Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 9

Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniuz 1 października 2026 r., sygn. akt IV P 106/26

IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
1 października 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w Toruniu -
Wydział
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Skład
sędzia Andrzej Kurzych przewodniczący
sekretarz sądowy Karolina Grudzińska protokolant
Rozpoznanie
w dniu 1 października 2026 roku w G. na rozprawie
Sprawa
sprawy W. T. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o sprostowanie świadectwa pracy

Sentencja

  1. I. nakazuje pozwanemu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. sprostować wydane powódce W. T. świadectwo pracy z dnia 28 stycznia 2026 roku poprzez usunięcie z punktu 4.a) świadectwa pracy następującego zapisy: „w związku z art. 42 § 3 k.p. ”,
  2. II. oddala powództwo w pozostałym zakresie,
  3. III. znosi między stronami koszty procesu,
  4. IV. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 15,00 zł (piętnaście złotych) tytułem kosztów sądowych, od uiszczenia których powódka była zwolniona z mocy ustawy, zaś pozostałą częścią tych kosztów obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Powódka W. T. wniosła o sprostowanie świadectwa pracy wydanego przez pozwanego (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w dniu 31 grudnia 2025 r., domagając się zmiany informacji zamieszczonej w ust. 4 lit. a świadectwa przez wskazanie art. 10 ust. 1 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2026 r., poz. 1195; dalej jako ustawa o zwolnieniach grupowych) oraz usunięcie odesłania do art. 42 § 3 k.p.

Uzasadniając żądanie, powódka wskazała, że przyczyną wypowiedzenia zmieniającego były wyłącznie okoliczności organizacyjne leżące po stronie pracodawcy, związane ze zmniejszeniem liczby osób w zespole i wypłaszczeniem struktury organizacyjnej oddziału w G.. Podniosła, że odmowa przyjęcia nowych warunków zatrudnienia nie zmienia charakteru przyczyny rozwiązania stosunku pracy, skoro decyzja o zmianie stanowiska została podjęta przez pracodawcę. W jej ocenie uzasadniało to wskazanie w świadectwie pracy art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych.

Powódka zakwestionowała również zamieszczenie w świadectwie pracy art. 42 § 3 k.p., uznając, że przepis ten nie powinien stanowić elementu oznaczenia podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Nie kwestionował, że wypowiedzenie zmieniające zostało dokonane z przyczyn organizacyjnych dotyczących struktury zatrudnienia. Podniósł jednak, że powódce zaproponowano dalsze zatrudnienie na stanowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, bez zmiany wynagrodzenia oraz pozostałych warunków umowy o pracę. W ocenie pozwanego odmowa przyjęcia tych warunków stanowiła współprzyczynę rozwiązania stosunku pracy, wyłączając zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych.

Pozwany podtrzymał również stanowisko o prawidłowości świadectwa pracy w części dotyczącej oznaczenia podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy, wskazując na zastosowanie art. 42 § 3 k.p. w związku z odmową przyjęcia przez powódkę zaproponowanych warunków zatrudnienia.

Sąd ustalił, co następuje

Powódka W. T. była zatrudniona u pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od 1 września 2015 r., od 1 maja 2017 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Od 1 czerwca 2021 r. zajmowała stanowisko Starszego Specjalisty (...), natomiast od 1 lutego 2024 r. stanowisko Koordynatora Zespołu (...). Jej wynagrodzenie wynosiło 6.500 zł brutto miesięcznie.

(fakty bezsporne)

Do obowiązków powódki na stanowisku Koordynatora Zespołu (...) należało nadzorowanie procesu obsługi odchyleń i przeszkód w realizacji przesyłek, kontrolowanie prawidłowości ich rejestracji w systemach informatycznych, nadzór nad dokumentacją dotyczącą odchyleń, likwidacji i utylizacji przesyłek oraz współpraca z działem reklamacji, klientami i przewoźnikami. Powódka koordynowała również pracę zespołu regulacji, monitorowała wyniki operacyjne, kontrolowała koszty obsługi regulacji i reklamacji oraz uczestniczyła w usprawnianiu procesów.

Stanowisko Starszego Specjalisty (...) obejmowało wykonywanie czynności operacyjnych związanych z obsługą odchyleń i przeszkód w realizacji przesyłek, ich rejestrowaniem i wyjaśnianiem, prowadzeniem dokumentacji, kontrolą przesyłek pozostających na terminalu, współpracą z działem reklamacji oraz obsługą zgłoszeń klientów i przewoźników. Zakres tych obowiązków w znacznej części pokrywał się z czynnościami wykonywanymi w procesie nadzorowanym przez koordynatora. Stanowisko starszego specjalisty nie obejmowało natomiast koordynowania pracy zespołu i odpowiedzialności za jego wyniki w zakresie właściwym dla stanowiska koordynatora.

(dowody:

⚫ opisy stanowisk – k. 28 i 29 akt)

W dniu 24 września 2025 r. pozwany wypowiedział powódce warunki umowy o pracę w części dotyczącej stanowiska, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, upływającego 31 grudnia 2025 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazał zmniejszenie liczby osób w zespole i wypłaszczenie struktury organizacyjnej oddziału w G.. Od 1 stycznia 2026 r. powódce zaproponowano zatrudnienie na stanowisku Starszego Specjalisty (...) Pozostałe warunki umowy, w tym wysokość wynagrodzenia, miały pozostać niezmienione.

(dowody:

⚫ wypowiedzenie warunków umowy o pracę z 24 września 2025 r. – k. 6 akt)

Pismem z 30 września 2025 r. powódka odmówiła przyjęcia zaproponowanych warunków zatrudnienia. Wskazała, że wypowiedzenie zmieniające nastąpiło z przyczyn niedotyczących pracownika, i zażądała wypłaty odprawy pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 8 ustawy o zwolnieniach grupowych. W oświadczeniu nie wskazała konkretnych następstw proponowanej zmiany stanowiska, które uzasadniały odmowę przyjęcia nowych warunków.

Wskutek odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków umowa o pracę rozwiązała się 31 grudnia 2025 r. (dowody:

⚫ pismo z 30 września 2025 r. – k. 7 akt)

W świadectwie pracy wystawionym 2 stycznia 2026 r. pozwany wskazał w ust. 4 lit. a, że stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. Powódka wystąpiła o sprostowanie świadectwa pracy, domagając się uzupełnienia podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy o art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych oraz usunięcia nieprawidłowości w części dotyczącej okresów nieskładkowych.

Pozwany dokonał częściowej korekty świadectwa pracy, natomiast w ust. 4 lit. a wskazał art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w związku z art. 42 § 3 k.p. Nie uwzględnił żądania zamieszczenia świadectwie pracy art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych.

(dowody:

⚫ świadectwo pracy z 2 stycznia 2026 r. – k. 8 akt

⚫ wniosek o sprostowanie świadectwa pracy – k. 10 akt

⚫ pismo z 28 stycznia 2026 r. – k. 11 akt

⚫ świadectwo pracy z 28 stycznia 2026 r. – k. 12 akt)

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Ustalenia faktyczne Sąd poczynił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Ich autentyczność nie była kwestionowana, a treść pozwalała ustalić przebieg zatrudnienia powódki, przyczynę wypowiedzenia zmieniającego, zakres zaproponowanej zmiany oraz okoliczności rozwiązania stosunku pracy.

Istotne znaczenie miały opisy obu stanowisk pracy. Wynikało z nich, że stanowisko koordynatora obejmowało dodatkowe obowiązki organizacyjne, nadzorcze i analityczne, podczas gdy stanowisko starszego specjalisty koncentrowało się na bezpośrednim wykonywaniu czynności operacyjnych. Dokumenty potwierdzały zatem rzeczywistą różnicę w zakresie odpowiedzialności, lecz jednocześnie wskazywały na wspólny obszar wykonywanej pracy i rodzajową zbieżność znacznej części obowiązków.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że proces porównawczy oparty był na opisie stanowiska Starszego Specjalisty (...) z 2021 r. Oparty jest więc on na założeniu, że na stanowisko, które byłoby powierzone powódce na skutek wypowiedzenia zmieniającego byłoby takie samo. Założeniem tym kierował się pozwany, nie negował go też powódka, a więc Sąd również uczynił je podstawą swych rozważań.

Sąd uwzględnił również zasady koncentracji materiału procesowego. Powódka, pismem z 9 kwietnia 2026 r. (k. 33 akt) została zobowiązana do przedstawienia wszystkich twierdzeń i dowodów pod rygorem art. 205³ § 2 k.p.c. W piśmie przygotowawczym z 5 maja 2026 r. (k. 35 akt) powódka nie podała jednak konkretnych okoliczności uzasadniających ocenę, że proponowane warunki zatrudnienia były dla niej obiektywnie niekorzystne w stopniu usprawiedliwiającym odmowę ich przyjęcia. W szczególności nie powołała się na utratę określonych uprawnień, ograniczenie samodzielności zawodowej ani inne następstwa zmiany stanowiska, które miałyby istotne znaczenie dla jej sytuacji pracowniczej. Podnosiła jedynie, że wypowiedzenie zmieniające nastąpiło z przyczyn organizacyjnych leżących po stronie pracodawcy, dotyczących struktury stanowisk i zakresu obowiązków. Argumentacja ta odnosiła się do przyczyny dokonania wypowiedzenia zmieniającego, nie wyjaśniała natomiast, dlaczego odmowa przyjęcia zaproponowanych warunków nie mogłaby stanowić współprzyczyny rozwiązania stosunku pracy.

Dopiero na rozprawie powódka podniosła, że zaproponowane jej warunki zatrudnienia były dla niej mniej korzystne od dotychczasowych. Samo takie określenie stanowiło ocenę, a nie odrębny fakt podlegający prekluzji. W zakresie natomiast, w jakim powódka powoływała nowe okoliczności faktyczne dotyczące pogorszenia warunków zatrudnienia, należało uwzględnić rygor art. 205³ § 2 k.p.c. Nie uprawdopodobniła bowiem, aby wcześniejsze przedstawienie tych okoliczności nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

Nie wyłączało to obowiązku samodzielnej oceny różnic między stanowiskami wynikających z dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym. Sąd dokonał zatem obiektywnego porównania dotychczasowych i proponowanych warunków zatrudnienia, niezależnie od zakresu twierdzeń przedstawionych przez powódkę. Ocena ta zostanie przedstawiona w dalszych rozważaniach.

Podstawę prawną żądania sprostowania świadectwa pracy stanowi art. 97 § 2¹ k.p. Zgodnie z art. 97 § 2 k.p. świadectwo pracy zawiera informacje dotyczące między innymi trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy oraz inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Szczegółowy zakres tych informacji określa rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 1016; dalej jako rozporządzenie). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w świadectwie pracy zamieszcza się informację o trybie i podstawie prawnej rozwiązania stosunku pracy albo podstawie prawnej jego wygaśnięcia, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem również o stronie, która dokonała wypowiedzenia. Spór wymagał rozstrzygnięcia, czy świadectwo pracy powinno zawierać wskazanie art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych oraz czy prawidłowe było zamieszczenie przez pozwanego dodatkowego odesłania do art. 42 § 3 k.p.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych przewidziane w niej rozwiązania dotyczące zwolnień indywidualnych znajdują zastosowanie, jeżeli przyczyny niedotyczące pracownika stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy, przy spełnieniu pozostałych przesłanek ustawowych. Przepis ten może mieć zastosowanie również w przypadku rozwiązania stosunku pracy wskutek odmowy przyjęcia warunków zaproponowanych w wypowiedzeniu zmieniającym. Sam fakt dokonania wypowiedzenia zmieniającego z przyczyn organizacyjnych nie przesądza jednak o spełnieniu przesłanki wyłączności przyczyn niedotyczących pracownika.

W wyroku z 27 sierpnia 2013 r., II PK 340/12, LEX nr 1409529 Sąd Najwyższy wskazał, że rozwiązanie stosunku pracy wskutek odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków może zostać uznane za rozwiązanie z przyczyn niedotyczących pracownika, jeżeli przyjęcie nowych warunków prowadziłoby do poważnych zmian na jego niekorzyść. Jeżeli natomiast pracownikowi zaproponowano odpowiednią pracę, odmowa jej przyjęcia może stanowić współprzyczynę rozwiązania stosunku pracy. Podobnie w wyroku z 12 sierpnia 2009 r., II PK 38/09, LEX nr 560731 Sąd Najwyższy podkreślił, że zasadnicze znaczenie ma ocena, czy proponowane warunki były na tyle niekorzystne, iż pracodawca mógł z góry zakładać, że pracownik ich nie przyjmie. Ocena ta wymaga porównania dotychczasowych i proponowanych warunków zatrudnienia, a nie ograniczenia się do przyczyny wypowiedzenia zmieniającego. Z przytoczonego orzecznictwa wynika, że odmowa przyjęcia nowych warunków nie stanowi automatycznie współprzyczyny rozwiązania stosunku pracy. Konieczne jest ustalenie, czy proponowana zmiana obiektywnie uzasadniała odmowę jej przyjęcia.

W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że przyczyną wypowiedzenia zmieniającego były zmiany organizacyjne po stronie pozwanego, polegające na zmniejszeniu liczby osób w zespole i wypłaszczeniu struktury organizacyjnej oddziału. Okoliczność ta nie przesądzała jednak o wyłączności przyczyn niedotyczących pracownika jako podstawy definitywnego rozwiązania stosunku pracy.

Porównanie zakresów obowiązków obu stanowisk prowadziło do następujących wniosków:

  1. - na stanowisku koordynatora powódka organizowała i koordynowała pracę zespołu regulacji, nadzorowała prawidłowość rejestracji odchyleń i prowadzenia dokumentacji, monitorowała wyniki operacyjne oraz koszty regulacji i reklamacji;
  2. - na stanowisku starszego specjalisty miała bezpośrednio wykonywać czynności związane z rejestrowaniem i wyjaśnianiem odchyleń, prowadzeniem dokumentacji, obsługą przesyłek i współpracą z klientami, przewoźnikami oraz działem reklamacji;
  3. - oba stanowiska dotyczyły tego samego obszaru działalności pracodawcy, a zasadnicza część czynności operacyjnych pozostawała rodzajowo zbieżna;
  4. - proponowana zmiana oznaczała utratę funkcji koordynacyjnych i ograniczenie odpowiedzialności organizacyjnej, lecz nie wiązała się z obniżeniem wynagrodzenia ani zmianą pozostałych warunków umowy o pracę.

Sąd miał na uwadze, że proponowana zmiana oznaczała przejście ze stanowiska koordynatora na stanowisko starszego specjalisty, a tym samym utratę obowiązków związanych z organizowaniem pracy zespołu i nadzorowaniem jej wyników. Była to rzeczywista zmiana charakteru części obowiązków powódki. Nie oznaczała jednak automatycznie takiego pogorszenia warunków zatrudnienia, które uzasadniałoby odmowę przyjęcia propozycji pracodawcy. Powódka zachowywała dotychczasowe wynagrodzenie, miała wykonywać pracę odpowiadającą jej kwalifikacjom i doświadczeniu, a zasadniczy przedmiot wykonywanych czynności pozostawał związany z tym samym procesem operacyjnym. Zmiana dotyczyła przede wszystkim zakresu odpowiedzialności organizacyjnej, a nie warunków płacowych lub możliwości dalszego wykonywania pracy zgodnej z kwalifikacjami powódki. Istotne było również to, że zaproponowano jej stanowisko, które zajmowała przed objęciem funkcji koordynatora.

Nie chodziło zatem o powierzenie pracy nieznanej powódce lub nieodpowiadającej jej dotychczasowemu doświadczeniu zawodowemu. Nie ustalono ponadto, aby propozycja dalszego zatrudnienia miała charakter pozorny albo aby jej warunki wskazywały na zamiar doprowadzenia do definitywnego rozwiązania stosunku pracy.

Powódka nie przedstawiła w wyznaczonym terminie twierdzeń ani dowodów pozwalających ustalić inne istotne następstwa proponowanej zmiany. Jej argumentacja koncentrowała się na przyczynach organizacyjnych wypowiedzenia zmieniającego, pomijając konieczność oceny znaczenia odmowy przyjęcia nowych warunków. Przyczyny organizacyjne wskazane przez pozwanego uzasadniały dokonanie wypowiedzenia zmieniającego, lecz nie przesądzały jeszcze o wyłączności przyczyn niedotyczących pracownika jako podstawy rozwiązania stosunku pracy. Pozwany zaproponował powódce dalszą pracę na stanowisku odpowiadającym posiadanym kwalifikacjom, z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. W tych okolicznościach nie wykazano, aby proponowane warunki były obiektywnie nie do przyjęcia. Odmowa ich przyjęcia stanowiła zatem współprzyczynę rozwiązania stosunku pracy. Nie została tym samym spełniona przesłanka wyłączności przyczyn niedotyczących pracownika przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych.

Żądanie powódki nie znajdowało zatem uzasadnienia ani w ustalonych okolicznościach rozwiązania stosunku pracy, ani w przepisach określających treść świadectwa pracy.

Odmiennej oceny wymagało żądanie usunięcia z ust. 4 lit. a świadectwa pracy odesłania do art. 42 § 3 k.p.

Wstępnie zauważyć należy, że zakres informacji zamieszczanych w świadectwie pracy określają art. 97 § 2 k.p. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika należy podać także informacje o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Przepis ten uszczegóławia rozporządzenie, które w § 2 ust. 1 określa informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczeń społecznych.

Informacje te zostały szczegółowo skatalogowane. Obejmują one m.in. dane dotyczące trybu i podstawy prawnej rozwiązania lub podstawy prawnej wygaśnięcia stosunku pracy, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem – strony stosunku pracy, która dokonała wypowiedzenia (pkt 4). Z łącznego odczytania obu przepisów wynika, że katalog informacji, które pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy, ma charakter zamknięty. Wskazany w art. 97 § 2 k.p. zbiór „innych informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego” został doprecyzowany w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Konstrukcja tego przepisu wskazuje natomiast, że również ten zbiór ma charakter zamknięty.

W konsekwencji w świadectwie pracy mogą znaleźć się wyłącznie informacje mieszczące się w katalogu określonym w art. 97 § 2 k.p. i § 2 ust. 1 rozporządzenia. Zamieszczenie innych danych narusza wskazane przepisy.

Pozwany zamieścił w świadectwie pracy informację o zastosowaniu art. 42 § 3 k.p. Przepis ten określa skutki odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków pracy lub płacy. Jeżeli pracownik odmówi ich przyjęcia, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu dokonanego wypowiedzenia. Ani art. 97 § 2 k.p., ani § 2 ust. 1 rozporządzenia nie przewidują wprost obowiązku zamieszczania w świadectwie pracy informacji o dokonanym wypowiedzeniu zmieniającym ani o ustaniu stosunku pracy wskutek odmowy przyjęcia zaproponowanych przez pracodawcę nowych warunków pracy lub płacy. Obowiązek zamieszczenia takich informacji nie wynika również ze wzoru świadectwa pracy stanowiącego załącznik do rozporządzenia ani z objaśnień dotyczących sposobu jego wypełnienia.

Jedyną zatem podstawę uzasadniającą zamieszczenie w świadectwie pracy informacji o zastosowaniu art. 42 § 3 k.p. mógłby stanowić § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, zgodnie z którym w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące trybu i podstawy prawnej rozwiązania lub podstawy prawnej wygaśnięcia stosunku pracy, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem – strony stosunku pracy, która dokonała wypowiedzenia.

Tryby rozwiązania umowy o pracę określa art. 30 § 1 k.p. Przepis ten znajduje się w Rozdziale II, Oddział 2 zatytułowanym „Przepisy ogólne o rozwiązaniu umowy o pracę”. Kolejne oddziały zawierają szczegółowe regulacje dotyczące ustania stosunku pracy. Przepis art. 30 § 1 k.p. nie wymienia wypowiedzenia zmieniającego ani rozwiązania umowy o pracę wskutek odmowy przyjęcia zaproponowanych przez pracodawcę nowych warunków pracy lub płacy. Konstrukcja prawna wypowiedzenia zmieniającego, na skutek którego dochodzi do ustania umowy o pracę mieści się w punkcie 2) art. 30 § 1 k.p., gdzie mowa jest o rozwiązaniu umowy o pracę na skutek oświadczenia jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem). Potwierdza to pośrednio także art. 42 § 1 k.p., który stanowi, że do wypowiedzenia zamieniającego stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu definitywnym.

W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że tryb rozwiązania umowy o pracę reguluje także art. 42 § 3 k.p. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej rozwiązania umowy o pracę. Jak już wskazano, w przypadku wypowiedzenia zmieniającego rozwiązanie umowy następuje nadal wskutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a więc w trybie określonym w art. 30 § 1 pkt 2 k.p. Art. 42 § 3 k.p. określa szczególny mechanizm, w którym wypowiedzenie zmieniające wywołuje skutek definitywnego rozwiązania stosunku pracy. Nie zmienia natomiast charakteru oświadczenia pracodawcy ani nie ustanawia odmowy pracownika jako samodzielnego sposobu rozwiązania umowy o pracę.

Nie można również przyjąć, że zamieszczenie w świadectwie pracy informacji o zastosowaniu art. 42 § 3 k.p. jest „niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego”. Znaczenie tej informacji ogranicza się do stosunku pracy, który uległ rozwiązaniu, i nie oddziałuje na przyszłe uprawnienia pracownicze. Informacja ta była pozbawiona znaczenia dla kolejnego pracodawcy. Nie wpływała bowiem na treść nowego stosunku pracy ani na zakres związanych z nim uprawnień pracowniczych, w odróżnieniu od informacji dotyczących np. uprawnień urlopowych czy okazjonalnej pracy zdalnej. W konsekwencji podanie w świadectwie pracy art. 42 § 3 k.p. jest zbędne, niczemu bowiem nie służy.

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie prawidłowe oznaczenie trybu rozwiązania stosunku pracy obejmowało wskazanie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. oraz pracodawcy jako strony dokonującej wypowiedzenia. Informacje te odpowiadały rzeczywistemu trybowi ustania zatrudnienia. Dodatkowe odesłanie do art. 42 § 3 k.p. nie było konieczne do określenia tego trybu. W konsekwencji zamieszczenie w ust. 4 lit. a świadectwa pracy dodatkowego odesłania do art. 42 § 3 k.p. należało uznać za nieprawidłowość podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 97 § 2¹ k.p.

Z tych przyczyn Sąd uwzględnił żądanie usunięcia z ust. 4 lit. a świadectwa pracy sformułowania „w związku z art. 42 § 3 k.p. ”, oddalając powództwo w pozostałym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., uwzględniając wynik postępowania i zakres uwzględnionych żądań. Powódka wygrała sprawę w zakresie żądania usunięcia art. 42 § 3 k.p. ze świadectwa pracy, natomiast przegrała w zakresie żądania zamieszczenia art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych. Dlatego Sąd na zniósł między stronami koszty procesu, o czym mowa w punkcie III sentencji wyroku.

Na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 ze zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa, stosowanie do wyniku postępowania, połowę opłaty od pozwu (15,00 zł), zaś pozostałą część tej opłaty obciążył Skarbu Państwa.

sędzia Andrzej Kurzych

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.