Uzasadnienie
Nakazem zapłaty z dnia 2 października 2007 r. Sąd Okręgowy nakazał pozwanym E. M. i A. M. aby zapłacili solidarnie powodowi Przedsiębiorstwu Inwestycyjno – Leasingowemu "T." S.A. z siedzibą w C. kwotę 78.414,25 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 lutego 2007 r. do dnia zapłaty.
Pozwani wnieśli w dniu 15 lipca 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności tego nakazu zapłaty z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wnosić można od prawomocnego wyroku. Dotyczy to również prawomocnego nakazu zapłaty (art. 3532 k.p.c.). Skarżący zarzucają jednak, że nakaz ten nie jest prawomocny, bowiem nie doręczono im prawidłowo postanowienia o odrzuceniu zarzutów. W takiej sytuacji należy dokonać czynności procesowych przewidzianych w przepisach proceduralnych, natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nieprawomocnego nakazu zapłaty jest niedopuszczalna. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że niezgodność nakazu z prawem skarżący uzasadnili naruszeniem przepisów regulujących jego doręczenie. Tymczasem niezgodność z prawem nakazu zapłaty nie może nastąpić na skutek ewentualnego naruszenia przepisów, które należy zastosować już po jego wydaniu. W skardze brak jakichkolwiek zarzutów prowadzących do wykazania, że poprzez wydanie nakazu zapłaty Sąd Okręgowy w oczywisty i rażący sposób naruszył określone przepisy, co doprowadziło do jego niezgodności z prawem. Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku z prawem nie jest alternatywnym środkiem jego zaskarżenia, bowiem jej cel i znaczenie jest zdecydowanie odmienny.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.