Uzasadnienie
Pozwana "R." Sp. z o.o. w Białymstoku wniosła kasację od wyroku Sądu
Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 23 lipca 1997 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem oddalono apelację pozwanej Spółki od wyroku
Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz powoda - Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych - kwotę 65.934,04 zł tytułem zwrotu świadczeń pracowni- czych zaspokojonych przez ten Fundusz. W kasacji zarzucono, że wyrok Sądu II instancji narusza art. 65 i art. 508 KC wskutek ich niezastosowania w sprawie, a także naruszenia art. 378 § 2 KPC przez nierozpoznanie istoty sprawy. Zdaniem strony wnoszącej kasację, jeżeli pozwany Fundusz zaspokajając roszczenia pracow- nicze nie zastrzegł obowiązku ich zwrotu przez pracodawcę, to - jak można wnosić z
- 2 - niejasnych wywodów kasacji - nie może on domagać się zwrotu równowartości tych świadczeń.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że wypłata świadczeń pracowniczych ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na Fundusz roszczenia wo- bec pracodawcy lub masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń. Wnoszący kasację nie dostrzegł istnienia tego przepisu i powołał się na normy Kodeksu cywil- nego, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawa o ochronie roszczeń pracowniczych nie tylko, że nie uzależnia powstania obowiązku zwrotu przez praco- dawcę równowartości świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu od zastrzeżenia przez Fundusz tego obowiązku przy ich przekazywaniu, ale wprost stanowi, iż powstaje on z mocy prawa (art. 10 ust. 1).
Z tych względów, na podstawie art. 393 12
KPC, orzeczono jak w sentencji.
========================================