Uzasadnienie
Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:
W dniu 7 kwietnia 2014r. funkcjonariuszka Straży Miejskiej w W. K. M. o godz. 13.20 w związku ze zgłoszeniem dotyczącym nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów z polecenia dyżurnego udała się w rejon ulicy (...), w W., gdzie obowiązuje znak „strefa zamieszkania”. Będąc na miejscu K. M. potwierdziła zasadność zgłoszenia ujawniając pojazd marki F. o nr rej. (...) zaparkowany za znakiem „ strefa zamieszkania”, poza miejscem wyznaczonym, wobec czego wystawiła dla kierującego pojazdem wezwanie do stawiennictwa w siedzibie Komendy Straży Miejskiej w W., które umieściła na przedniej szybie tego pojazdu. Pojazd marki F. o nr rej. (...) został zaparkowany we wskazanym miejscu przez K. W., która wraz z matką M. W. przyjechała autem do Urzędu Stanu Cywilnego w W.. Około godz. 13.55 K. W. po przemieszczeniu pojazdu zaparkowała go w rynku, w miejscu gdzie obowiązuje znak „ strefa zamieszkania” na kopercie wyznaczonej dla pojazdów służb miejskich.
Z samochodu od strony pasażera wysiadła oskarżona M. W., która do funkcjonariuszki Straży Miejskiej w W. K. M. schodzącej wówczas do siedziby Komendy zwróciła się słowami: „ kto wystawił mi ten świstek?”, wymachując przy tym wezwaniem. K. M. była wówczas w towarzystwie pełniąc służbę funkcjonariusza Straży Miejskiej w W. A. T.. K. M. podała oskarżonej M. W. przyczyny uprzedniego wystawienia wezwania w związku z ujawnionym wykroczeniem. Oskarżona w rozmowie z K. M. stwierdziła, że to ona zaparkowała pojazd marki F. o nr rej. (...) w miejscu niedozwolonym tłumacząc, że nie miała gdzie zaparkować, po czym zwróciła się do niej słowami „ szukasz pieniędzy gówniaro, nie będziesz mi mówiła, gdzie mam stawiać auto (...) ”. Oskarżona mówiła przy tym do pokrzywdzonej, że „pajacuje w mundurki” i że pójdzie do Komendanta załatwić sobie pouczenie a ją zwolnią z pracy, po czym wsiadając do auta na siedzeniu dla pasażera powiedziała do pokrzywdzonej „ (...), (...), gówniaro „ po czym wraz z córką K. odjechała.
Dowód:
1/zeznania świadka K. M. ” / k- 4-5, 29-30, 36-37, 68-69/ 2/zeznania świadka A. T. /k- 10, 69/ 3/zeznania świadka K. W. / k- 20, 30-31, 32-33/ 4/płyta Cd załączona z akt (...) załączonych do niniejszej sprawy /k- 10 tych akt / 5/częściowe wyjaśnienia oskarżonej M. W. /k- 16, 66-67/
Po zejściu do siedziby Komendy Straży Miejskiej pokrzywdzona K. M. zastała tam oskarżoną M. W., która stawiła się u dyżurnego W. F. (1) z wystawionym przez K. M. wezwaniem. Pokrzywdzona powiadomiła dyżurnego, że oskarżona uprzednio awanturowała się w rynku. Dyżurny przekazał K. M. interwencję w sprawie wezwania, które uprzednio wystawiła w związku z niewłaściwym parkowaniem. Pokrzywdzona w trakcie czynności zapytała oskarżoną czy to ona zaparkowała pojazd marki F. nr rej. (...) przy ul. (...) w strefie zamieszkania. Oskarżona stwierdziła, że to ona była kierowcą tego pojazdu.
Wobec powyższego K. M. poinformowała oskarżoną o popełnionym wykroczeniu i zaproponowała jej mandat w wysokości 100 złotych pouczając o prawie do odmowy przyjęcia mandatu oraz o skutkach powyższego, to jest skierowaniu do sądu wniosku o ukaranie. Oskarżona M. W. odmówiła przyjęcia mandatu, wobec czego K. M. sporządziła wezwanie do stawiennictwa w siedzibie Komendy Straży Miejskiej w W. celem złożenia wyjaśnień. Podczas tych czynności oskarżona nadal zachowywała się arogancko podważając kompetencje K. M., twierdząc przy tym, że chce ona wyłudzić pieniądze nazywając ją „gówniarą”. Wychodząc z pomieszczenia dyżurki oskarżona M. W. będąc odwrócona plecami do pokrzywdzonej powiedziała w jej kierunku „ (...), (...), gówniara w mundurku”. Po sprawdzeniu zapisów z monitoringu K. M. ujawniła, że pojazdem F. nr rej. (...) nie kierowała oskarżona i to nie zaparkowała to auto przy ul. (...). Wobec czego podjęto czynności dotyczące wprowadzenia przez M. W. w błąd funkcjonariusza co do osoby, która nieprawidłowo zaparkowała pojazd wywołując przy tym niepotrzebną czynność. Wszystkie podejmowane czynności pokrzywdzona K. M. opisała w notatce urzędowej z dnia 10.04.2014r..
Dowód:
1/zeznania świadka K. M. ” / k- 4-5, 29-30, 36-37, 68-69/ 2/zeznania świadka A. T. /k- 10, 69/ 3/zeznania świadka K. W. /k- 20-21, 36-37, 34-45, 71-72/ 4/zeznania świadka W. F. (1) ” /k- 26, 70/ 5/zeznania świadka W. J. /k- 38, 70-71/ 6/notatka urzędowa /k- 1/
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 13 czerwca 2014r. M. W. została ukarana za wykroczenie z art. 66§1 kw polegające na tym, że w dniu 7 kwietnia 2014r. w W. około godz. 13.55 wskazując siebie jako sprawcę wykroczenia drogowego umyślnie wprowadziła w błąd Straż Miejską w W. co do tożsamości osoby, która w dniu 7 kwietnia 2014r. około godz. 13.20 kierowała pojazdem marki F. o nr rej. (...) A popełniając wykroczenie drogowe polegające na jego zaparkowaniu w strefie zamieszkania ulicy (...) poza miejsce wyznaczonym do tego, wywołując niepotrzebną czynność w postaci przeprowadzenia wobec swojej osoby postępowania mandatowego złożenia wniosku do ewidencji (...) o ustalenie właściciela pojazdu i za to wymierzono jej karę grzywny w wysokości 100 złotych.
Dowód:
1/wniosek o ukaranie /k- 19 akt oraz akta (...) załączone do niniejszych akt, k- 1 / 2/wyrok nakazowy /k- 18 akt oraz akta (...) załączone do niniejszych akt, k- 11/
Oskarżona M. W. nie była dotychczas karana sądownie
Dowód dane o karalności /k- 28/
Oskarżona M. W. na całym etapie postępowania nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W postępowaniu przygotowawczym wskazała, że wraz córką K. W. udała się samochodem do USC w W., samochodem kierowała jej córka, która zaparkowała pojazd na ul. (...). Po załatwieniu spraw w urzędzie zastały powiadomienie włożone za wycieraczkę auta. Jadąc dalej w bramie w rynku kiedy zauważyła dwie strażniczki, wyszła z kartką pytając pokrzywdzonej co to jest. Wówczas uzyskała odpowiedź, że źle zaparkowała pojazd, gdyż taki jest zakaz. Oskarżona zapytała gdzie ma zaparkować a strażniczka jej odpowiedziała, że „ze skargą do prezydenta albo do księdza”. Oskarżona podała, że wówczas pojechała wraz z córką do siedziby Straży Miejskiej. Córka została na zewnątrz zaś ona udała się do dyżurnego, po czym przyszła pokrzywdzona, która zaproponowała jej mandat i punkty karne. Oskarżona wskazała, że nie pytano jej czy była kierowcą pojazdu wobec czego odmówiła przyjęcia mandatu.
Po chwili jednak zdecydowała się przyjąć mandat, ale wówczas strażniczka jej odmówiła. Oskarżona podała, że chciała chronić córkę, która była w ciąży /k- 16/. Oskarżona M. W. słuchana przed sądem odmówiła składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania sądu i potwierdziła swoje wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym /k- 66-67/.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu nadto zważył, co następuje
Sprawstwo i wina oskarżonej M. W. co do popełnienia zarzucanego jej czynu nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Na powyższe wskazują przede wszystkim zeznania świadka K. M. złożone na całym etapie prowadzonego postępowania. Pokrzywdzona od początku postępowania zeznawała spójnie. Jej relacji są szczegółowe, logiczne i konsekwentne. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, także podczas konfrontacji z oskarżoną oraz świadkiem K. W. jak i przed sądem świadek K. M. podawała tożsamo cały przebieg zdarzenia z udziałem oskarżonej, w sposób wręcz drobiazgowy przedstawiając przebieg czynności podejmowanych wobec oskarżonej, ich poszczególne etapy i zachowanie oskarżonej, w tym treść jej wypowiedzi. Opis zdarzenia i użyte przez oskarżoną wobec pokrzywdzonej słowa pokrzywdzona zawarła także w notatce urzędowej z dnia 10 kwietnia 2014r. Treść wypowiadanych przez oskarżoną słów mocno utkwiła pokrzywdzonej w pamięci, co nie może dziwić albowiem tego rodzaju zachowanie ze strony kobiety wobec innej kobiety -funkcjonariusza publicznego wykonującego swoje obowiązki służbowe było na tyle naganne, że mogło wywołać u pokrzywdzonej emocje i silne odczucie dezaprobaty.
Relacje pokrzywdzonej -spontaniczne i szczegółowe -znajdują częściowe potwierdzenie w zeznaniach świadków A. T., W. F. (1) i W. J.. Mimo, że wyżej wymienieni nie słyszeli wypowiedzi oskarżonej, to bezpośrednio po zdarzeniu mieli częściowe informacje o incydencie od samej pokrzywdzonej. Świadek A. T. stwierdziła, że nie słyszała konkretnych słów podczas rozmowy pokrzywdzonej i oskarżonej w rynku, ponieważ stała w pewnej odległości od K. M. a w tym miejscu był duży ruch pojazdów, wskazując że ogólnie o zdarzeniu wie z relacji koleżanki. Z zeznań świadka W. F. (1) wynika, że po wejściu do dyżurki pokrzywdzona wskazując na oskarżoną mówiła, że ta ją obrażała zaś świadek W. J. podał, że będą na dyżurce oskarżona po wejściu K. M. była zdenerwowana, podał, że w jego obecności pokrzywdzona stwierdziła, że nie może tak być, żeby funkcjonariusz był wyzywany podczas służby w terenie. Wyjaśnienia oskarżonej M. W. sprowadzają się w istocie do zaprzeczenia swojemu sprawstwu.
Świadek K. M. nie ma absolutnie żadnych powodów by narażając się na odpowiedzialność karną za czyn z art. 233§1 kk, art. 234 kk i art. 238 kk zeznawać na niekorzyść oskarżonej, zaś sama oskarżona nie wskazała na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby podważyć wiarygodność relacji pokrzywdzonej. Także zeznania świadka K. W. sąd uznał za niewiarygodne. Zdaniem sadu świadek ten zeznaje na korzyść matki, co motywowane jest chęcią odciążenia oskarżonej od stawianych jej zarzutów, w czym niewątpliwie jako osoba najbliższa ma interes. Zeznania świadka S. B. nie wnoszą do sprawy okoliczności istotnych. Świadek wskazał jedynie, że pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzoną na dyżurce doszło do wymiany zdań a pokrzywdzona była wzburzona zachowaniem oskarżonej.
Oceniając wszystkie przeprowadzone dowody, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, sąd uznał, iż sprawstwo i wina oskarżonej M. W. w przedmiocie popełnienia przypisanego jej czynu nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości.
Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy należy ocenić, iż zachowanie oskarżonej M. W. wyczerpało znamiona występku z art. 226§1 kk, albowiem oskarżona znieważyła słowami wulgarnymi i powszechnie uważanymi za obelżywe funkcjonariusza Straży Miejskiej w W. K. M. podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych. Funkcjonariusze Straży Miejskiej należą do grona funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115§13 kk. Oskarżona popełniła zarzucany jej czyn z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, albowiem chciała go popełnić. Oskarżon ej w trakcie popełnienia czynu należy przypisać winę; okoliczności wyłączające zawinienie po stronie oskarżonej nie zachodzą.
W ocenie sądu wymierzona oskarżonej za zarzucany jej czyn kara ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonej oraz społecznej szkodliwości czynu. Sąd wymierzając karę baczył na osobowość oskarżonej, jej właściwości i warunki osobiste oraz rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa (które godziło w poczucie bezpieczeństwa, komfort pełnionej służby oraz prestiż i autorytet pokrzywdzonej). Przy wymiarze kary sąd uwzględnił nadto cele kary tak w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej. Mając na uwadze, iż oskarżona je osobą bezrobotną wykonanie orzeczonej kary jest realne.
Na podstawie art. 627 kpk orzeczono o kosztach procesu zasadzając wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania w łącznej kwocie 70 złotych. O opłacie orzeczono po myśli art. 2 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.