Uzasadnienie
Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Stosownie do wniosku Prokuratora Sąd na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. ograniczył zakres uzasadnienia do omówienia kwestii związanych z wymierzeniem kary i innych konsekwencji skazania K. N..
Sprawstwo oskarżonej K. N. co do dokonania wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym A. K. przywłaszczenia telewizora stanowiącego własność E. W. nie budziło wątpliwości. Sąd miał na względzie, że relacja świadka E. W. potwierdziła jej przymiot właścicielski, a zbieżne wyjaśnienia oskarżonych dowodziły, że sprzedali telewizor zaś uzyskane pieniądze przeznaczyli na zaspokojenie potrzeb życiowych, tak jakby to im przysługiwał ów przymiot.
Oskarżona jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, działającą z rozeznaniem adekwatnym do swojego wieku, dlatego Sąd przyjął, że znała konsekwencję planowanego czynu i niezniechęcona perspektywą odpowiedzialności karnej, w pełni świadoma ryzyka, zdecydowała się popełnić przestępstwo. W tym świetle wina oskarżonej także nie budziła wątpliwości.
Wymierzając oskarżonej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, bliską dolnej granicy ustawowego zagrożenia, Sąd miał na względzie limitujący stopień winy i stopień społecznej szkodliwości wyrażający się w stopniu w jakim oskarżona nadużyła zaufania pokrzywdzonej, pozostawiającej oskarżonej wyposażenie mieszkania, oraz wartości telewizora, odpowiadającej wysokości uszczerbku wyrządzonego czynem oskarżonej i jej partnera. Sąd nie tracił z pola widzenia incydentalnego charakteru rzeczonego występku i woli poniesienia odpowiedzialności manifestowanej przez oskarżoną przyznaniem się do sprawstwa i złożeniem wyjaśnień pozwalających na wyjaśnienie okoliczności sprawy.
Kara wymierzona oskarżonej spełni swoje cele ogólnoprewencyjne, jako że trafi do przekonania innych adresatów normy art. 284 § 2 k.k. i uświadomi im, że prawo obowiązuje, a odpowiedzialności za jego naruszenie jest nieuchronna.
Sąd przyjął, że złożenie obciążających wyjaśnień, jednostkowe naruszenie prawa i brak jakichkolwiek przejawów zaawansowania demoralizacji przemawiały za rezygnacją z wykonania kary i poddaniem oskarżonej oddziaływaniu karnoprawnemu w warunkach wolnościowych, tak jak o tym stanowi art. 69 § 1 k.k.. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżona nie powróci do przestępstwa, powodowana bądź to potrzebą uniknięcia dolegliwości związanych z izolacją w zakładzie karnym, bądź to przekonaniem o korzyściach jakie osobie pozostającej na wolności daje stabilizacja zawodowa czy społeczna. W tym świetle okres 2 lat próby, ustalony zgodnie z art. 70 § 1.k.k., jawił się jako wystarczający do weryfikacji pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Przepis art. 72 § 1 k.k. in principio stanowi jasno, że zawieszając wykonanie kary, sąd zobowiązuje, a jeżeli orzeka środek karny, może zobowiązać skazanego do szeregu powinności wymienionych w pkt od 1 do 8, przy czym orzeka przynajmniej jeden z obowiązków. Środek karny został orzeczony tylko wobec oskarżonego A. K., jednak uszło uwagi Sądu, że powinien nałożyć na oskarżoną K. N. jedną ze wspomnianych powinności.
Sąd miał na uwadze trudną sytuację materialną oskarżonej i nie tracił z pola widzenia, że to właśnie brak środków utrzymania skłonił ją do przywłaszczenia telewizora, i zgodnie z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił ją z poniesienia kosztów sądowych, zaliczając wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania na rachunek Skarbu Państwa.