Uzasadnienie
Decyzją (...) (...) z dnia 10 sierpnia 2023 r. nr (...) M. K. zatrzymano elektronicznie prawo jazdy z powodu przekroczenia dopuszczalnej liczby (...) punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, skierowano go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego.
(dowód: informacja ze (...) z dnia 20 października 2023 r. – k. 12)
W dniu 20 września 2023 r. ok. godziny 9.20 w m. G. na ulicy (...) gm. L., pow. (...), patrol policji zatrzymał M. K., gdy kierował pojazdem marki A. o nr rej. (...). W ramach weryfikacji w systemach informatycznych ustalono, że kierował on pojazdem bez wymaganych uprawnień.
(dowód: notatka urzędowa z 20 września 2023 r. – k. 1, protokół przesłuchania Obwinionego M. K. – k. 7 -8v, 21)
W dniu 6 października 2023 r. M. K. zdał egzamin teoretyczny i praktyczny na prawo jazdy.
(dowód: protokół przesłuchania obwinionego M. K. – k. 7-8, 21)
M. K. przyznał się do zarzucanego mu czynu z art. 94§1 kw.
Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Sąd dał wiarę jego wyjaśnieniom, bowiem były one spójne, logiczne, niebudzące wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 94§1 kw: Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych.
Analiza zgormadzonego materiału dowodowego (notatki urzędowej- k. 1, protokołu przesłuchania – k. 7-8v, informacji ze Starostwa Powiatowego – k. 12, wyjaśnień obwinionego - k. 21-21v), któremu dano wiarę w całości, jako wzajemnie ze sobą korelującego i spójne, w pełni potwierdza sprawstwo obwinionego.
W chwili zdarzenia obwiniony miał zatrzymane prawo jazdy, a tym samym kierował pojazdem bez uprawnień, co wypełniało znamiona czynu z art. 94§1 kw.
Przywoływane przez linię obrony obwinionego okoliczności kierowania pojazdem bez uprawnień, a więc konieczność utrzymania rodziny, zapewnienia funkcjonowania działalności gospodarczej, konieczność zapewnienia dojazdu córki na rehabilitacji nie zasługiwały na szczególne uwzględnienie i nie stanowiły podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary (art. 39§1 kw), a w dalszej kolejności do zastosowania środka oddziaływania społecznego w postaci pouczenia (art. 39§4 kw). Obwinionemu uprzednio odebrano prawo jazdy za przekroczenie dopuszczalnej ilości punktów karnych, dalsze łamanie przepisów prawa należy ocenić nagannie. Brak w takiej sytuacji usprawiedliwienia łagodzącego karę za popełnione wykroczenie, zaś tłumaczenia obwinionego nie są przekonywujące w żadnej mierze.
Za popełnione wykroczenie obwinionemu wymierzono najniższą możliwą dolegliwość przewidzianą w art. 94§1 kw, a więc grzywnę w wysokości 1500 zł. Obligatoryjnie orzeczono wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy (art. 94§1 kw w zw. z art. 29§1 kw).
O kosztach orzeczono w myśl art. 119 §1 kpw. Tytułem opłaty zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł (art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23 czerwca 1973 r.) Tytułem wydatków zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł (art. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.