Uzasadnienie
Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Oskarżony M. W. jest konkubentem A. S.. Razem z dziećmi i synem A. S., P. S. zajmują lokal mieszkalny w budynku przy ul. (...) w W.. A. S. jest właścicielem samochodu osobowego marki (...) nr rej. (...), którym jeździ oskarżony. Samochód stoi na ogrodzonym podwórzu przed wspomnianym budynkiem. Podwórze przed budynkiem i ulicę (...) łączy krótki odcinek wąskiej drogi stanowiącej ciąg komunikacyjny prowadzący do sąsiednich budynków. W okolicy budynku zamieszkałego przez oskarżonego i jego konkubinę znajdują się ogródki działkowe.
Pożycie oskarżonego i jego konkubiny nie układało się poprawnie. Oskarżony nadużywa alkoholu i pozostając w tym stanie awanturuje się z pasierbem. Późnym wieczorem, w dniu 24 maja 2015 roku miała miejsce sprzeczka oskarżonego z P. S., która przerodziła się w awanturę oskarżonego z konkubiną. Przebieg awantury był na tyle gwałtowny, że P. S. wezwał Policję. Niewiele wcześniej oskarżony w towarzystwie konkubiny i sąsiadów, J. T. i A. T., świętował urodziny. Emocje wywołane wybuchem oskarżonego próbował ostudzić A. T.. Zaproponował oskarżonemu, że pójdzie z nim na spacer. Kiedy A. S. i jej syn zostali sami na miejsce awantury przyjechali Policjanci, M. Z. i M. N.. A. S. i P. S. zrelacjonowali przebieg zajścia i oświadczyli, że oskarżony oddalił się z miejsca zdarzenia. P. S. wyraził przypuszczenie, że oskarżony mógł pójść do „sklepu nocnego” i dodał, że oskarżony zabrał kluczyki od samochodu.
P. S. wskazał Policjantom pojazd zaparkowany na podwórzu. Funkcjonariusze zapisali numer rejestracyjny pojazdu i poprosili P. S., by zadzwonił na numer alarmowy, gdy tylko zobaczy, że oskarżony rusza samochodem, a samu pojechali w okolice wskazanego sklepu za sprawcą awantury. Po krótkim czasie A. T. i oskarżony wrócili na podwórze. Ten pierwszy poszedł do domu, a oskarżony wsiadł do samochodu, uruchomił pojazd i zaczął wyjeżdżać na drogę łączącą podwórze z ulicą (...). W tej sytuacji P. S. zadzwonił na wskazany numer, a oficer dyżurny niezwłocznie poinformował tych samych funkcjonariuszy, pozostających niedaleko, bo przy ul. (...), o potrzebie kolejnej interwencji. Kiedy Policjanci dojeżdżali do ulicy (...) widzieli, że pojazd kierowany przez oskarżonego przemieszcza się w wspomnianą wąską drogą. Kiedy tylko zbliżyli się do pojazdu, oskarżony gwałtownie zjechał na bok na trawnik i wyłączył silnik i światła.
Jadący radiowóz miał włączoną sygnalizację świetlną i dźwiękową. Policjanci nie mieli wątpliwości, że oskarżony kierował pojazdem, bo widzieli włączone światła mijania, wskazujące na pracę silnika. Poza tym fotele w radiowozie (...) były na tyle wysokie, że bez trudu mogli dostrzec ruch pojazdu, gdy dojeżdżali do drogi, którą poruszał się oskarżony. Kiedy wyszli z radiowozu i podeszli do unieruchomionego pojazdu zauważyli, że oskarżony ma zamknięte oczy, a kluczyki leżą na podłodze samochodu. Pozorując zaskoczenie obecnością funkcjonariuszy oskarżony zapytał co się stało i zapewnił, że nie jechał samochodem i nie ma kluczyków do samochodu. Do chwili zatrzymania pojazd kierowany przez oskarżonego pokonał odległość około 20 metrów.
Wyniki badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym wskazywały na to, że oskarżony w czasie kierowania pojazdem pozostawał w stanie nietrzeźwości. Badanie przeprowadzone o godz. 1:02 wykazało 1,61 promila alkoholu we krwi oskarżonego. Podobny wynik miało badanie przeprowadzone 19 minut później. Oskarżony został zatrzymany z uwagi na wcześniejsze uwagi P. S. o przemocy w czasie relacjonowanej awantury.
Dowód: - zeznania świadka M. Z. k. 100-101
- - zeznania świadka M. N. k. 119-121
- - wyjaśnienia oskarżonego M. W. częściowo k. 99
- - zeznania świadka A. S. k. 101-102
- - zeznania świadka P. S. k. 102-103
- - zeznania świadka J. T. k. 127
- - zeznania świadka A. T. k. 127
- - zdjęcia miejsca postoju pojazdu k. 115-117
- - wydruk z portalu G. M. k 110-114
- - protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego k. 2.
Oskarżony ma 45 lat. Wyuczył się zawodu pracownika budowlanego. Utrzymuje konkubinę i dwoje dzieci. W 2014 roku oskarżony uzyskał dochód w wysokości 6102,06 zł. Nie zdołał zgromadzić majątku. W toku postępowania nie ujawniły się wątpliwości co do poczytalności oskarżonego.
W toku postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i zapewniał, że po sprzeczce domowej poszedł spać do samochodu i wówczas niespodziewanie nadjechał radiowóz. Oskarżony wyjaśnił, że samochód nie był uruchomiony, a kluczyki, które miał przy sobie, nie były w stacyjce. Oskarżony przyznał, że miał zamiar spać w samochodzie do rana, a dokumenty niezbędne do kierowania pojazdem miał przy sobie, bo były w portfelu, którego nie wyjął. Oskarżony dodał, że wsiadł od strony kierowcy, bo z drugiej strony przeszkadzała brama i zapewnił, że Policja nadjechała w momencie, gdy zamierzał rozłożyć fotel. Odpowiadając na pytania podał, że światła w pojeździe były włączone, bo pewnie kopnął przełącznik i oświadczył, że rzucił kluczyki na podłogę samochodu, skąd zabrał je Policjant. Na rozprawie oskarżony przyznał się częściowo do popełnienia przestępstwa, wyjaśniając, że był pod wpływem alkoholu i przejechał samochodem spod jednej bramy do drugiej, ale zrobił to po to, by przeparkować samochód, a jednocześnie nie był w stanie powiedzieć dlaczego będąc w stanie nietrzeźwości zdecydował się przestawić samochód. Zaznaczył jedynie, że pasierb mógł zabrać samochód, a on się na to nie godził, choć przyznał, że samochód nie należy do niego tylko do A. S..
Z informacji o karalności znajdującej się w aktach sprawy wynikało, że oskarżony był karany za szereg przestępstw, jednak analiza danych z systemu (...) z 8 lutego 2016 roku, świadczących o odbycia w całości w dniu 20 czerwca 2002 roku kary orzeczonej sprawie (...) Sądu Rejonowego w Lublinie i treści pisma Krajowego Rejestru Karnego z 26 kwietnia 2016 roku oczywiste było, że oskarżony nie figurował w rzeczonym rejestrze, a wymienione wcześniej skazania należało uznać za niebyłe.
Dowód: -wyjaśnienia oskarżonego M. W. k. 7-9, 99
- - wydruk z systemu (...) k. 86
- - pismo Krajowego Rejestru Karnego k. 125.
Sąd zważył nadto co następuje:
Mając na uwadze zebrane dowody Sąd przypisał oskarżonemu sprawstwo i winę. Sąd miał na względzie, że oskarżony na rozprawie przyznał się do kierowania samochodem mimo pozostawania w stanie nietrzeźwości i niezależnie od późniejszych zapewnień o zamiarze zmiany miejsca postoju (zupełnie w tych realiach nieracjonalnej) przyjął, że zeznania funkcjonariuszy Policji, M. Z. i M. N., śledzących trasę przejazdu samochodu na drodze prowadzącej do ulicy (...) zasługiwały na wiarę. Ostatecznie bowiem oskarżony nie krył (tak jak to robił w postępowaniu przygotowawczym, wyjaśniając, że zamierzał przespać się w samochodzie kiedy nadjechali Policjanci), że kierował samochodem, jak o tym zeznali funkcjonariusze, a swoją linię obrony podporządkował potrzebie wykazania, że poruszał się drogą, na której jego manewry nie niosły żadnego zagrożenia i przejechał zbyt krótki odcinek, by można było mówić o znacznym stopniu społecznej szkodliwości.
Co do odległości, którą przejechał samochodem, to sami Policjanci nie byli pewni co do dystansu, jaki miał pokonać kierujący, a M. N. po okazaniu wydruków z G. M. przyznał, że pojazd był zaparkowany w odległości mniejszej niż 100 m, tak jak o tym zeznali J. T. i A. T. a także na rozprawie wyjaśnił oskarżony. Skoro okoliczności w jakich doszło do opisanego incydentu, odtwarzane w oparciu o zeznania wspomnianych świadków i wydruki włączone w poczet dowodów na wniosek obrońcy, okazały się ostatecznie bezsporne, to istotą starań oskarżonego stało się wykazanie, że adekwatną reakcją karnoprawną powinno być warunkowe umorzenie postępowania. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw, by kwestionować zeznania A. S. i jej syna, którzy nie wspomnieli by widzieli jak oskarżony odjeżdżał z podwórza, ani relacji J. T. A. T., zeznających zbieżnie, że oskarżony przejechał odległość około 20 m i zatrzymał pojazd na drodze dojazdowej do ulicy (...), tak jak o tym ostatecznie zeznali funkcjonariusze Policji.
Z oczywistych względów pozostała część materiału dowodowego niekwestionowanego przez oskarżonego, a znajdująca potwierdzenie z zeznaniach świadków, jak protokół badania obrazujący stan nietrzeźwości oskarżonego oraz fotografie i wydruki z G. M., wskazujące na usytuowanie pojazdu przed wyjazdem z podwórza i po zatrzymaniu na trawniku, nie były przedmiotem zastrzeżeń Sądu.
Wyniki wspomnianego badania, świadczyły o znaczącym przekroczeniu progu 0,5 promila alkoholu we krwi, wytyczonego normą art. 115 § 16 k.k., a tym samym o istotnym ograniczeniu sprawności psychomotorycznej oskarżonego w czasie kierowania rzeczonym pojazdem, co samo w sobie uniemożliwiało przyjęcie, że zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wywołane manewrami kierującego, miało rozmiary powodujące, że stopień społecznej szkodliwości nie był znaczny. Sąd miał na uwadze, że ruch pojazdu kierowanego przez oskarżonego odbywał się na drodze prowadzącej z podwórza do ulicy (...), a zatrzymanie pojazdu nie było wynikiem swobodnej decyzji oskarżonego tylko zostało wymuszone przez nadjeżdżających z naprzeciwka Policjantów.
Sąd miał także na uwadze, że z zeznań bliskich oskarżonego i jego sąsiadów wynikało, że wzmiankowana droga była na tyle wąska, że trzeba było zjechać na bok, by umożliwić przejazd pojazdu jadącego z naprzeciwka, a zatem nie było możliwości pozostawienia pojazdu na tej drodze, nawet w porze nocnej. W tych okolicznościach oczywiste było, że oskarżony nie miał zamiaru pozostawać w samochodzie w niewielkiej odległości od podwórza, ani przestawić samochodu (znamienne było to, że sam nie wiedział w jakim celu miałby to zrobić) z podwórza na miejsce zlokalizowane na drodze dojazdowej do ulicy (...). Daleko bardziej prawdopodobne było to, że oskarżony pod wpływem emocji zamierzał opuścić okolice miejsca zamieszkania, nie licząc się zupełnie z konsekwencjami stanu, w który niewiele wcześniej się wprawił, a kwestia drzemki w pojeździe czy uniemożliwienia pasierbowi korzystania z samochodu nie była w ogóle przedmiotem jego refleksji. W tych okolicznościach oczywiste było, że oskarżony, kierując pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym wyczerpał znamiona występku z art. 178a § 1 k.k.
Oskarżony jest osobą w dojrzałym wieku, mającą rozeznanie stosowne do wieku i doświadczenia związanego z udziałem w innych postępowaniach karnych oraz niezakłóconą zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nieprzymuszony żadną życiową potrzebą zdecydował się kierować samochodem, mimo że kilka godzin wcześniej wypił taką ilość alkoholu, że w czasie kierowania pojazdem zawartość alkoholu w jego organizmie przeszło trzykrotnie przekraczało stężenie, przy którym jego czyn można byłoby zakwalifikować jako „zaledwie” wykroczenie. W tych okolicznościach Sąd przyjął, że czyn oskarżonego był zawiniony w stopniu wysokim, co podobnie jak ocena stopnia społecznej szkodliwości, przemawiało przeciwko zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na względzie limitujący stopień winy i ramy ustawowego zagrożenia i biorąc pod uwagę stopień ograniczenia sprawności psychomotorycznej oskarżonego, a co za tym idzie rozmiar zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym (przy uwzględnieniu miejsca i pory, o której oskarżony jechał samochodem, a także przyczyny, dla której zdecydował się zatrzymać pojazd w niewielkiej odległości od bramy wyjazdowej), uznał za właściwe wymierzenie kary o charakterze izolacyjnym, mimo że uznanie poprzednich skazań za niebyłe samo w sobie usprawiedliwiało przekonanie, że oskarżony nie jest na tyle zdemoralizowany, by konieczne było stosowanie szczególnie dolegliwych środków oddziaływania karnoprawnego. To ostatnie zdecydowało jednak o pozytywnej prognozie kryminologicznej i legło u podstawy decyzji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary.
Sąd przyjął, że kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, przekraczająca nieznacznie dolny próg zagrożenia tego rodzaju karą, będzie za sobą niosła dolegliwość adekwatną do rozmiaru bezprawia manifestowanego zachowaniem oskarżonego i okaże się wystarczająca, by trwale odwieść oskarżonego od powrotu do przestępstwa. Z całą pewnością nie będzie stanowić długotrwałej niegodności pogarszającej znacznie warunki bytowe bliskich oskarżonego pozostających na jego utrzymaniu, a jednocześnie będzie mieć pozytywny wpływ na innych adresatów normy chronionej art. 178a § 1 k.k. utwierdzając ich w przekonaniu o potrzebie przestrzegania prawa i nieuchronności odpowiedzialności za jej naruszenie. Dotychczasowa postawa życiowa oskarżonego nie mogła być przedmiotem zastrzeżeń Sądu. Niekaralność za przestępstwa świadczyła o braku zaawansowania demoralizacji, a to uzasadniało przekonanie, że rezygnacja z wykonania kary o charakterze izolacyjnym nie przeszkodzi w osiągnięciu indywidualnych celów karania, w szczególności nie utwierdzi oskarżonego w przekonaniu o bezkarności i powstrzyma go przed powrotem do przestępstwa.
Rozumując w ten sposób Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonania rzeczonej kary na okres 2 lat próby, wystarczający do oceny trafności pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Mając na uwadze okoliczności, które zaważyły na wyborze rodzaju kary i jej wymiarze a także niepozostawiającą większej swobody normę art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5 000 zł. Podobne przesłanki, w tym powinność orzeczenia środka karnego z art. 42 § 2 k.k., zdecydowały o poprzestaniu na adekwatnym w tych realiach najkrótszym możliwym okresie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Mając na względzie normę art. 63 § 2 k.k. Sąd zaliczył na poczet wzmiankowanego zakazu okres, przez który na skutek zatrzymania prawa jazdy oskarżony nie mógł prowadzić samochodu.
Mając na uwadze zapewnienia oskarżonego o wysokości dochodu i potrzebie utrzymywania trojga bliskich Sąd przyjął, że obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi będzie dla niego zbyt uciążliwe i zgodnie z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od poniesienia tego ciężaru, a wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.