 2021 roku – k. 17, 67, kserokopia notatki urzędowej st. sierz. I. V. z 1 lipca 2021 roku – k. 18 - 19, 68 - 69, wydruk dokumentacji fotograficznej ze zdarzenia – k. 20 – 23, wydruk odpowiedzi ze strony internetowej Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 10 stycznia 2022 roku - k. 24, 70, kserokopia akt oskarżenia przeciwko P. Z. z 4 listopada 2021 roku – k. 38 – 39, 76 – 77, wydruk wyroku Sądu Rejonowego w T. sygn.. akt II K 1835/21 z 25 marca 2022 roku – k. 40, elektroniczna notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym – w aktach szkody na płycie CD – k. 172, folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_4_Dokument_przychodzący, pismo do sprawcy o potwierdzenie okoliczności z dnia 14 stycznia 2022 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 172, folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_2_Dokument_przychodzący, zeznania świadka S. V. złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 193 – 194, znacznik czasowy od 00:07:18 do 00:38:26, zeznania T. V. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 194 – 194v, znacznik czasowy od 00:42:52 do 01:39:28
Powód po wypadku nie stracił przytomności i samodzielnie opuścił uszkodzony samochód. Z miejsca zdarzenia T. V. (1) został przetransportowany przez zespół ratownictwa medycznego do (...) Oddziału (...) Szpitala (...) w E.. Na oddziale przeprowadzono u poszkodowanego badania diagnostyczne, w tym badania obrazowe obejmujące RTG klatki piersiowej tomografię komputerową (TK) głowy i kręgosłupa szyjnego, TK miednicy oraz USG jamy brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej, a także stosowne badania i konsultacje specjalistyczne. W wyniku przeprowadzonej diagnostyki u T. V. (1) rozpoznano złamanie IX żebra po stronie lewej, bez współistnienia odmy i krwiaka. W wyniku wypadku doszło też u powoda do wielomiejscowego stłuczenia – głowy, klatki piersiowej i obręczy miednicznej. Z wywiadu wynikało ponadto, że pacjent choruje na zwyrodnienie lewego stawu biodrowego i został zakwalifikowany do alloplastyki, a także na cukrzycę insulinoniezależną.
W badaniu RTG stwierdzono złamanie IX żebra po stronie lewej w linii pachowej. W tomografii komputerowej głowy oraz kręgosłupa szyjnego opisano wielopoziomowe obniżenie wysokości trzonów kręgowych, nasilone zmiany zwyrodnieniowe z osteofitami na krawędziach trzonów oraz obniżeniem wysokości krążków międzykręgowych. Z kolei w TK kości miednicy uwidoczniono nasilone zmiany zwyrodnieniowe lewego stawu biodrowego, drobnoplamiste rozrzedzenie struktury kostnej w obrębie głowy kości udowej i panewki z torbielami zwyrodnieniowymi, podchrzęstną i okołostawową sklerotyzację oraz rozległe odczyny wytwórcze. Głowa kości udowej była zniekształcona, a szpara lewego stawu biodrowego znacznie zwężona.
Ponadto stwierdzono obecność wolnych ciał chrzęstno-kostnych w obrębie jamy stawowej oraz zmiany typu vacuum phenomenon w stawie krzyżowo-biodrowym prawym i w krążkach międzykręgowych na poziomie L4/L5 oraz L5/S1. Zastosowano leczenie przeciwbólowe. W badaniu USG jamy brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej stwierdzono powiększoną wątrobę i miąższ o podwyższonej echogeniczności jak w stłuszczeniu z obszarami o obniżonej echogeniczności w okolicy wnęki i pęcherzyka. W badaniach powoda stwierdzono także podwyższony poziom enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej), podwyższony poziom glukozy i mocznika. Powód przebywał na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (...) w E. od 1 lipca 2021 roku do 2 lipca 2021 roku.
Powód poddawany był leczeniu powypadkowemu w poradni POZ prowadzonej przez (...) Przychodnię (...) dr U. A. i (...) spółkę komandytową w E. i poradni chirurgicznej w (...) Szpitalu (...) w E.. W toku leczenia powód w dniu 6 września 2021 roku zgłosił się do poradni neurologicznej z powodu uczucia drętwienia palców prawej ręki. Z poradni neurologicznej otrzymał skierowanie na zabiegi rehabilitacyjne i badanie przewodnictwa nerwowego. T. V. (1) nie wykonał badania przewodnictwa nerwowego. W lutym i marcu 2022 roku powód odbywał konsultacje fizjoterapeutyczne w ośrodku rehabilitacji (...) spółce z ograniczona odpowiedzialnością w E.. Zabiegi rehabilitacyjne odbywały się w ośrodku rehabilitacji prowadzonym przez (...) Zakład Opieki Zdrowotnej (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w E. w dniach od 4 do 13 kwietnia 2022 roku i były zabiegami refundowanymi przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Powód po wypadku korzystał także z pomocy medycznej w Poradni (...) w Wojewódzkim Szpitalu (...) w E..
dowód:
kopia karty informacyjnej ze Szpitalnego oddziału ratunkowego z 2 lipca 2021 roku – k. 33 – 35 i 71 - 73, kopia opinii sądowo-lekarskiej biegłego sądowego dr med. T. V. (3) z 1 września 2021 roku – k. 36 – 37 i 74 - 75, kopia skierowania na zabiegi fizykoterapeutyczne z 6 września 2021 roku – k. 41 i 78, kopia zaświadczenia o przebiegu rehabilitacji z 13 kwietnia 2022 roku – k. 42, kopia karty zabiegów fizjoterapeutycznych nr (...) – k. 43 i 79, kopia historii zdrowia i choroby z Wojewódzkiego Szpitala (...) w E. – k. 44 - 47 i 80 - 83, kopia skierowania do poradni psychosomatycznej z dnia 5 sierpnia 2021 roku – k. 48 i 84, kopia historii choroby z poradni zdrowia psychicznego z Wojewódzkiego Szpitala (...) w E. – k. 49 – 56 i 85 - 92, kopia skierowania do poradni specjalistycznej z dnia 6 września 2021 roku – k. 57 i 93, zeznania świadka S. V. złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 193 – 194, znacznik czasowy od 00:07:18 do 00:38:26, zeznania T. V. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 194 – 194v, znacznik czasowy od 00:42:52 do 01:39:28, wydruk zbiorczy dokumentacji medycznej za okres od 11 lutego 2016 roku do 30 sierpnia 2016 roku z (...). sp. z o.o. – k. 198 – 205, pisemna opinia biegłego sądowego dr. n. med. L. W. z 12 maja 2025 roku – k. 216 - 220
T. V. (1) w wyniku urazów doznanych podczas kolizji komunikacyjnej w dniu 1 lipca 2021 roku nie doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.
Dolegliwości bólowe zgłaszane przez powoda pozostawały w związku z doznanym złamaniem żebra. Znaczne nasilenie dolegliwości bólowych, uwzględniając charakter doznanego urazu oraz przebieg leczenia, utrzymywało się przez okres około dwóch tygodni. W tym czasie powód wymagał stosowania doustnych, nienarkotycznych środków przeciwbólowych oraz prowadzenia oszczędzającego, fotelowo-łóżkowego trybu życia.
Obrażenia ciała doznane przez powoda w dniu 1 lipca 2021 roku uległy całkowitemu wygojeniu. Obecnie występujące u niego ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu związane są przede wszystkim z nasilonymi dolegliwościami bólowymi lewego stawu biodrowego, będącymi następstwem zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej, kwalifikującej go do zabiegu alloplastyki stawu biodrowego. Drętwienie prawej ręki, na które uskarżał się powód nie stanowiło następstwa wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku.
dowód:
pisemna opinia sądowo-lekarska biegłego sądowego dr n. med. L. W. z 12 maja 2025 roku – k. 216 - 220
T. V. (1) urodził się w (...). W dacie wypadku miał 61 lat. Powód mierzy 178 cm wzrostu i waży 115 kg. Pali również papierosy. T. V. (1) przed zdarzeniem szkodowym korzystał z pomocy medycznej lekarza ortopedy I. V. w szpitalu (...). w E.. Powód korzystał z pomocy lekarza ortopedy w okresie od 11 lutego 2016 roku do 30 sierpnia 2016 roku. W trakcie leczenia u powoda zdiagnozowano zwyrodnienie lewego stawu biodrowego. W dniu 11 lutego 2016 roku zdiagnozowano u powoda nasilenie bólów lewego biodra od pół roku. W badaniu stwierdzono znaczne ograniczenia ruchomości. Stwierdzono też, że powód chodzi utykając. W RTG stwierdzono zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe lewego biodra z deformacją głowy i całkowitym zwężeniem szpary stawowej. Lekarz zalecił powodowi leczenie endoprotezoplastyką oraz redukcję masy ciała. Zalecono mu też stosowanie leku gasec na obniżenie wydzielania kwasu żołądkowego oraz R. uno będącego lekiem przeciwbólowym i przeciwzapalnym.
Podczas konsultacji lekarskich w dniach 3 czerwca 2016 roku i 1 lipca 2016 roku powodowi zalecono poruszanie się przy użyciu kul. Powód przed wypadkiem rzeczywiście poruszał się o kulach. Powód nie był i nie jest w stanie poruszać się bez używania kul. Podczas konsultacji w dniu 1 lipca 2016 roku zalecono powodowi także przyjmowanie doraźnie leki V. stanowiącego lekarstwo stosowane w objawowym leczeniu bólu o umiarkowanym i dużym nasileniu. Także podczas konsultacji w dniu 29 lipca 2016 roku zalecono powodowie zażywanie leku V.. W roku 2016 powód przeszedł na rentę. Powód brał lekarstwa przeciwbólowe E. i R. uno jeszcze przed wypadkiem w związku z dokuczającym mu bólem biodra. Powód nadal odczuwa silny ból stawu biodrowego. Powód przed wypadkiem cierpiał także na cukrzycę insulinoniezależną oraz nadciśnienie.
dowód:
kopia karty informacyjnej ze Szpitalnego oddziału ratunkowego z 2 lipca 2021 roku – k. 33 – 35 i 71 – 73, kopia historii choroby z poradni zdrowia psychicznego z Wojewódzkiego Szpitala (...) w E. – k. 49 – 56 i 85 - 92, informacja o dochodach uzyskanych od organu rentowego za rok podatkowy 2023 – k. 153 – 154, zeznania świadka S. V. złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 193 – 194, znacznik czasowy od 00:07:18 do 00:38:26, zeznania T. V. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 194 – 194v, znacznik czasowy od 00:42:52 do 01:39:28, wydruk zbiorczy dokumentacji medycznej za okres od 11 lutego 2016 roku do 30 sierpnia 2016 roku z (...). sp. z o.o. – k. 198 – 205, pisemna opinia sądowo-lekarska biegłego sądowego dr n. med. L. W. z 12 maja 2025 roku – k. 216 – 220, pisemna opinia sądowo- psychologiczna biegłego sądowego psychologa T. V. (2) z 1 stycznia 2026 roku – k. 288 – 296, pisemna uzupełniająca opinia sądowo-psychologiczna biegłego sądowego psychologa T. V. (2) z 15 marca 2026 roku – k. 321 – 323
W okresie bezpośrednio po wypadku, tj. w lipcu i sierpniu 2021 roku, u powoda występowały objawy reakcji stresowej związanej z przebytym zdarzeniem, obejmujące w szczególności lęk w sytuacjach drogowych, wzmożone napięcie, drażliwość oraz zaburzenia snu. W związku z tym T. V. (1) za namową małżonki S. V. korzystał z pomocy (...), gdzie rozpoznano u niego zaburzenie stresowe pourazowe.
W tym okresie na funkcjonowanie powoda wpływały również dolegliwości bólowe będące następstwem doznanych obrażeń, które utrudniały powrót do codziennej aktywności. Powód wymagał pomocy żony przy wykonywaniu niektórych czynności życia codziennego, co świadczyło o przejściowym ograniczeniu jego samodzielności. Przez pierwsze tygodnie po wypadku powód spał w pozycji półleżącej, co ograniczało odczuwany przez niego ból. Powód i jego małżonka mieszkają w lokalu mieszkalnym znajdującym się na parterze, powód po wypadku miał jednak trudności z wejściem po schodach.
U powoda nie występują objawy ciężkich zaburzeń psychicznych, psychotycznych ani zaburzeń osobowości o znaczeniu klinicznym. Po wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku nastąpiło pogorszenie funkcjonowania psychicznego powoda w postaci objawów reakcji na stres o charakterze pourazowym, w szczególności lęk w sytuacjach drogowych, pobudzenie, drażliwość i zaburzenie snu. U powoda występują utrzymujące się reakcje lękowe związane z ruchem drogowym oraz ograniczenia funkcjonowania wynikające z dolegliwości bólowych i schorzeń somatycznych, w szczególności dotyczących stawu biodrowego. Powód nie korzysta już z leczenia psychiatrycznego ani wsparcia psychologicznego, w okresie bezpośrednio po zdarzeniu korzystał z konsultacji psychiatrycznych oraz realizował leczenie farmakologiczne. U T. V. (1) występują stany podwyższonego napięcia emocjonalnego, obniżonego nastroju, skłonności do somatyzacji oraz tendencji do wycofania społecznego, poczucia izolacji i obniżonej samooceny.
Współwystępowanie objawów psychicznych oraz dolegliwości somatycznych w okresie pourazowym jest zjawiskiem częstym i nie stanowi okoliczności wykluczającej wpływ zdarzenia traumatycznego na funkcjonowanie psychiczne.
W następstwie wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku nastąpiło pogorszenie funkcjonowania psychicznego powoda, przejawiające się występowaniem objawów reakcji stresowej o charakterze pourazowym, w szczególności lęku w sytuacjach związanych z ruchem drogowym, wzmożonego pobudzenia i drażliwości oraz zaburzeń snu. Konsekwencje zaburzeń miały przede wszystkim charakter funkcjonalny i wyrażały się ograniczeniem lub unikaniem prowadzenia pojazdów, obniżeniem komfortu życia oraz negatywnym wpływem na relacje rodzinne. Aktywność życiowa powoda po wypadku zmniejszyła się – przed wypadkiem powód jeździł nad jezioro i do rodziny. Po wypadku powód zaczął jeździć samochodem wyłącznie do placówek medycznych.
Jednocześnie jednak z uwagi na współistnienie wieloletnich dolegliwości bólowych biodra i innych obciążeń somatycznych oraz ograniczenia rzetelności i interpretowalności brak jest podstaw do kategorycznego, ilościowego rozdzielenia udziału wypadku i czynników somatycznych w kształtowaniu aktualnego poziomu dystresu u powoda.
dowód:
zeznania świadka S. V. złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 193 – 194, znacznik czasowy od 00:07:18 do 00:38:26, zeznania T. V. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 194 – 194v, znacznik czasowy od 00:42:52 do 01:39:28, pisemna opinia sądowo- psychologiczna biegłego sądowego psychologa T. V. (2) z 1 stycznia 2026 roku – k. 288 – 296, pisemna uzupełniająca opinia sądowo-psychologiczna biegłego sądowego psychologa T. V. (2) z 15 marca 2026 roku – k. 321 – 323
W wyniku wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku zniszczona została proteza zębowa powoda. T. V. (1) zakupił w dniu 20 lipca 2021 roku nową protezę zębową za kwotę 375 zł. Po wypadku powód jeździł na wizyty lekarskie do szpitali. Powód czasami korzystam w tym celu z taksówek. Do lecznic powód był także wożony przez syna swojej małżonki i innych członków rodziny i nie poniósł z tego tytułu żadnych kosztów. W dniu 16 marca 2022 roku powód zakupił w aptece lekarstwa U. tabletki, E. (...), R. H. oraz X. drażetki za łączną kwotę 61,65 zł. dowód:
kopia faktury nr (...) z dnia 20 lipca 2021 roku – k. 58, kopia paragonu fiskalnego z dnia 16 marca 2022 roku – k. 105, zeznania świadka S. V. złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 193 – 194, znacznik czasowy od 00:07:18 do 00:38:26, zeznania T. V. (1) w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku - k. 194 – 194v, znacznik czasowy od 00:42:52 do 01:39:28
Powód T. V. (1) złożył w nieznanej dacie oświadczenie o poniesionych kosztach dojazdów oraz oświadczenie o poniesionych kosztach leczenia. W oświadczeniu o poniesionych kosztach dojazdów powód oświadczył, że pokonał dystans 6 kilometrów w dniu 2 lipca 2021 roku w celu powrotu ze szpitala. Następnie zgodnie z oświadczeniem powoda trzykrotnie w nieznanych datach pokonywał on dystans wynoszący 12 kilometrów (2 razy po 6 kilometrów) w celu kontroli w szpitalu. W dniach 11 lipca 2021 roku, 31 lipca 2021 roku i 1 września 2021 roku powód miał pokonać dystans 10 km (2 x 5 km) do szpitala psychiatrycznego i z powrotem. Powód w oświadczeniu podał też, że pokonał dystans 14 kilometrów (2 x 7 km) na Komisariat Policji V. i z powrotem w dniu 3 sierpnia 2021 roku. Z oświadczenia wynika też, że w dniu 5 września 2021 roku powód przebył dystans 4 km (2 x 2 km) do lecznicy (...), zaś 6 września 2021 roku powód miał zgodnie z oświadczeniem przebyć dystans 7 km (2 x 3,5 km) do szpitala (...).
Z oświadczenia powoda wynika też, że w nieznanej dacie odbył też podróż do wydziału komunikacji w ramach której miał przebyć 8 kilometrów (2 x 4 km). Zgodnie z oświadczeniem powoda wszystkie te podróże miał odbyć pojazdem o numerze rejestracyjnym (...), który nie stanowi własności powoda.
Z kolei w oświadczeniu o poniesionych kosztach leczenia T. V. (1) oświadczył, że zakupił dwukrotnie leki E. za kwoty po 28 zł, dwukrotnie lek G. za kwoty po 12 zł, dwukrotnie lek S. za kwoty po 8,50 zł. Z oświadczenia nie wynika jednak kiedy poniósł koszty zakupu tych leków.
dowód:
kopia oświadczenia o poniesionych kosztach dojazdów – k. 59 i 95, kopia oświadczenia o poniesionych kosztach leczenia – k. 60 i 96
Pismem z dnia 10 stycznia 2022 roku pełnomocnik powoda wystosował do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty łącznej 25 568,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Pismo zawierające wezwanie do zapłaty zostało nadane na adres pozwanej w dniu 11 stycznia 2022 roku. Na łączną kwotę 25 568,12 zł składała się kwota 25 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwota 568,12 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z leczeniem w tym m.in. związanych z zakupem leków, przejazdów i naprawą protezy.
Wezwanie zostało doręczone pozwanej w dniu 14 stycznia 2022 roku. Tego też dnia pozwana zarejestrowała szkodę pod numerem (...). Decyzją z dnia 11 lutego 2022 roku (...) Spółka Akcyjna (...) przyjęła odpowiedzialność za zdarzenie oraz przyznała powodowi zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 3 500 zł, odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów leczenia w kwocie 375 zł oraz odszkodowanie z tytułu kosztów dojazdów w kwocie 31,96 zł. Pozwany wskazał w decyzji, że roszczenie powoda o zwrot kosztów dojazdu do placówek medycznych zostało rozpoznane na podstawie oświadczenia. W rozliczeniu przyjęto odległość 83 km, średnie spalanie 7 litrów paliwa na 100 km, przy średniej cenie paliwa 5,50 zł. Koszty leczenia zostały zrefundowane na podstawie faktury nr (...) wystawionej z tytułu zakupu nowej protezy szczękowej. Przy ustalaniu wypłaconej kwoty zadośćuczynienia pozwany wziął pod uwagę intensywność cierpień fizycznych i psychicznych, przebieg leczenia i rehabilitacji powoda, wiek powoda w dacie zdarzenia, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową, niemożność czynnego uczestnictwa w sprawach rodzinnych oraz konieczność korzystania z pomocy innych osób w sprawach życia codziennego.
dowód
: wezwanie do zapłaty z 10 stycznia 2022 roku wraz z załącznikami – k. 61 – 96, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 172 folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_8_Dokument_przychodzący, (...) _6_9_Dokument_przychodzący, (...) _6_10_Dokument_przychodzący, (...) _6_11_Dokument_przychodzący, (...) _6_12_Dokument_przychodzący, (...) _6_13_Dokument_przychodzący, potwierdzenie nadania przesyłki poleconej z dnia 11 stycznia 2022 roku – k. 97, wiadomość e-mail z dnia 14 stycznia 2022 roku – k. 98 – 99, korespondencja SMS z dnia 14 stycznia 2022 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 172 folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_1_SMS, potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia o szkodzie z 14 stycznia 2022 roku – k. 100 - 101, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 172 folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_3_Dokument_wychodzący, decyzja pozwanej z 11 lutego 2022 roku – k. 102 – 104, a także akta szkody na płycie CD – k. 172 folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_19_Dokument_wychodzący, informacja o wypłacie świadczenia odszkodowawczego - akta szkody na płycie CD – k. 172 folder: (...) - (...).6-I C 1470.24 plik: (...) _6_21_Dokument_wychodzący
Sąd zważył, co następuje
X. faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dokumentów przedłożonych przez strony, akt szkodowych, oraz zeznań świadka S. V. i przesłuchania powoda T. V. (1). Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów. Ich prawdziwość nie budziła, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej, wiarygodność i autentyczność przedłożonych dokumentów, nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Jeśli chodzi o dowody z oświadczeń powoda T. V. (1) o poniesionych kosztach dojazdów oraz o poniesionych kosztach leczenia, to sąd uznał, że są to dokumenty prywatne stanowiące dowód tego, że powód, który je podpisał, złożył oświadczenia zawarte w tych dokumentach (art. 245 k.p.c.). Nie stanowiły one jednak podstawy ustalenia wysokości poniesionych przez powoda kosztów związanych z wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku. Oświadczeniom tym brakuje kontekstu – nie wiadomo kiedy zostały one złożone, w jakich okolicznościach, ani czy powód dokładnie pamiętał wydarzenia objęte oświadczeniami. W przypadku oświadczenia o poniesionych kosztach leczenia brakuje także informacji kiedy właściwie powód zakupił wskazane w oświadczeniu lekarstwa. Z kolei w przypadku oświadczenia o poniesionych kosztach dojazdów, treść tego oświadczenia kłóci się z zeznaniami samego powoda, który twierdził, że do placówek medycznych wozili go członkowie rodziny, którym nic nie płacił, a także dojeżdżał taksówkami. Brak jest jednak podstaw, by sądzić, że w oświadczeniu figurują dojazdy do różnych miejsc taksówkami, bo gdyby tak było powód po prostu przedstawiłby koszty dojazdów taksówkami. Brak jest także podstaw, by sądzić, że pojazd wskazany jako środek lokomocji powoda w oświadczeniu o poniesionych kosztach dojazdu był autem powoda. Numer rejestracyjny pojazdu wskazany w oświadczeniu ((...)) jest numerem rejestracyjnym innego pojazdu niż samochód marki C. (...), którego właścicielem jest powód (numer rejestracyjny tego pojazdu to (...)) i inny niż numer rejestracyjny samochodu powoda uszkodzonego w wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku (numer rejestracyjny tego pojazdu to (...)). Poza tym zarówno powód, jak i jego małżonka i tak wskazywali, że powód był wożony do placówek medycznych przez członków rodziny. W oświadczeniu o poniesionych kosztach dojazdów brak jest również informacji kiedy powód odbył wskazywane w nim trzy kontrole w szpitalu, w celu odbycia których miał pokonywać dystans 12 kilometrów. W oświadczeniu wskazano także, że powód dojeżdżał do Komisariatu Policji V. oraz do wydziału komunikacji, ale nie wiadomo jaki właściwie te podróże miały związek z wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, sąd uznał, że oświadczenie o poniesionych kosztach dojazdu i oświadczenie o poniesionych kosztach leczenia stanowią jedynie dowody złożenia oświadczeń tej treści przez powoda. Sąd dla ustalenia stanu faktycznego, a konkretnie faktu, iż powód jest rencistą wykorzystał także dokument załączony do pisma procesowego powoda z dnia 25 listopada 2024 roku w postaci informacji o dochodach uzyskanych od organu rentowego za rok podatkowy 2023. Wprawdzie dokument ten został złożony przez powoda dla celów postępowania incydentalnego dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych, lecz niewątpliwie stanowi dokument znajdujący się w aktach sprawy i jako taki stanowi dowód bez wydawania odrębnego postanowienia (art. 243² k.p.c.). Poza tym fakt, że powód jest rencistą nie stanowił okoliczności spornej.
Sąd w niniejszej sprawie uzyskał również dwie główne opinie biegłych specjalistów oraz jedną opinię uzupełniającą.
Za wiarygodne w większości Sąd uznał również zeznania świadka S. V. oraz powoda T. V. (1). Zeznania świadka były spójne i logiczne, a poza tym świadek jest żoną powoda, w związku z czym musiała znać okoliczności związane ze zdarzeniem i rekonwalescencją powoda po zdarzeniu. Dlatego sąd dał im wiarę. Niemniej jednak zeznania świadka okazały się niewiarygodne w części, w jakiej świadek zeznawała na temat rzekomej sprawności powoda przed wypadkiem. Świadek zeznała, że powód był aktywny fizycznie, zbierał grzyby, a także pływał. Świadek zeznała jednak również, że powód cierpi na szereg chorób współistniejących, a sam powód zeznał, że przed wypadkiem poruszał się o kulach i nie był w stanie poruszać się bez nich. W dodatku biorąc pod uwagę masę ciała powoda w stosunku do jego wzrostu oraz stale odczuwany przez niego ból związany z chorobą zwyrodnieniową biodra, jako całkowicie niewiarygodne jawią się zeznania świadka, jakoby powód miał być aktywny fizycznie przed wypadkiem.
Odnośnie zeznań powoda Sąd w przeważającej większości także uznał je za wiarygodne, albowiem są one logiczne, spójne oraz zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd nie uznał jednak za wiarygodne zeznań powoda w zakresie, w jakim wskazywał on, że nie był w stanie samodzielnie wysiąść z samochodu po wypadku. Podczas zgłoszenia na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym ((...)) powód oświadczył, że pamięta zdarzenie i sam opuścił auto. Trudno nie przyznać temu oświadczeniu waloru wiarygodności, biorąc pod uwagę, że przyjęcie na (...) miało miejsce na krótko po zdarzeniu, które powód musiał pamiętać wówczas znacznie dokładniej niż niemal 5 lat później, gdy w dniu 17 marca 2025 składał zeznania na rozprawie przed sądem. Poza tym jednak powód zeznawał w sposób logiczny i spójny z resztą materiału dowodowego, aczkolwiek sąd wziął poprawkę, że zeznania powoda w zakresie, w jakim opisywał swój ból i inne doznania wewnętrzne były nieobiektywne i pozbawione dystansu, co jest oczywiście zupełnie zrozumiałe, biorąc pod uwagę przedmiot zeznań.
W przedmiotowej sprawie Sąd dopuścił dowód z opinii dr n. med. L. W., przede wszystkim celem określenia, jakich obrażeń doznał powód w wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku oraz czy powód na skutek zdarzenia doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a jeśli tak, to w jakim zakresie i stopniu. Biegły w swojej opinii z dnia 12 maja 2025 roku określił, że powód podczas przedmiotowego zdarzenia doznał złamania IX żebra lewego w linii pachowej. Biegły zaznaczył także, że powód w wyniku urazu doznanego w wypadku komunikacyjnym w dniu 1 lipca 2021 roku nie doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Biegły wskazał też, że obrażenia doznane przez powoda w wyniku wypadku zostały całkowicie wyleczone. Biegły podkreślił także, że znaczne nasilenie dolegliwości bólowych trwało około dwóch tygodni, w czasie których powód wymagał przyjmowania doustnych, nienarkotycznych środków przeciwbólowych i prowadzenia sedatywnego, fotelowo-łóżkowego trybu życia.
Biegły wyjaśnił też, że obecnie największe ograniczenia w codziennym życiu powoda są spowodowane nasilonymi bólami stawu biodrowego, które są zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową kwalifikującą się do zabiegu alloplastyki biodra.
Sąd uzyskał także opinię sądowo psychologiczną, dotyczącą powoda – T. V. (1). Opinia ta została sporządzona dnia 1 stycznia 2026 roku przez biegłego psychologa T. V. (2). W swojej opinii biegły stwierdził, że w okresie bezpośrednio następczym po wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku u powoda wystąpiło objawy reakcji na stres o charakterze pourazowym. Biegły wyjaśnił, że we wczesnym okresie powypadkowym czynnikiem obciążającym funkcjonowanie powoda były dolegliwości bólowe związane z urazami powypadkowymi, które mogły wtórnie nasilać napięcie, drażliwość i trudności ze snem, a także utrudniać powrót do dotychczasowej aktywności. Powód wymagał wówczas pomocy osób trzecich, w szczególności żony, przy wykonywaniu niektórych czynności życia codziennego, co świadczyło o przejściowym ograniczeniu jego samodzielności. Na dzień badania przez biegłego w listopadzie 2025 roku nie ujawniono jednak w bezpośrednim badaniu cech ciężkich zaburzeń psychicznych u powoda.
W toku badania powód zadeklarował, że nie korzysta już z pomocy psychiatrycznej i nie przyjmuje aktualnie leków od lekarza psychiatry. Biegły wyjaśnił, że powód może doświadczać podwyższonego, subiektywnego dystresu emocjonalnego obejmującego elementy obniżonego nastroju, lęku, napięcia i zamartwiania się. Biegły wyjaśnił też, że w profilu powoda zaznaczają się tendencje somatyzacyjne, co jest spójne z wieloletnią historią przewlekłych dolegliwości bólowych, a także że widoczne są u powoda cechy wycofania społecznego, poczucia izolacji i obniżonej samooceny. Biegły stwierdził także, że wyniki badań nie wskazują na zaburzenia psychotyczne, ani zaburzenia osobowości o znaczeniu klinicznym. Biegły wskazał nadto, że po wypadku nastąpiło u powoda pogorszenie funkcjonowania psychicznego powoda w postaci objawów reakcji na stres o charakterze pourazowym, w szczególności lęk w sytuacjach drogowych, pobudzenie, drażliwość i zaburzenia snu.
Te dolegliwości spowodowały zgłoszenie się przez powoda do Poradni (...). W konsekwencji tych dolegliwości powód zaczął unikać i ograniczać prowadzenie samochodu i obniżył się jego komfort życia. Jednocześnie biegły wskazał, że z uwagi na współistnienie wieloletnich dolegliwości bólowych biodra i innych obciążeń somatycznych brak jest podstaw do kategorycznego, ilościowego rozdzielenia udziału wypadku i czynników somatycznych w kształtowaniu aktualnego poziomu dystresu. Pozwana w piśmie przygotowawczym z dnia 28 stycznia 2026 roku zgłosiła zarzuty do opinii biegłego T. V. (2), które w istocie rzeczy były jednak przedstawieniem własnych interpretacji materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i twierdzeń pozwanej dotyczących stanu psychicznego powoda, jego komfortu życia oraz przyczyn tychże. Biegły w opinii uzupełniającej z dnia 15 marca 2026 roku w sposób szczegółowy ustosunkował się do zarzutów pozwanej i podtrzymał wnioski wyrażone w opinii głównej.
Pozwany w związku ze sporządzeniem opinii uzupełniającej wniósł w dniu 8 kwietnia 2026 roku pismo przygotowawcze, w którym przedstawił swoje twierdzenia, lecz nie kwestionował już opinii biegłego, nie wnosił o jej uzupełnienie, ani nie wnosił o sporządzenie nowej opinii.
W ocenie Sądu wszystkie opisane powyżej opinie posiadają walor wiarygodności. Opinie te odpowiadają na wszystkie pytania postawione przez Sąd. Są one szczegółowe, logiczne i spójne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności. Co więcej, zostały sporządzone przez wykwalifikowane do tego osoby. Opinia biegłego T. V. (2) była co prawda kwestionowana przez pozwaną, lecz w istocie rzeczy pozwana nie kwestionowała sposobu sporządzenia opinii czy przyjętej przez biegłego metodologii badań, a jedynie przedstawiała własną interpretację materiału dowodowego oraz twierdzenia o faktach.
Sąd również nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii biegłych sporządzonych w niniejszej sprawie. Ponadto za wiarygodnością opinii biegłych przemawia to, że wyjaśnienia biegłych były nie tylko spójne, lecz także rozbudowane i oparte na logicznym rozumowaniu oraz doświadczeniu zawodowym. W ocenie Sądu opinie zostały sporządzone w sposób jasny, kompletny i przekonujący, a przedstawione w nich wnioski zostały należycie uzasadnione. Z tego względu Sąd podzielił je i uczynił podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd wziął pod uwagę zaakcentowane przez obu biegłych powołanych w niniejszej sprawie istnienie u powoda chorób współistniejących, które istniały zarówno w dacie wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku, jak i istnieją obecnie. Okoliczność ta niewątpliwie rzutowała i rzutuje na stan psychiczny powoda, a także miał istotne znaczenie dla jego samopoczucia, poczucia własnej wartości i stresu, a ponadto na treść złożonych na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku zeznań.
Na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku sąd oddalił wniosek pozwanej sformułowany w punkcie 5 odpowiedzi na pozew o zobowiązanie powoda do podania listy placówek medycznych, w których leczył się powód przed zdarzeniem z dnia 1 lipca 2021 roku. Wniosek ten nie był jednak celowy, bowiem nawet jeżeli powód leczył się przed wypadkiem, to leczenie schorzeń zupełnie niezwiązanych z wypadkiem byłoby bez znaczenia dla dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń. Powód oświadczył zresztą na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku, że jedyna placówka medyczna w jakiej się leczył to była placówka medyczna, w której przyjmował go lekarz ortopeda I. V..
Sąd zobowiązał powoda do przedłożenia pełnej dokumentacji medycznej wraz z wynikami badań z leczenia ortopedycznego u lekarzy ortopedów, z których pomocy korzystał powód w okresie 5 lat przed wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku. Powód wykonał to zobowiązanie przedstawiając dokumentację medyczną, która w zupełności wystarczyła do sporządzenia opinii przez biegłego lekarza z dziedziny ortopedii i traumatologii dr L. W.. W tej sytuacji brak było podstaw, by zobowiązywać powoda do wskazywania listy placówek medycznych, w których się leczył przed zdarzeniem z dnia 1 lipca 2021 roku.
Na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku sąd oddalił także wniosek pozwanej sformułowany w punkcie 7 odpowiedzi na pozew o zobowiązanie powoda do przedłożenia wyroku wydanego w sprawie karnej, sygn. w toku postępowania przygotowawczego (...). Powód do pozwu dołączył kopię wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 marca 2022 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II (...). Postepowanie w tej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego było istotnie prowadzone pod sygn. akt (...), co wynika z treści aktu oskarżenia skierowanego przeciwko P. Z., sprawczyni zdarzenia. W tej sytuacji, skoro powód dołączył do pozwu kopię wyroku wydanego w sprawie karnej, zbędne było zobowiązanie go do przedłożenia tego wyroku ponownie, w związku z czym wniosek ten podlegał oddaleniu.
Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 roku sąd oddalił natomiast wniosek pozwanej sformułowany w punkcie 6 odpowiedzi na pozew o zwrócenie się przez sąd do wskazanych przez powoda placówek medycznych o przedstawienie dokumentacji medycznej dotyczącej powoda i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w nich się znajdujących. Jak już wskazywano wcześniej, sąd na rozprawie w dniu 17 marca 2025 roku zobowiązał powoda do przedłożenia pełnej dokumentacji medycznej wraz z wynikami badań z leczenia ortopedycznego u lekarzy ortopedów, z których pomocy korzystał powód w okresie 5 lat przed wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku. Powód zaś to zobowiązanie wykonał i złożył do akt sprawy dokumentację medyczną z przebiegu leczenia ortopedycznego z okresu, w którym znajdował się pod opieką medyczną lekarza I. V.. W tej sytuacji zbędne było zwracanie się do placówek leczniczych o przedstawienie dokumentacji medycznej powoda przez sąd, wobec czego wniosek ten został oddalony.
Sąd uznał, że zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna jest obszerna i wystarczająca dla dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności w świetle przeprowadzonych opinii biegłych, którzy nie zgłaszali potrzeby uzupełniania materiału dowodowego ani nie wnioskowali o pozyskanie dodatkowej dokumentacji z innych placówek medycznych. Ponadto biegli przeprowadzili bezpośrednie badanie powoda, co pozwoliło na dokonanie pełnej oceny jego stanu zdrowia.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał roszczenie powoda za uzasadnione jedynie w części.
Bezspornym w przedmiotowej sprawie było, że doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego doszło do uszkodzenia ciała powoda, jak również że sprawca tego zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się natomiast do udzielenia odpowiedzi czy powodowi należy się oprócz wypłaconych do tej pory kwot zadośćuczynienia i odszkodowania dodatkowe zadośćuczynienie i odszkodowanie w żądanej przez niego łącznej kwocie 21 722,81 zł.
Sąd uznał, mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące normy prawa i dorobek orzecznictwa w zakresie ich wykładni, że na tak postawione pytanie należy co do zasady udzielić odpowiedzi pozytywnej.
Dla porządku jedynie wskazać zatem na wstępie rozważań należy, iż podstawę prawną odpowiedzialności pozwanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (T.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 783, dalej: ustawa), art. 822 § 1 k.c., art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c., art. 444 § 1 k.c. i art. 445 § 1 k.c.
Przed przystąpieniem jednak do zasadniczych rozważań należy poczynić kilka uwag natury ogólnej. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Jednocześnie należy zaznaczyć, że obiektywne zmierzenie rozmiaru doznanej krzywdy nie jest możliwe, gdyż krzywda stanowi subiektywne przeżycie danej osoby. Niezbędne jest wszakże odniesienie wysokości żądanej kwoty do konkretnych, obiektywnych okoliczności faktycznych w danej sprawie, a nie do subiektywnego poczucia krzywdy osoby uprawnionej.
Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów przedłożonym przez strony, zarówno w postaci kserokopii dokumentacji medycznej, notatek policyjnych, dokumentacji z prowadzonego postepowania karnego, jak i dokumentacja z przebiegu postepowania likwidacyjnego. Autentyczność przedłożonych dokumentów nie budzi wątpliwości Sądu. Są one czytelne, opatrzone datami oraz imieniem i nazwiskiem powoda.
Sąd nie uznał za przydatne dla ustalenia wysokości szkody paragonu (karta 105 akt sprawy) na kwotę 61,65 zł. Oczywiście sąd nie kwestionuje tego, że taki paragon z tytułu dokonania określonych zakupów T. V. (1) otrzymał. Sąd nie kwestionuje także i tego, że powód poniósł wydatki wynikające z tego paragonu. Niemniej jednak tym paragonom brakuje treści niezbędnej do ustalenia, że zakupy jakie poczynił powód pozostają w związku ze zdarzeniem szkodowym. Z zestawienia wynika, że obejmowały one m.in. preparaty o działaniu moczopędnym i hipotensyjnym (przeciwnadciśnieniowym) (U., (...)), lek przeciwzapalny i przeciwbólowy R. H. oraz preparat X. stosowany w dolegliwościach dyspeptycznych (stosowanym przy rekonwalescencji wątroby i leczeniu niestrawności). W przeważającej części są to leki stosowane w leczeniu schorzeń o charakterze internistycznym, w szczególności nadciśnienia tętniczego oraz dolegliwości gastrycznych, które nie pozostają w związku z następstwami wypadku.
Nadto, w odniesieniu do leku R. H. wskazać należy, że z dokumentacji medycznej wynika jego wcześniejsze stosowanie przez powoda już przed zdarzeniem od roku 2016, w związku z dolegliwościami bólowymi stawu biodrowego, a nadto brak jest podstaw do ustalenia, jaka część kosztów tego leku miałaby pozostawać w związku przyczynowym z wypadkiem. Powód w związku ze zwyrodnieniem lewego stawu biodrowego przyjmował zarówno ten lek, jak i inne lekarstwa przeciwbólowe przez lata poprzedzające wypadek i przyjmuje je nadal. Wypadek z dnia 1 lipca 2021 roku nie zmienił potrzeby zażywania tych leków przez powoda.
W konsekwencji brak jest podstaw do zaliczenia wydatków udokumentowanych przedmiotowym paragonem do szkody pozostającej w związku ze zdarzeniem z dnia 1 lipca 2021 roku. Jeśli chodzi o koszty lekarstw wymienione w oświadczeniu o poniesionych kosztach leczenia (k. 60 akt sprawy), to jak już wskazywano wcześniej w tym oświadczeniu brakuje informacji o tym kiedy i w jakich okolicznościach powód zakupił leki figurujące w tym oświadczeniu. Brakuje nawet informacji kiedy powód złożył to oświadczenie. Poza tym wszystkie lekarstwa wymienione w tym oświadczeniu (E., G. i S.) stanowią leki przeciwbólowe, które powód zażywał jeszcze przed wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku. Poza tym powód nie udokumentował kosztów leków wskazanych w oświadczeniu i brak jest podstaw, by uznać, że cena ich sprzedaży w dacie ich zakupu (nieznanej w niniejszym postępowaniu) wynosiła tyle, ile wskazano w oświadczeniu. Pozwana zaś zakwestionowała zgłoszone w pozwie roszczenie powoda w zakresie zwrotu kosztów zakupu leków tak co do zasady, jak i co do wysokości.
W zakresie kosztów dojazdów (oświadczenie o poniesionych kosztach dojazdów - k. 59 akt) Sąd również nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika bowiem brak spójności co do pojazdu, którym powód miał się poruszać, albowiem numer rejestracyjny wskazany w oświadczeniu nie odpowiada numerowi rejestracyjnemu pojazdu należącego do powoda – C. (...) (k. 155 akt), przy czym pojazd uszkodzony w wypadku z dnia 1 lipca 2021 roku został następnie zezłomowany. Dodatkowo wskazane rozbieżności nie pozwalają na przyjęcie, aby przedstawione zestawienie dotyczyło rzeczywistych, udokumentowanych wydatków pozostających w związku ze zdarzeniem szkodowym.
Niezależnie od powyższego, z zeznań powoda wynika, że do placówek medycznych był on co do zasady dowożony przez członków rodziny, w szczególności przez syna żony lub inne osoby bliskie, przy czym powód nie ponosił z tego tytułu odpłatności. Powód wskazał jedynie, że sporadycznie korzystał z usług taksówkowych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, aby wskazane w oświadczeniu koszty dojazdów miały charakter rzeczywiście poniesionych, udokumentowanych i pozostających w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 1 lipca 2021 roku.
Ponadto, między stronami niesporne było to, że w dniu 1 lipca 2021 roku miał miejsce wypadek komunikacyjny z udziałem T. V. (1), a także odpowiedzialność pozwanej za skutki wypadku pozwanej wynikająca z ubezpieczenia ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych sprawcy szkody.
Rozpoczynając rozważania prawne, należy w pierwszej kolejności rozpocząć od omówienia instytucji odszkodowania i zadośćuczynienia.
W myśl zasady ogólnej wyrażonej art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W myśl § 2 w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Należy mieć tutaj na uwadze również szkodę w postaci utraconego zarobku. Jak wskazał Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń - szkoda w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny, jednak uwzględnienie roszczenia z tego tytułu jest dopuszczalne, gdy zainteresowany udowodni wysoki stopień prawdopodobieństwa, że uzyskałby określone korzyści, a przyczyną ich nieosiągnięcia jest zdarzenie wywołujące szkodę (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 13 marca 2025 r., sygn. IV KK 146/24, LEX nr 3857834).
Ustawodawca przewidział możliwość miarkowania odszkodowania w art. 362 k.c., zgodnie z którym jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W orzecznictwie wskazuje się, iż za wystarczającą przesłankę stosowania art. 362 k.c. uchodzi istnienie adekwatnego związku przyczynowego między zachowaniem poszkodowanego a powstaniem szkody. Tak więc o przyczynieniu mówi się wtedy, gdy - zgodnie z koncepcją związku przyczynowego określoną w art. 361 k.c. - zachowanie poszkodowanego może być uznane za jedno z ogniw prowadzących do ostatecznego skutku, jakim jest szkoda, a jednocześnie za przyczynę konkurencyjną do przyczyny przypisanej osobie odpowiedzialnej; skutek następuje przez współdziałanie dwóch przyczyn, z których jedna pochodzi od zobowiązanego do naprawienia szkody, a druga od poszkodowanego.
Ponadto wskazuje się, że dla zastosowania art. 362 k.c. zachowanie poszkodowanego powinno naruszać zasady właściwego postępowania (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2023 r., sygn. I ACa 2018/22, LEX nr 3721473).
Zgodnie z art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Zgodnie z art. 822 § 2 k.c., jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprowadza się więc do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód określonych w art. 822 § 2 k.c., zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.
W myśl art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.
Zgodnie z art. 35 ustawy, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Art. 36 ust. 1 ustawy stanowi, iż odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej, której przekroczenie w okolicznościach niniejszej sprawy nie wchodzi w grę.
Zgodnie z art. 19 ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.
Wobec powyższego pośrednią podstawą roszczenia powoda do pozwanej jest art. 436 § 1 k.c. Z przepisu tego wynika, iż samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji wprawianego w ruch za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzona komukolwiek przez ruch tego pojazdu, chyba, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za która nie ponosi odpowiedzialności.
W przypadku szkody polegającej na uszkodzeniu ciała lub wywołaniu rozstroju zdrowia szczegółowe uregulowanie w zakresie przesłanek odpowiedzialności sprawcy z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia zawierają art. 444 § 1 k.c. oraz art. 445 § 1 k.c. Wobec powyższego również te przepisy są podstawą roszczenia powoda.
Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Omawiana regulacja dotyczy roszczeń przysługujących poszkodowanemu czynem niedozwolonym, których przedmiotem jest żądanie pokrycia uszczerbku majątkowego doznanego na skutek szkody na osobie w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Rozumienie pojęcia uszkodzenia ciała nie powinno w praktyce budzić większych problemów, gdyż jest ono intuicyjnie rozumiane jako naruszenie integralności cielesnej człowieka.
Z kolei rozstrój zdrowia może być związanym z uszkodzeniem ciała (i zazwyczaj w praktyce jest), ale może też występować jako następstwo innych stanów faktycznych niż szkoda na osobie związana z naruszeniem integralności cielesne. Za dominujące w orzecznictwie i piśmiennictwie należy uznać stanowisko wskazujące, że pojęcie wszelkich kosztów należy interpretować szeroko. Będą to zatem przede wszystkim koszty leczenia sensu largo – koszty pobytu w szpitalu, konsultacji u specjalistów, dodatkowej opieki pielęgniarskiej, koszty opieki sprawowanej nieodpłatnie przez osoby bliskie, specjalistycznej diety, oczywiście wydatki na lekarstwa, środki opatrunkowe, koszty zakupu protez lub innych specjalistycznych urządzeń (np. wózka inwalidzkiego), wydatki na rehabilitację itp., koszty opieki i pielęgnacji po wyjściu ze szpitala.
Nie można przy tym a priori założyć, że poszkodowany nie jest uprawniony do żądania zwrotu kosztów skorzystania ze świadczeń nieobjętych ubezpieczeniem zdrowotnym (np. pobytu w prywatnej klinice lub wizyt u specjalistów), jeżeli in concreto służba zdrowia finansowana z Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego procesu diagnostyczno-terapeutycznego, choćby ze względu na długotrwałość oczekiwania na odpowiednie świadczenie (np. konieczną operację). Nie budzi także większych wątpliwości, że pojęcie wszelkich kosztów z komentowanego przepisu obejmuje nie tylko koszty dojazdów poszkodowanego do placówek medycznych, wizyt lekarskich itp., lecz także koszty odwiedzin osób bliskich w szpitalu oraz pomocy w sprowadzeniu poszkodowanego do domu (zob. Balwicka-Szczyrba Małgorzata (red.), Sylwestrzak Anna (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX).
W myśl art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie przyznawane na podstawie art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień (ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw i inne podobne okoliczności). Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym sumy zadośćuczynienia ma pewną swobodę (zob. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. I PSK 310/26, LEX nr 4031003). W orzecznictwie podkreśla się również, że ustalanie wysokości zadośćuczynienia ma charakter immanentnie ocenny i mieści się w sferze tzw. uznania sędziowskiego.
Nie istnieją wymierne, obiektywne czynniki wpływające na tę wysokość, a zatem nie można uznać, że suma, która nie jest w nieuzasadniony sposób zawyżona albo zaniżona, nie stanowi sumy odpowiedniej w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2024 r., sygn. I CSK 2609/23, LEX nr 3772049). Zadośćuczynienie nie powinno prowadzić do wzbogacenia pokrzywdzonego. Powinno jednak przedstawiać odczuwalną ekonomicznie wartość, a jego wysokość nie może sprowadzać się do kwoty symbolicznej (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2022 r., I ACa 166/21, LEX nr (...)).
Zdaniem Sądu roszczenia powoda zasługiwały na uwzględnienie co do zasady, jednak nie co do wysokości. Bezsprzecznie powód poniósł nie tylko szkodę, ale i krzywdę z powodu uczestnictwa w wypadku komunikacyjnym z dnia 1 lipca 2021 roku. Należy przy tym stanowczo podkreślić, że powód jechał przepisowo, miał zapięte pasy bezpieczeństwa, a więc w żaden sposób nie przyczynił się do powstania szkody. Kierującą drugim pojazdem – P. Z. Sąd Rejonowy uznał za winną spowodowania zdarzenia z 1 lipca 2021 roku, co przesądziło o jej odpowiedzialności za to zdarzenie. Sprawca wypadku w dacie zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie zawartej z pozwaną umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, a więc to na pozwanej spoczęła odpowiedzialność cywilna za przedmiotowe zdarzenie.
Odnosząc się do poszczególnych roszczeń, wymaga wskazania, że powód domagał się kwoty 222,81 zł tytułem odszkodowania, jednak zdaniem Sądu powód nie udowodnił wydatków w takiej wysokości. Prawdą jest, że powód przedstawiła na poparcie swoich twierdzeń dowody zakupów i oświadczenie, jednak jak już wspomniano w poprzedniej części uzasadnienia – nie można było dać wiary z uwagi na ich niekompletność lub niespójność. Pozwana kwestionowała natomiast roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. W niniejszym postępowaniu na spoczął ciężar dowiedzenia okoliczności w tym zakresie (art. 6 k.c.), czemu powód w ocenie Sądu nie sprostał.
Sąd uwzględnił natomiast w części roszczenie powoda o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 8 500 zł. Sąd nie znalazł podstawy do miarkowania zadośćuczynienia, którego wysokość w ocenie Sadu nie była racjonalna do okoliczności sprawy.
Zdaniem Sądu powód doznał cierpień psychicznych i fizycznych w związku z wypadkiem. Sąd, dokonując oceny zasadności roszczenia o zadośćuczynienie, miał na uwadze całokształt ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, w szczególności wynikających z dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych z zakresu medycyny i psychologii. W oparciu o te dowody Sąd przyjął, że odpowiednią sumą tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez powoda jest całościowo kwota 15 000 zł, która w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi wartość adekwatną i wyważoną.
Odnosząc się do skutków somatycznych zdarzenia, Sąd uwzględnił, że u powoda doszło do złamania jednego żebra po stronie lewej, które – jak wynika z opinii biegłego – wiązało się w okresie bezpośrednio po wypadku z istotnym nasileniem dolegliwości bólowych, utrzymujących się przez około dwa tygodnie. Niewątpliwie ból wywołany złamanym żebrem jest bólem bardzo dokuczliwym, odczuwalnym zarówno przy poruszaniu się, przy oddychaniu oraz innych czynnościach. W tym czasie konieczne było stosowanie leczenia przeciwbólowego oraz ograniczenie aktywności życiowej, w tym prowadzenie oszczędzającego trybu funkcjonowania. Z dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych wynika również, że w okresie tym powód wymagał pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że doznany uraz uległ całkowitemu wygojeniu, bez pozostawienia stałych lub długotrwałych następstw w zakresie samego urazu fizycznego.
Sąd uwzględnił ponadto następstwa w sferze psychicznej, które – zgodnie z opinią biegłego psychologa – przyjęły postać reakcji stresowej o charakterze pourazowym, ujawniającej się w okresie bezpośrednio po zdarzeniu. Objawy te obejmowały w szczególności lęk w sytuacjach związanych z ruchem drogowym, wzmożone napięcie emocjonalne, drażliwość oraz zaburzenia snu. Wskazane dolegliwości skutkowały ograniczeniem aktywności powoda, w tym unikaniem prowadzenia pojazdów, obniżeniem komfortu życia oraz przejściowym pogorszeniem funkcjonowania w relacjach rodzinnych i społecznych. Z drugiej strony powód sam przyznał podczas badania przez biegłego psychologa, że nie korzysta już z pomocy psychiatrycznej i nie przyjmuje już leków od lekarza psychiatry, co sugeruje poprawę jego stanu psychicznego.
Jednocześnie biegły wskazał, że w dacie badania nie stwierdzono u powoda zaburzeń psychicznych o charakterze ciężkim, psychotycznym ani zaburzeń osobowości, a aktualnie dominują objawy reaktywne o mniejszym nasileniu. Sąd miał również na uwadze, że funkcjonowanie powoda było i pozostaje determinowane przez współistniejące schorzenia somatyczne, w szczególności zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego, która – jak wynika z opinii – generuje obecnie istotne dolegliwości bólowe oraz ograniczenia ruchowe. Okoliczność ta została uwzględniona przy ocenie zakresu krzywdy pozostającej w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 1 lipca 2021 roku, przy czym Sąd odróżnił skutki wypadku od dolegliwości wynikających z odrębnych procesów chorobowych.
Sąd jest zdania, że przy ocenie stanu i zdrowia psychicznego T. V. (1), a także przyczyn powodujących obniżenie jego nastroju nie można ignorować faktu, iż powód permanentnie odczuwa ból spowodowany zwyrodnieniem lewego stawu biodrowego. Jest oczywistym i nie wymaga dowodzenia, że ciągły ból i konieczność poruszania się o kulach muszą przekładać się na obniżony nastrój powoda, obniżony komfort życia, obniżenie aktywności fizycznej i niską samoocenę. Permanentny ból i konieczność poruszania się o kulach, a także inne dolegliwości współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie, drętwienie prawej dłoni) występowały jednak u powoda jeszcze przed wypadkiem z dnia 1 lipca 2021 roku, a nie ma żadnych dowodów wskazujących na to, że wypadek pogłębił te schorzenia.
Jednocześnie sąd wziął pod uwagę fakt, iż drętwienie prawej dłoni, na które uskarżał się powód nie ma związku z wypadkiem. Sąd ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia uwzględnił także wiek powoda zarówno w dacie zdarzenia (gdy miał 61 lat), jak i obecnie (powód ma aktualnie 66 lat). Powód w dacie wypadku był rencistą – przeszedł na rentę w roku 2016. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, aktywność życiowa powoda nie mogła ulec znacznej redukcji. Wprawdzie przed wypadkiem powód jeździł nad jezioro i do rodziny, to jednak częstotliwość tych wypadów oraz ogólna aktywność fizyczna w życiu powoda również przed wypadkiem nie mogły być znaczne biorąc pod uwagę jego stan zdrowia i wiek przed 1 lipca 2021 roku.
Mając na względzie powyższe, Sąd przyjął, że suma 15 000 zł odpowiada rozmiarowi krzywdy powoda, uwzględnia zarówno jej aspekt fizyczny, jak i psychiczny, a także czasowy charakter znacznej części dolegliwości. Kwota ta mieści się w granicach odpowiedniej kompensacji i nie prowadzi ani do nadmiernego wzbogacenia, ani do niedoszacowania doznanej krzywdy, realizując funkcję kompensacyjną zadośćuczynienia. Jednocześnie Sąd uwzględnił, że na poczet powyższej kwoty zostały już zaliczone świadczenia wypłacone powodowi przed procesem, tj. 3 500 zł przez pozwaną oraz 3 000 zł przez sprawczynię zdarzenia, w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w T., co łącznie daje 6 500 zł. Analizując zagadnienie wpływu orzeczonej w postępowaniu karnym nawiązki na wysokość zadośćuczynienia wskazuje się, że jeżeli nawiązka została uiszczona przez sprawcę szkody na rzecz pokrzywdzonego, jego zadośćuczynienie przyznawane w procesie cywilnym winno ulec obniżeniu o wartość zapłaconej nawiązki/odszkodowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2018 r. I ACa 957/17, LEX nr 2478517).
Pogląd ten należy przełożyć w pełni na orzeczone w postępowaniu karnym i uiszczone przez sprawcę szkody na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę lub odszkodowanie (art. 46 k.k.), funkcję jaką pełnią zadośćuczynienie i odszkodowanie. W konsekwencji do zasądzenia na rzecz powoda pozostała jedynie kwota 8 500 zł, stanowiąca uzupełnienie do pełnej wysokości przyjętego przez Sąd zadośćuczynienia w wysokości 15 000 zł. Sąd podkreśla przy tym, że mechanizm zaliczenia świadczeń już spełnionych ma na celu uniknięcie wielokrotnej kompensacji tej samej krzywdy oraz zapewnienie, aby łączna suma świadczeń odpowiadała rzeczywistemu rozmiarowi uszczerbku niemajątkowego, pozostającego w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym.
Kwotę zasądzoną od pozwanej na rzecz powoda Sąd zasądził z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 15 lutego 2022 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 817 § 1 k.c., ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku.
Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, jeżeli wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie powinno zostać wypłacone w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia zgłoszenia szkody, chyba że ustalenie odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie przewidzianym w ust. 1 zakład ubezpieczeń zobowiązany jest jednocześnie zawiadomić uprawnionego na piśmie o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części oraz o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska, a także wypłacić bezsporną część odszkodowania.
Powód zgłosił roszczenie wezwaniem do zapłaty z dnia 10 stycznia 2022 roku, lecz zostało ono doręczone pozwanemu w dniu 14 stycznia 2022 roku. Tego też dnia zarejestrowała szkodę pod numerem (...) i ten dzień należy przyjąć za dzień zawiadomienia pozwanej o wypadku, bowiem to w tym dniu pozwana mogła się dowiedzieć o nim oraz o roszczeniach powoda. Termin na spełnienie przez pozwaną świadczenia i termin wymagalności roszczeń powoda upływał zatem w dniu 14 lutego 2022 roku, co powoduje, że pozwana znalazła się w opóźnieniu już od następnego dnia, czyli od 15 lutego 2022 roku. Trzydziestodniowy termin od dnia 14 stycznia 2022 roku upływał wprawdzie w dniu 13 lutego 2022 roku, lecz dzień ten przypadał na niedzielę, wobec czego termin na spełnienie przez pozwaną świadczenia upływał następnego dnia, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą (art. 115 k.c.), czyli z dniem 14 lutego 2022 roku.
Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw, by przyjąć, że odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez pozwanego powinny zasądzone od daty nie wcześniejszej niż data wyrokowania. W praktyce sądowej dostrzec można dwa przeciwstawne poglądy co do charakteru wyroku zasądzającego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Według pierwszego z poglądów wyrok taki jest wyrokiem deklaratywnym, bowiem nie kreuje stosunku prawnego między stronami, a jedynie rozstrzyga o tym, czy i w jakiej wysokości żądanie poszkodowanego jest zasadne, U. koncepcja opiera się na założeniu, że wyrok sądu w przedmiocie zadośćuczynienia ma charakter konstytutywny. W aktualnym orzecznictwie za dominujący i utrwalony uznać trzeba pogląd pierwszy, zgodnie z którym wyrok zasądzający zadośćuczynienie za doznaną krzywdę ma charakter orzeczenia deklaratywnego. Stanowisko przeciwne o konstytutywności takiego wyroku, wyrażane niegdyś w judykaturze i do dziś prezentowane przez niektórych ubezpieczycieli, w obecnej praktyce sądowej zostało praktycznie zmarginalizowane. (S. V., Charakter wyroku zasądzającego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, LEX/el. 2019).
Biorąc to pod uwagę, należało przyjąć, że przyznane powodowi zadośćuczynienie podlega zasądzeniu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres, od kiedy pozwana popadła w opóźnienie w zapłacie. Pozwana popadła zaś w opóźnienie, jak już wskazywano wcześniej, od dnia 15 lutego 2022 roku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanej (...) Spółce (...) w L. na rzecz powoda T. V. (1) kwotę 8 500 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 lutego 2022 roku do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo było niezasadne i jako takie podlegało oddaleniu, o czym sąd orzekł w punkcie II wyroku.
O kosztach procesu sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. Zgodnie z jego treścią, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powód T. V. (1) wygrał sprawę w 39.13 %, a więc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu Sąd co do zasady powinien obciążyć go kosztami procesu w sprawie. Należy jednak mieć na względzie, że Sąd zwolnił powoda od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości na podstawie art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1228, dalej: u.k.s.c.). Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone przeprowadzeniem stosownego dochodzenia w trybie przewidzianym przepisem art. 109 ust. 1 u.k.s.c., zmierzającego do ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej i życiowej powoda. Z zebranego materiału procesowego wynikało, że sytuacja zdrowotna powoda pozostaje trudna – powód w dalszym ciągu cierpi w związku ze zwyrodnieniem lewego stawu biodrowego, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji medycznej oraz opiniach biegłych, a nadto rzutuje na jego zdolność do wykonywania pracy zarobkowej i uzyskiwania dochodów.
Powód jest rencistą od roku 2016. Jednocześnie ustalono, że powód nie dysponuje znaczącym majątkiem ani stałymi źródłami utrzymania pozwalającymi na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 roku Sąd zwolnił powoda w całości od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i pozostawałoby w sprzeczności z zasadą realnego dostępu do sądu. Powód poniósł koszty procesu w postaci kosztów zastępstwa procesowego udzielonego mu przez reprezentującego go pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 3 600 zł (obliczonych na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 215).
W związku z powyższym należny mu zwrot kosztów procesu, stosownie do stopnia wygrania sprawy, wynosi 39,13% tej kwoty, tj. 1.408,68 zł. Z kolei pozwany poniósł koszty procesu obejmujące koszty zastępstwa procesowego udzielonego mu przez reprezentującego go pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 3 600 zł, koszty opinii biegłego ortopedy w wysokości 2 495,09 zł oraz koszty opinii uzupełniającej biegłego psychologa w kwocie 484,53 zł, co łącznie daje 6 579,62 zł. Przy uwzględnieniu stopnia wygrania sprawy przez pozwaną (60,87%) należny jej zwrot kosztów procesu wynosi 4 005,01 zł. Przy rozstrzygnięciu o kosztach procesu według zwykłej zasady ich ponoszenia w takiej sytuacji, tj. przy ich stosunkowym rozdzieleniu (art. 100 k.p.c.) i dokonaniu wzajemnego potrącenia powyższych sum należnych każdej ze stron od drugiej (4 005,01 zł – 1 408,68 zł), sąd musiałby zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2 596,33 zł, a zatem sumę stanowiącą ponad ¼ zasądzonego na rzecz powoda zadośćuczynienia.
Ewentualne obciążenie powoda T. V. (1) kosztami procesu poniesionymi podważyłoby w dużej mierze sens zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia, które w ocenie sądu powodowi się należało, choć w kwocie niższej aniżeli dochodzona pozwem. Powód nie mógł na etapie wytoczenia powództwa wiedzieć jaka będzie finalnie kwota zasądzonego na jego rzecz kwoty zadośćuczynienia. Nie można tracić w tym kontekście z pola widzenia okoliczności, że pozwana przez blisko pięć lat od dnia wypadku z 1 lipca 2021 roku nie wypłaciła powodowie odpowiedniej sumy pieniężnej z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zdaniem sądu nie ma żadnych podstaw, by obracać w niwecz przyznaną tytułem zadośćuczynienia na rzecz T. V. (1) kwotę pieniężną przez zasądzenie od niego na rzecz pozwanej kwoty kosztów procesu, które zostały przez nią poniesione przede wszystkim dlatego, że konsekwentnie i niesłusznie całymi latami odmawiała powodowi uwzględnienia przysługującego mu roszczenia.
Sąd wziął też pod uwagę, że powód został w całości zwolniony od kosztów sądowych, a nadto jego sytuacja majątkowa i zdrowotna uzasadniała zastosowanie tego zwolnienia. W konsekwencji, w realiach niniejszej sprawy, brak było podstaw do obciążania powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, albowiem prowadziłoby to do nadmiernego obciążenia strony przegrywającej w części istotnie dotkniętej skutkami zdarzenia szkodowego z dnia 1 lipca 2021 roku i zwolnionej od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe sąd w punkcie III wyroku nie obciążył powoda kosztami procesu.
W IV punkcie wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. kwotę 1 030,01 zł tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, których powód nie miał obowiązku uiścić. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Zgodnie natomiast 83 ust. 1 u.k.s.c., jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. Dotyczy to także dopuszczenia i przeprowadzenia przez sąd z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę.
Zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 u.k.s.c., w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości, dlatego też sąd orzekł o obowiązku pobrania od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T. nieuiszczonych kosztów sądowych, których powód nie miał obowiązku uiścić odpowiednio do stosunku w jakim pozwany przegrał sprawę w zakresie roszczenia. Na koszty sądowe, których nie miał obowiązku uiścić T. V. (1) składała się opłata od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony w kwocie 1 087 zł (obliczona na podstawie art. 13 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 21 u.k.s.c.), a także koszty opinii głównej biegłego psychologa T. V. (2) z dnia 1 stycznia 2026 roku w kwocie 1 545,28 zł.
W sumie koszty sądowe, których powód nie miał obowiązku uiścić, obejmowały zatem kwotę 1 545,28 zł tytułem wydatków na opinię biegłego psychologa oraz kwotę 1 087 zł tytułem opłaty od pozwu, tj. łącznie 2 632,28 zł. Mając na uwadze, że pozwany przegrał sprawę w 39,13%, Sąd obciążył go odpowiednią częścią tych kosztów, tj. kwotą 1 030,01 zł (39,13 % kwoty 2 632,28 zł, czyli odpowiednio 604,67 zł tytułem wydatków oraz 425,34 zł tytułem opłaty od pozwu), którą nakazano pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w T..
W punkcie V wyroku Sąd natomiast odstąpił od obciążenia powoda pozostałymi, nieobciążającymi pozwanego kosztami sądowymi. Zgodnie z art. 113 ust. 2 u.k.s.c., koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz: 1) strony, której czynność spowodowała ich powstanie; 2) strony zastąpionej przez kuratora lub 3) osoby, na której rzecz prokurator wytoczył powództwo lub zgłosił wniosek o wszczęcie postępowania. Co do zasady zatem koszty sądowe wydatkowane w toku postępowania przez Skarb Państwa, które w związku z częściowym tylko uwzględnieniem roszczenia powoda nie obciążają pozwanego (czyli 60,87 %) powinny być zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c. ściągnięcie z roszczenia zasądzonego w punkcie I na rzecz powoda. Niemniej jednak zgodnie z treścią art. 113 ust. 4 u.k.s.c., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od przewidzianego w ust. 2-3a obciążenia kosztami.
Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają odstąpienie od obciążenia powoda kosztami sądowymi nieobciążającymi pozwanego. Argumenty uzasadniające odstąpienie od obciążenia powoda tymi kosztami są tożsame, co w przypadku nieobciążenia powoda kosztami procesu poniesionymi przez powoda, wobec czego zbędne jest szczegółowe ich powtarzanie. Sąd uwzględnił, że powód był zwolniony od kosztów sądowych w całości, a ściągnięcie kosztów sądowych z zasądzonego na jego rzecz zadośćuczynienia podważyłoby w znacznym stopniu sens zasądzenia tego świadczenia od pozwanego.
W ocenie sądu, aby zasądzona w punkcie I wyroku kwota zadośćuczynienia była dla powoda sumą odczuwalną ekonomicznie, powód nie powinien zostać obciążony tak kosztami procesu, jak i kosztami sądowymi, które nie obciążają pozwanego. Wszystkie powyższe okoliczności doprowadziły sąd do przekonania, że powód nie powinien zostać obciążony pozostałymi, nieobciążającymi pozwanego kosztami sądowymi, o czym orzeczono w punkcie V wyroku. Odstąpienie przez sąd od obciążenia powoda od tej części od kosztów sądowych wyraża się w tym, że to Skarb Państwa obciążają te koszty, gdy powództwo lub jego apelacja zostają oddalone.