Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., odmówiono przyjęcia kasacji obrońcy skazanego P. A. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 sierpnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 24 listopada 2011 r., którym wyżej wymieniony został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł obrońca skazanego i domagając się jego uchylenia podniósł, że w sprawie głównej doszło do obrazy prawa, zwłaszcza art. 170 § 1 i 2 k.p.k. oraz „art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.”, a kasacja opiera się na zarzucie „innego rażącego naruszenia prawa” mającego wpływ na treść orzeczenia, zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. Jak podkreślił z zażaleniu jego autor, przedmiotowa sprawa nie jest obciążona uchybieniami z art. 439 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą odmowy przyjęcia kasacji jest niedopuszczalność, z mocy ustawy, kasacji na korzyść, w stosunku do oskarżonego skazanego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a takie właśnie orzeczenie zapadło w niniejszej sprawie (skazanemu P. A. wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby).
Zakaz ten formułuje trafnie powołany w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia przepis art. 523 § 2 k.p.k., a uchylenie tego zakazu, przewidziane w § 4 tegoż przepisu, wymaga podniesienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., czego autor kasacji w niniejszej sprawie nie uczynił.
Orzeczenie, od którego obrońca skazanego wniósł kasację nie należy do katalogu orzeczeń, od których, w myśl art. 523 § 2 k.p.k., można wnieść ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, stąd też w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania zaskarżonego zarządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.