Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniuz 9 września 2026 r., sygn. akt IV U 46/26

IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
9 września 2026 r.
Sąd
Sąd Rejonowy w Toruniu -
Wydział
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Skład
sędzia Andrzej Kurzych przewodniczący
Rozpoznanie
w dniu 9 września 2026 roku w Ł. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy T. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w V. o zasiłek chorobowy w związku z odwołaniem
Od orzeczenia
od decyzji z dnia 25 listopada 2025 roku, nr (...) oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 25 listopada 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w V., powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2026 r., poz. 854; dalej jako ustawa zasiłkowa), odmówił T. G. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 r. do 17 listopada 2025 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że tytuł ubezpieczenia chorobowego związany z wykonywaniem umowy zlecenia ustał z dniem 31 października 2025 r., natomiast T. G. od dnia 7 sierpnia 2014 r. ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem organu okoliczność ta wyłączała prawo do zasiłku chorobowego za okres przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia.

Ubezpieczony, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył decyzję w całości. Zarzucił organowi rentowemu niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej oraz błędne przyjęcie, że z dniem 31 października 2025 r. ustał tytuł ubezpieczenia chorobowego. Wskazał, że pozostawał w związku małżeńskim Z. G.. Zawarł z nią umowę zlecenia, która nie została rozwiązana ani wypowiedziana, a samo zawieszenie przez nią działalności gospodarczej nie powodowało wygaśnięcia tej umowy. Wniósł o zmianę decyzji i przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 r. do 17 listopada 2025 r.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił, co następuje

T. G. od dnia 7 sierpnia 2014 r. do lipca 2026 r. miał ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Jego małżonka Z. G. od dnia 6 sierpnia 2022 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...). Przedmiotem działalności było świadczenie usług związanych z dostarczaniem przesyłek. W ramach prowadzonej działalności Z. G. wykonywała usługi na rzecz (...). Jednocześnie pozostawała zatrudniona na podstawie umowy o pracę poza prowadzoną działalnością. Sprawy rachunkowe działalności prowadziło biuro księgowe. Z dniem 1 listopada 2025 r. wykonywanie działalności gospodarczej zostało zawieszone.

(dowód:

⚫ dane z CEIDG,

⚫ zeznania świadka Z. G. – protokół elektroniczny 00:05:18–00:23:41 – k. 52–53 akt,

⚫ przesłuchanie T. G. – protokół elektroniczny 00:24:47–00:37:08 – k. 53–53v. akt)

T. G. i Z. G. pozostawali małżeństwem i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. W związku z działalnością gospodarczą małżonki ubezpieczony wykonywał czynności związane z obsługą przesyłek kurierskich. Czynności te wykonywane były na podstawie umowy o świadczenie usług. Pierwsza umowa została zawarta w dniu 6 sierpnia 2022 r. Była ona przedłużana na kolejne okresy. W dniu 30 czerwca 2023 r. zawarto umowę zlecenia na czas nieokreślony. Ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych, w tym dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, od 6 sierpnia 2022 r. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy o świadczenie usług.

Ubezpieczony regularnie udawał się do magazynu (...), gdzie sortował przesyłki, sprawdzał towar i trasy, przygotowywał paczki do rozwiezienia, a następnie zajmował się ich dostarczaniem. Czynności wykonywał wspólnie z małżonką albo równolegle z nią. Z. G. dojeżdżała samochodem osobowym, natomiast ubezpieczony korzystał również z samochodu dostawczego. Obsługiwali między innymi trasy do V. i N.. Ubezpieczony wykonywał wskazane czynności zasadniczo każdego dnia, a wykazywany czas pracy wynosił około 140–160 godzin miesięcznie. Otrzymywał z tego tytułu co miesiąc. Prowadzona była ewidencja godzin, a należności wypłacano przelewem.

W styczniu 2025 r. ubezpieczony przepracował 167 godzin i zarobił z tego tytułu 5.093,50 zł brutto, w lutym 2025 r. ubezpieczony przepracował 139 godzin i zarobił z tego tytułu 4.209,00 zł brutto, w marcu 2025 r. ubezpieczony przepracował 150 godzin i zarobił z tego tytułu 4.575,00 zł brutto, w kwietniu 2025 r. ubezpieczony przepracował 178 godzin i zarobił z tego tytułu 5.429,00 zł brutto, w maju 2025 r. ubezpieczony przepracował 169 godzin i zarobił z tego tytułu 5.154,50 zł brutto, w czerwcu 2025 r. ubezpieczony przepracował 161 godzin i zarobił z tego tytułu 4.910,50 zł brutto, w lipcu 2025 r. ubezpieczony przepracował 180 godzin i zarobił z tego tytułu 5,490 zł brutto, w sierpniu 2025 r. ubezpieczony przepracował 149 godzin i zarobił z tego tytułu 4.544,50 zł brutto, we wrześniu 2025 r. ubezpieczony przepracował 113 godzin i zarobił z tego tytułu 3.446,50 zł brutto.

(dowód:

⚫ zeznania świadka Z. G. – protokół elektroniczny 00:05:18–00:23:41 – k. 52–53 akt,

⚫ przesłuchanie T. G. – protokół elektroniczny 00:24:47–00:37:08 – k. 53–53v. akt;

⚫ potwierdzenia przelewów – k. 64–70 akt,

⚫ rachunki – k. 71–113, akt,

⚫ ewidencja czasu wykonywania czynności – k. 114–155 akt)

W nocy z 19 na 20 września 2025 r. ubezpieczony doznał zawału serca. Od dnia 20 września 2025 r. pozostawał niezdolny do pracy i w okresie tej niezdolności nie wykonywał czynności związanych z działalnością gospodarczą małżonki. Niezdolność do pracy trwała do dnia 20 marca 2026 r.

Wynagrodzenie wypłacone ubezpieczonemu za wrzesień 2025 r. obejmowało okres od 1 do 19 września 2025 r. W dniu 1 października 2025 r. płatnik składek wystąpił o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 20 września 2025 r. do 17 października 2025 r., a następnie za dalszy okres niezdolności do pracy. Organ rentowy wypłacił ubezpieczonemu zasiłek chorobowy za okres od 20 września 2025 r. do 31 października 2025 r. (dowód:

⚫ zaświadczenie płatnika składek – k. 1–6 akt zasiłkowych,

⚫ zeznania świadka Z. G. – k. 52–53 akt;

⚫ przesłuchanie T. G. – k. 53–53v. akt)

Pod koniec września 2025 r. zakończyła się współpraca Z. G. z (...). Z. G. nie zawarła następnie nowych umów dotyczących realizacji dostaw. W dniu 31 października 2025 r. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej.

Do organu rentowego przekazany został dokument (...) dotyczący T. G., w którym wskazano wyrejestrowanie z ubezpieczeń od dnia 1 listopada 2025 r., z kodem przyczyny wyrejestrowania związanym z zawieszeniem działalności gospodarczej przez płatnika.

(dowód:

⚫ (...) – k. 26 akt,

⚫ dane z CEIDG)

W dniu 2 listopada 2025 r. płatnik składek wystąpił do organu rentowego z zapytaniem dotyczącym wstrzymania wypłaty zasiłku chorobowego od dnia 1 listopada 2025 r., wskazując, że umowa łącząca go z ubezpieczonym nie została rozwiązana. W dniu 25 listopada 2025 r. organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję. Nie została wydana odrębna decyzja ustalająca tytuł podlegania przez T. G. ubezpieczeniom społecznym.

(dowód:

⚫ pismo z 2 listopada 2025 r. – k. 7–7v. akt zasiłkowych,

⚫ decyzja z 25 listopada 2025 r. – k. 8 akt zasiłkowych,

⚫ odpowiedź organu rentowego dotycząca podlegania ubezpieczeniom – k. 10–11 akt zasiłkowych)

Sąd zważył, co następuje

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia został ustalony na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych i aktach organu rentowego oraz zeznań Z. G. i przesłuchania ubezpieczonego T. G.. Dokumenty nie były kwestionowane co do autentyczności. Zeznania wymienionych osób w zakresie rodzaju, rozmiaru i sposobu wykonywania przez ubezpieczonego czynności, prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, organizacji działalności oraz zaprzestania wykonywania czynności od dnia 20 września 2025 r. pozostawały wzajemnie zgodne i korespondowały z ewidencją czasu pracy, rachunkami oraz potwierdzeniami przelewów. Odrębną kwestią pozostawała prawna kwalifikacja aktywności ubezpieczonego. Twierdzenia stron dotyczące tego, czy łączył je stosunek zlecenia, czy też trwał tytuł ubezpieczenia, stanowiły ocenę prawną, a nie element stanu faktycznego.

Sąd pominął wniosek o zobowiązanie organu rentowego do udokumentowania daty wpływu dokumentu (...) w zakresie, w jakim wykonanie tego zobowiązania nie było możliwe, na podstawie art. 235² § 1 pkt 4 k.p.c. Sama data technicznego zarejestrowania dokumentu nie miała przy tym znaczenia rozstrzygającego, gdyż podleganie ubezpieczeniom społecznym wynika z ustawy, a zgłoszenie lub wyrejestrowanie ma charakter deklaratoryjny.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania następujących kwestii:

  1. - jaki był rzeczywisty tytuł do ubezpieczeń społecznych T. G. w związku z jego aktywnością zawodową w ramach działalności gospodarczej jego małżonki,
  2. - jaki wpływ na ten tytuł miało ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz wynikający z tego zbieg tytułów ubezpieczeniowych,
  3. - czy w okresie od 1 do 17 listopada 2025 r. ubezpieczony mógł nabyć prawo do zasiłku chorobowego.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia wstępnie należy zauważyć, że co do zasady w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych w pierwszej instancji właściwy jest sąd okręgowy. Zgodnie bowiem z art. 477⁸§ 1 k.p.c., sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów okręgowych, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych. Wyjątki od tej zasady określono w art. 477⁸§ 2 k.p.c. stanowiącym m.in., że do właściwości sądów rejonowych należą sprawy o zasiłek chorobowy, wyrównawczy, opiekuńczy, macierzyński oraz pogrzebowy (pkt 1). Przepis art. 477⁸§ 2 k.p.c. jako przepis szczególny powinien być wykładany ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej. Treść art. 477⁸§ 2 pkt 1 k.p.c. wskazuje, że do właściwości rzeczowej sądów rejonowych należą, między innymi, sprawy „o zasiłek chorobowy”. Takie określenie oznacza, że chodzi o uprawnienie ubezpieczonego do zasiłku chorobowego, czyli spełnienie warunków do tego świadczenia, jego wysokości oraz okresu, za który przysługuje, określonych przez odpowiednie przepisy ustawy zasiłkowej.

Jedną z przesłanek, od której spełnienia zależy prawo do zasiłku chorobowego jest podleganie ubezpieczeniu chorobowemu, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Oceniając prawo do zasiłku chorobowego Sąd obowiązany jest zatem rozważyć, czy ubezpieczony podlega ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu, choćby organ rentowy nie poddawał w wątpliwość istnienia tytułu ubezpieczeniowego. Podkreślić przy tym należy, że brak odrębnej decyzji organu rentowego w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom nie wyłączał możliwości dokonania tej oceny w niniejszym postępowaniu. Podleganie ubezpieczeniu chorobowemu jest przesłanką prawa do zasiłku, a jej zbadanie w sprawie o świadczenie nie powoduje przekształcenia sprawy o zasiłek w sprawę o ustalenie podlegania ubezpieczeniom (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2021 r., II USK 86/21, LEX nr 3148296 i wyrok Sądu Najwyższego z 18 października 2022 r., I USKP 142/21, LEX nr 3509752).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 350 ze zm.; dalej: ustawa systemowa) systemowi ubezpieczeń emerytalnego i rentowych podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz osoby z nimi współpracujące, z zastrzeżeniem regulacji dotyczących zbiegu tytułów. W myśl art. 8 ust. 11 ustawy systemowej za osobę współpracującą z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się między innymi jej małżonka, jeżeli pozostaje z nią we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracuje przy prowadzeniu tej działalności.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że współpracę w rozumieniu art. 8 ust. 11 ustawy systemowej charakteryzują łącznie: istotny ciężar gatunkowy wykonywanych czynności, ich bezpośredni związek z przedmiotem działalności, stabilność i zorganizowanie oraz znaczący czas i częstotliwość wykonywania. Czynności współpracownika powinny mieć rzeczywisty wymiar ekonomiczny dla działalności przedsiębiorcy. Kryteria te zostały sformułowane m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2008 r., II UK 286/07, OSNP 2009/17-18/241, z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 134/08, OSNP 2010/13-14/170 oraz z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 315/09, LEX nr 604215, a następnie podtrzymane w późniejszym orzecznictwie.

Warunki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Ubezpieczony jest małżonkiem przedsiębiorcy i pozostawał z Z. G. we wspólnym gospodarstwie domowym. Jego udział w działalności nie miał charakteru okazjonalnej pomocy rodzinnej. Przez okres kilku lat wykonywał czynności regularnie, zasadniczo codziennie, w wymiarze sięgającym 140–160 (zdarzało się też, że więcej) godzin miesięcznie. Sortował i przygotowywał przesyłki, sprawdzał trasy, odbierał i rozwoził paczki. Były to czynności pozostające w bezpośrednim związku z zasadniczym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa. Co więcej, Z. G. pozostawała jednocześnie w zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, zaś wykonywanie przez ubezpieczonego wskazanych czynności stanowiło istotny (o ile nie kluczowy) element organizacji usług świadczonych na rzecz (...).

Nie była zatem miarodajna sama nazwa zawieranych przez małżonków umów jako „umów zlecenia”. Dla ustalenia tytułu ubezpieczenia decydują rzeczywiste cechy wykonywanej aktywności i ustawowe przesłanki podlegania ubezpieczeniom. Sąd nie rozstrzygał w tym zakresie o cywilnoprawnej ważności umowy zawartej przez małżonków, lecz o kwalifikacji wykonywanych na jej podstawie czynności na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych. W realiach sprawy czynności te stanowiły współpracę przy prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 8 ust. 11 ustawy systemowej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2025 r., III USK 330/24, LEX nr 3816644).

Twierdzeniu temu nie przeczy treść art. 8 ust. 2 ustawy systemowej, w którym potwierdzono, że zawarcie stosunku pracy w warunkach art. 8 ust. 11 ustawy systemowej uniemożliwia powstanie pracowniczego tytułu ubezpieczeniowego. Oparta na wnioskowaniu a contrario myśl, iż brak odpowiednika tego przepisu względem innych stosunków prawnych nie znajduje umocowania w ustawie systemowej. Należy bowiem przypomnieć, że jeden stosunek prawny w jednym czasie może utworzyć tylko jeden tytuł ubezpieczeniowy. Oznacza to, że w istocie występuje konflikt między normą z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej, zgodnie z którą tytuł zleceniobiorcy posiada między innymi osoba wykonująca umowę o świadczenie usług, a tytułem współpracownika z art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 11 ustawy systemowej, który nie powstaje w związku z zawarciem umowy, lecz w oparciu o scharakteryzowane powyżej współpracowanie przy prowadzeniu pozarolniczej działalności (lub przy wykonywaniu umowy zlecenia).

Taka kolizja norm jest jednak rozstrzygana z wykorzystaniem zasady, zgodnie z którą pierwszeństwo ma przepis szczególny - w tym przypadku regulujący wyjątkową sytuację wspólnej pracy osób bliskich przed ogólną regułą dotyczącą wykonywania umowy zlecenia w innych okolicznościach. Również w literaturze przedmiotu stwierdzono, że krewny, powinowaty lub przysposobiony pozostający z osobą prowadzącą działalność pozarolniczą we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracujący przy prowadzeniu działalności gospodarczej w świetle przepisów ubezpieczeniowych ma status osoby współpracującej, niezależnie od podstawy zatrudnienia (I. Sierocka, Osoba współpracująca z prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą - obowiązek ubezpieczenia społecznego - pojęcie współpracy. Glosa do wyroku SN z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 134/08, OSP z 2011/4, s. 37). Na takie rozstrzygnięcie nie ma wpływu norma z art. 8 ust. 2 ustawy systemowej ponieważ nie odnosi się ona do innych stosunków niż stosunek pracy.

Zakwalifikowanie działalności ubezpieczonego w ramach zawartej z małżonką umowy zlecenia (w istocie umowy o świadczenie usług) jako współpracy przy prowadzeniu tej działalności wpływa na prawo ubezpieczonego do zasiłku chorobowego. Ubezpieczony wnosił o wypłatę zasiłku chorobowego powołując się na tytuł ubezpieczeniowy w postaci umowy zlecenia. Tytuł ten nie istniał, co skutkowało, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy zasiłkowej, brakiem prawa do zasiłku chorobowego.

Niezależnie od tych uwag, które w zasadzie same przez się uzasadniały oddalenie odwołania, wskazać także należy na kwestię zbiegu tytułu ubezpieczenia z ustalonym prawem do renty. Gdyby aktywność ubezpieczonego kwalifikować jako wykonywanie umowy zlecenia, zastosowanie znajdowałby art. 9 ust. 4a ustawy systemowej. Zgodnie z tym przepisem zleceniobiorca mający ustalone prawo do emerytury lub renty, co do zasady, podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jeżeli równocześnie nie pozostaje w stosunku pracy. Obowiązkowe podleganie tym ubezpieczeniom otwierałoby możliwość objęcia zleceniobiorcy – na jego wniosek – dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy systemowej.

Taki model nie ma jednak zastosowania do osoby współpracującej. Ubezpieczony jako osoba współpracująca należał do grupy określonej w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej. Jednocześnie miał ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Nie był osobą wymienioną w art. 9 ust. 4a ustawy, gdyż przepis ten dotyczy zleceniobiorców. Nie znajdował do niego zastosowania także art. 9 ust. 4c ustawy, ponieważ regulacja ta odnosi się do osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, a nie do osoby współpracującej z przedsiębiorcą. W konsekwencji zastosowanie znajdował art. 9 ust. 5 ustawy systemowej, zgodnie z którym osoby objęte art. 6, niewymienione w art. 9 ust. 4, 4a i 4c, mające ustalone prawo do emerytury lub renty, podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym dobrowolnie.

Na ścisłe rozgraniczenie art. 9 ust. 4c i art. 9 ust. 5 wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r., I UK 446/13, LEX nr 1506374). Przepis art. 9 ust. 4c ma charakter szczególny i obejmuje wyłącznie osobę samodzielnie prowadzącą działalność gospodarczą, która ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W pozostałych przypadkach objętych art. 9 ust. 5 ubezpieczenia emerytalne i rentowe mają charakter dobrowolny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 sierpnia 2023 r., II USK 293/22, LEX nr 3616756).

Ma to dalszą konsekwencję dla ubezpieczenia chorobowego. Art. 11 ust. 2 ustawy systemowej pozwala na dobrowolne objęcie ubezpieczeniem chorobowym wyłącznie osoby, która z danego tytułu obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu. Osoba, która ze względu na zbieg z prawem do renty może podlegać ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym jedynie dobrowolnie, nie może z tego samego tytułu zostać objęta dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Sąd Najwyższy wyraził tę zasadę m.in. w wyroku z dnia 5 września 2008 r., II UK 374/07, OSNP 2010/1–2/24.

Oznacza to, że po zakwalifikowaniu aktywności ubezpieczonego jako współpracy z osobą prowadzącą działalność gospodarczą przysługujące jemu prawo do renty powodowało, iż z tego tytułu nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, a tym samym współpraca nie mogła stanowić podstawy dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.

Nie zmienia tego fakt, że płatnik zgłosił ubezpieczonego do ubezpieczeń jako zleceniobiorcę, odprowadzał składki ani że organ rentowy wypłacił mu zasiłek chorobowy za okres od 20 września do 31 października 2025 r. Tytuł ubezpieczenia nie powstaje na skutek samego zgłoszenia lub przyjęcia składki, lecz z mocy prawa. Ocena prawidłowości wypłaty świadczeń za okres do dnia 31 października 2025 r. nie była przy tym przedmiotem zaskarżonej decyzji i pozostawała poza granicami niniejszego postępowania.

Argument odwołującego, że formalnie nie rozwiązano umowy zlecenia, również nie mógł odnieść skutku. Właściwym tytułem ubezpieczeniowym była współpraca przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a zgodnie z art. 13 pkt 5 ustawy systemowej osoby współpracujące podlegają ubezpieczeniom w okresie od dnia rozpoczęcia współpracy do dnia jej zakończenia. W okolicznościach sprawy po dniu 31 października 2025 r. współpraca nie była wykonywana. Ubezpieczony pozostawał niezdolny do pracy, umowa z (...) została zakończona, nie realizowano innych dostaw, a działalność gospodarcza Z. G. została zawieszona. Samo formalne pozostawienie w obrocie dokumentu nazwanego umową zlecenia nie prowadziło do utrzymania tytułu ubezpieczeniowego.

Końcowo wskazać jeszcze należy, że Sąd nie był przy tym władny rozpoznać sprawy o prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego wynikającego ze współpracy. Prawo to nie było przedmiotem zaskarżonej decyzji, a właśnie ów przedmiot w łączności z zakresem zaskarżenia wyznacza granice postępowania sądowego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r., I UK 144/10, LEX nr 707408).

W rezultacie zarówno kwalifikacja czynności wykonywanych przez ubezpieczonego jako współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej i wynikające z ustalonego prawa do renty zasady zbiegu tytułów prowadzą do wniosku, że ubezpieczonemu nie przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego za okres od 1 listopada 2025 r. do 17 listopada 2025 r.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 477¹⁴ § 1 k.p.c. odwołanie podlegało oddaleniu.

sędzia Andrzej Kurzych

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.