Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2012 roku, zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 czerwca 2012 r., w ten sposób, że z opisu czynu wyeliminowano ustalenia dotyczące działania skazanej A. P. ze szczególnym okrucieństwem oraz w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, zmieniono kwalifikację przypisanego skazanej czynu na art. 148 § 1 k.k. oraz obniżono karę z dożywotniego pozbawienia wolności do 25 lat pozbawienia wolności; obniżono też kwotę zasądzonego zadośćuczynienia. Od wyroku tego kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej. W kasacji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 148 § 1 k.k., poprzez przyjęcie, że zachowanie skazanej nie miało cech szczególnego okrucieństwa oraz nie wynikało z motywacji 2 zasługującej na szczególne potępienie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasację pełnomocnika oskażycielki posiłkowej należało pozostawić bez rozpoznania wobec jej ustawowej niedopuszczalności.
Choć nie wyrażono tego expressis verbis w petitum kasacji, nie można mieć wątpliwości, że jest to kasacja na niekorzyść skazanej. Świadczy o tym zarówno treść zarzutu, jak i wniosek o uchylenie wyroku sądu odwoławczego, którym to wyrokiem uwzględniono apelację obrońcy skazanej i w efekcie znacznie złagodzono odpowiedzialność karną za popełniony przez nią czyn. Ponadto, oskarżyciel posiłkowy nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku na korzyść skazanego (art. 425 § 3 zd. 1 k.p.k.). Tymczasem, zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k., kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k.
oraz z powodu niepoczytalności sprawcy. Ograniczenie to nie wiąże wprawdzie w przypadku przyczyn z art. 439 k.p.k., ale takich w kasacji nie zarzucono, nie dopatrzył się ich również Sąd Najwyższy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.