Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Ś. Wydział Cywilny w postanowieniu z dnia 11 października 2013 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną osobiście przez pozwanych D. B. i J. B., uznając że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.
Na to postanowienie skarżący złożyli osobiście zażalenie, w którym ogólnikowo zarzucili, że zaskarżone postanowienie narusza porządek prawny i konstytucyjny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega rozpatrzeniu przez Sąd Najwyższy. W myśl art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko- radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, niepubl. i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, niepubl.).
Zażalenie złożone z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalne, a istniejące w tym zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
W sprawie osobno należało wziąć pod uwagę, że zażalenie skarżących było jednocześnie spóźnione. Odpis postanowienia doręczono bowiem skarżącym w dniu 15 października 2013 r., natomiast zażalenie na to postanowienie zostało 3 wniesione dopiero w dniu 29 października 2013 r., a więc po upływie terminu tygodniowego, który został określony w art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie należało odrzucić.