Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie wierzyciela R. Ż. na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 lipca 2007 r. uchylające postanowienie komornika sądowego i obciążające wierzyciela kosztami postępowania.
Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu drugiej instancji, którą podpisał w jego imieniu adwokat ustanowiony w zakończonym prawomocnie postępowaniu. Pomimo wezwania do uzupełnienia braków skargi pełnomocnik wierzyciela powołując się na art. 91 pkt 1 k.p.c. nie złożył 2 pełnomocnictwa uprawniającego do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę wierzyciela na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. Odnosząc się do zagadnienia zakresu pełnomocnictwa procesowego z art. 91 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał na szczególne cechy postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, które jest całkiem nowym postępowaniem, służącym uzyskaniu prejudycjalnego orzeczenia dla dochodzenia roszczenia z art. 417 k.c. Dlatego do wniesienia skargi niezbędne jest załączenie oddzielnego pełnomocnictwa.
W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c.
Według skarżącego, powołującego się pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II CZ 73/2005, niepubl.), pełnomocnictwo procesowe obejmuje także postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w sprawie w której to pełnomocnictwo zostało udzielone.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Okręgowy uwzględniając szczególny charakter postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia trafnie przyjął, że umocowanie adwokata do reprezentowania strony skarżącej nie może wynikać z treści pełnomocnictwa udzielonego w sprawie zakończonej kwestionowanym orzeczeniem.
Ten kierunek wykładni przeważa w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II CZ 80/07, niepubl., z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV CZ 76/07, niepubl., z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt V CZ 26/07, niepubl., z dnia 23 marca 2007 r., sygn.. akt V CZ 18/07, niepubl., z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl., z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt. IV CZ 47/06, z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZ 13/06, OSNC 2006/10/176, z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt V CZ 6/06, niepubl., z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Opiera się na słusznych założeniach, że postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie jest kontynuacją dotychczasowego postępowania zakończonego kwestionowanym orzeczeniem sądu ale jest to postępowanie, które ze względu na jego przedmiot i inną tożsamość zainteresowanych stron, odrywa się od dotychczasowego postępowania.
Postępowanie o stwierdzenie niezgodność z prawem stanowi ustawowo wymagany środek umożliwiający dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa.
Jest to szczególne postępowanie prowadzone jedynie na użytek przyszłego postępowania odszkodowawczego. Wniesienie skargi, w odróżnieniu do skargi kasacyjnej, czy też skargi o wznowienie postępowania, nie zmierza do zmiany bądź uchylenia orzeczenia. Argumenty te sprzeciwiają się uznaniu, że wskazany w art. 91 k.p.c. zakres pełnomocnictwa procesowego udzielonego do prowadzenia określonej sprawy obejmuje także umocowanie do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w niej prawomocnego orzeczenia.
Dlatego też Sąd Najwyższy składzie niniejszym nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2008 r., do którego odwołuje się wnoszący zażalenie.
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).