Uzasadnienie
Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:
Oskarżony P. S. wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2016r. / sygn. akt III W 1246/15 został ukarany za czyn z art. 94§1 kw na karę 500 złotych grzywny. Wskazanym wyżej wyrokiem orzeczono wobec oskarżonego P. S. na podstawie art. 94§3kk środek karny- zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 1 kwietnia 2016r.
Dowód:
odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2016r./k-3/
Oskarżony P. S. mimo orzeczonego wyżej wskazanym wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w dniu 22 kwietnia 2016r. wsiadł za kierownicę pojazdu marki F. o nr. rej. (...) przy ul. (...) w W.. W trakcie jazdy przy ul. (...) w W. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do rutynowej kontroli drogowej.
Dowód:
notatka urzędowa /k- 1/ wyjaśnienia oskarżonego P. S. /k- 19-20, 49 /
Oskarżony P. S. nie był dotychczas karany sądownie za przestępstwa..
Dowód:
dane o karalności oskarżonego /k-29 /
Oskarżony P. S. nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy ani inne zakłócenie czynności psychicznych, jest upośledzony w stopniu lekkim. W chwili popełnienia czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.
Dowód:
opinia biegłych psychiatrów K. K. i R. B. /k- 23-24/.
Oskarżony P. S. w toku postępowania przygotowawczego słuchany w obecności swojego obrońcy przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazał, że wiedział, że ma orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów i podał, iż pojechał po lekarstwa, które jego kuzynka A. M. zostawiła u swojego brata oraz, że nie jechał daleko. Na rozprawę główną oskarżony się nie stawił. Oskarżony P. S. do protokołu przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym podał, że ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu znacznym, jest bezrobotny i utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 450 złotych, ma na utrzymaniu 4- letnie dziecko.
Dowód:
wyjaśnienia oskarżonego P. S. /k- 19-20/
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu zważył, co następuje
Sprawstwo i wina oskarżonego P. S. odnośnie popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Na powyższe wskazują logiczne wyjaśnienia oskarżonego, odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2016r. i notatka urzędowa z dnia 22 kwietnia 2016r. Zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i dowody ze wskazanych wyżej dokumentów wzajemnie ze sobą korespondują stanowiąc spójną, logiczną całość.
Oskarżony P. S. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 244 kk, który stanowi, iż odpowiedzialności karnej przewidzianej w wyżej wymienionym przepisie podlega ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Oskarżony P. S. w dniu 22 kwietnia 2016r. prowadził pojazd mechaniczny nie stosując się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2016r. / sygn. akt III W 1246/15 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego na okres 6 miesięcy.
W chwili czynu oskarżonemu należy przypisać winę albowiem okoliczności ją wyłączające nie zachodzą, co wynika z pełnej i jasnej opinii biegłych psychiatrów K. K. i R. B..
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą to, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w krótkim czasie od orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2016r. Za okoliczność łagodzącą uznano przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, choć nie owego przyznania nie należy przeceniać w sytuacji gdy oskarżony został zatrzymany na gorącym uczynku.
Wymierzając oskarżonemu P. S. karę Sąd baczył by była ona adekwatna tak do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu jak i do osobowości i warunków osobistych oskarżonego, przy czym miał na względzie zarówno okoliczność obciążającą jak i łagodzącą. Ponadto Sąd uwzględnił cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa – mając na uwadze przede wszystkim lokalne środowisko oskarżonego. Bacząc na wyżej wymienione okoliczności orzeczona wobec oskarżonego kara 1 miesiąca pozbawienia wolności a zatem w minimalnej granicy ustawowego zagrożenia za czyn z art. 244 kk jawi się jako kara sprawiedliwa. Z uwagi na podawane przez oskarżonego do protokołu przesłuchania informacje co do jego stanu zdrowia tj. wskazywaną znaczną niepełnosprawność orzeczenie kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art.37 a kk, o co wnosił obrońca oskarżonego było w oczywisty sposób niezasadne.
Sąd zastosował wobec oskarżonego dobrodziejstwo w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wyznaczając okres próby na 1 rok albowiem w ocenie Sądu będzie to wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, w tym zapobieżenia jego powrotowi do przestępstwa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie, §3, §4 ust 1 i 3, §17 ust 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Na podstawie art. 624§1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty. Oskarżony jest bezrobotny, uzyskuje niewielki dochód z tytułu renty socjalnej w wysokości 450 złotych i ma na utrzymaniu małe dziecko, dlatego też poniesienie nawet stosunkowo niewysokich wydatków i opłaty stanowiłoby dla niego nadmierną uciążliwość finansową.