Uzasadnienie
Pozwana "R." Sp. z o.o. w Białymstoku wniosła kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 23 lipca 1997 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem oddalono apelację pozwanej Spółki od wyroku Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz powoda - Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - kwotę 65.934,04 zł tytułem zwrotu świadczeń pracowniczych zaspokojonych przez ten Fundusz. W kasacji zarzucono, że wyrok Sądu II instancji narusza art. 65 i art. 508 KC wskutek ich niezastosowania w sprawie, a także naruszenia art. 378 § 2 KPC przez nierozpoznanie istoty sprawy. Zdaniem strony wnoszącej kasację, jeżeli pozwany Fundusz zaspokajając roszczenia pracownicze nie zastrzegł obowiązku ich zwrotu przez pracodawcę, to - jak można wnosić z niejasnych wywodów kasacji - nie może on domagać się zwrotu równowartości tych świadczeń.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że wypłata świadczeń pracowniczych ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na Fundusz roszczenia wobec pracodawcy lub masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń. Wnoszący kasację nie dostrzegł istnienia tego przepisu i powołał się na normy Kodeksu cywilnego, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawa o ochronie roszczeń pracowniczych nie tylko, że nie uzależnia powstania obowiązku zwrotu przez pracodawcę równowartości świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu od zastrzeżenia przez Fundusz tego obowiązku przy ich przekazywaniu, ale wprost stanowi, iż powstaje on z mocy prawa (art. 10 ust. 1).
Z tych względów, na podstawie art. 393¹² KPC, orzeczono jak w sentencji.