Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 kwietnia 2012 r., A. T. została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k., za które wymierzono jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata próby i 40 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 10 złotych. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanej, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 r., utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanej zarzucił obrazę prawa, tj. przepisów art. 433 § 2 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i „przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa i nie powinna zostać przyjęta przez Sąd Okręgowy w toku postępowania okołokasacyjnego.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co w rozważanej sprawie nie miało miejsca. Wskazane ograniczenie nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku sporządzenia kasacji przez podmiot szczególny określony w art. 521 k.p.k. (por. art. 523 § 4 k.p.k.). Kasacja w sprawie A. T. nie została jednak wniesiona przez żaden z uprawnionych podmiotów szczególnych, a podniesiony w niej zarzut nie wskazuje uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (na stwierdzenie takich uchybień nie pozwala także analiza akt sprawy).
W związku z powyższym kasację obrońcy skazanej ocenić należało, jako niedopuszczalną z mocy prawa i zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. pozostawić ją bez rozpoznania.