Uzasadnienie
Wyrokiem nakazowym z dnia 16 czerwca 2014 r., Sąd Rejonowy w W. uznał S. G. za winnego:
(pkt V części dyspozytywnej tego wyroku) pięciu czynów z art. 190 § 1 k.k., które uznał za ciąg przestępstw i za to na podstawie tego przepisu w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;
(pkt VI w/w części wyroku) czynu z art. 217 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. orzeczone w pkt V i VI kary ograniczenia wolności połączył i wymierzył S. G. (w pkt VII wyroku) karę łączną 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Nadto w pkt VIII na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu zatrzymanie w dniach od 20 lutego 2013 r. do 21 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny karze dwóch dni ograniczenia wolności, a w pkt XIV zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Wyrok ten, który dotyczył nadto dwóch innych osób, wobec S. G. uprawomocnił się w dniu 19 lipca 2014 r. Skazany nie złożył od niego sprzeciwu.
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżył wyrok – na korzyść skazanego - w części dotyczącej pkt VII i VIII, w zakresie orzeczenia o karze łącznej i zaliczenia na jej poczet okresu zatrzymania i zarzucił mu:
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu w postępowaniu nakazowym kary łącznej ograniczenia wolności w wymiarze 8 miesięcy, tj. wyższym od sumy połączonych kar jednostkowych orzeczonych w pkt V – sześciu miesięcy ograniczenia wolności i VI – jednego 3 miesiąca ograniczenia wolności i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna, co pozwoliło ją rozpoznać w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Zaskarżony kasacją wyrok faktycznie wydano z oczywistą obrazą przepisu prawa karnego materialnego, to jest art. 85 k.k.
Sąd Rejonowy dokonując w oparciu o ten przepis połączenia kar jednostkowych orzeczonych wobec S. G.: z zastosowaniem art. 91 § 1 k.k. za ciąg czynów z art. 190 § 1 k.k. w wymiarze 6 miesięcy ograniczenia wolności oraz za czyn z art. 217 § 1 k.k. w wymiarze 1 miesiąca kary ograniczenia wolności – wbrew treści przywołanego przepisu art. 85 k.k. – orzekł karę łączną w wymiarze 8 miesięcy kary ograniczenia wolności, a więc powyżej sumy kar jednostkowych.
To rażące uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, skoro jego następstwem było orzeczenie wobec skazanego S. G. kary w wymiarze – w zaistniałej sytuacji – niedopuszczalnym.
W tych warunkach należało uznać zasadność wniesionej kasacji, co spowodowało konieczność uchylenia, będącego jej przedmiotem, wyroku – w zaskarżonej części – to jest w zakresie owego wadliwego orzeczenia o karzę łącznej, jak też będącego jego następstwem – orzeczenia o zaliczeniu na poczet tej kary łącznej okresu zatrzymania skazanego, oraz przekazania sprawy – tylko w tej części – do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. Ponownie dokonując tych zleconych czynności procesowych Sąd ten będzie miał na uwadze powyżej przytoczone oceny i wnioski.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.