Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku odrzucił skargę kasacyjną powoda An- drzeja C., sporządzoną przez radcę prawnego, wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 30 października 2006 r. w sprawie przeciwko Urzędowi Gminy w S. o ustalenie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że pełnomocnik po- woda nieprawidłowo oznaczył orzeczenie, którego skarga dotyczy, bowiem wskazał błędną datę wyroku, tj. 10 października 2006 r., podczas kiedy w istocie zaskarżony 2 przedmiotową skargą wyrok zapadł 30 października 2006 r. Nadto uznał, że wskaza- na przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia jest nieprawidłowa, bowiem pełnomocnik skarżącego określił ją na kwotę 10.400 zł, a prawidłowo wyliczona kwota, zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c., wynosi 10.260 zł. Sąd podkreślił, że nie- prawidłowe wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest brakiem formalnym, podlegającym usunięciu, lecz stanowi uchybienie wymogom oznaczenia zaskarżo- nego orzeczenia. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnik powoda nie dochował wymogów wskazanych w przepisie art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. i na mocy art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód domagając się o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisa- nych. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd mając wątpliwości co do wskazanej w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia, winien był we- zwać pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii bądź zarządzić z urzędu jej sprawdze- nie. Nie mógł natomiast odrzucić skargi z powodu usuwalnego braku formalnego skargi, bez wzywania pełnomocnika do usunięcia tego braku na podstawie art. 3986 § 1 k.p.c. Przyznał też, że oznaczając wyrok, popełnił omyłkę pisarską w dacie jego wydania, lecz pozostałe dane zawarte w oznaczeniu zaskarżonego wyroku (ozna- czenie sądu, stron i sygnatury akt), a także uzasadnienie skargi, nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że skarga ta dotyczy niniejszej sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione. Trafne są wywody skarżącego co do tego, iż stwierdzenie, że skarga kasacyjna dotknięta jest usuwalnym brakiem formalnym, oznacza wyłącznie to, iż przewodniczący (na mocy art. 3986 § 1 k.p.c.) wzywa skar- żącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Dopiero nieusunięcie tych braków w terminie powoduje - w myśl art. 3986 § 2 k.p.c. - odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji. Usunięcie wątpliwości sądu do- tyczących prawidłowości określenia wartości przedmiotu zaskarżenia następuje przez sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 25 § 1 k.p.c. Jeśli w wyniku tego sprawdzenia okaże się, że wartość wskazana w skardze jest nieprawidłowa nie oznacza to, iż nastąpiło mylne oznaczenia wyroku, jak przyjął Sąd Okręgowy. Wbrew stanowisku tego Sądu wartość przedmiotu zaskar- 3 żenia nie stanowi przesłanki identyfikującej zaskarżone orzeczenie.
Oznaczenie orzeczenia, od którego wniesiona jest skarga kasacyjna (art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.), to nic innego jak wskazanie sądu, który je wydał, sygnatury akt, daty orzeczenia i stron procesu. Dane te są wystarczające do zidentyfikowania orzeczenia, którego skarga kasacyjna dotyczy.
Natomiast rozważając kwestię omyłki w dacie wyroku należy wziąć pod uwagę to, czy pozostałe dane, wskazane wyżej, są dostateczne do zidentyfikowania orze- czenia. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy nie miał wątpliwo- ści, jakiego orzeczenia dotyczy przedmiotowa skarga, bo w istocie mylne określenie daty wyroku przy prawidłowym wskazaniu sądu, który je wydał, stron oraz sygnatury akt, nie nastręczało trudności w takim ustaleniu. Zatem należy zgodzić się z twier- dzeniem skargi, że pozostałe dane były wystarczające do tego, żeby - bez zbędnych trudności - zidentyfikować zaskarżony wyrok. Odczytując znaczenie przepisu art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. należy mieć na uwadze jego cel, a celem tym jest to, aby sąd nie musiał dociekać, czy też wręcz wyjaśniać, którego orzeczenia dotyczy skarga kasa- cyjna, bo to należy do obowiązków skarżącego. Mylne oznaczenie jednego z ele- mentów identyfikujących orzeczenie zaskarżone skargą kasacyjną, wynikające z oczywistej omyłki pisarskiej, przy prawidłowym oznaczeniu pozostałych danych, do- statecznie określających to orzeczenie (co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie może być utożsamiane z niewypełnieniem wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39816 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd Najwyższy stwierdził także, że wniosek skarżącego (zawarty w zażaleniu) o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym jest przedwczesny.
Zgodnie z przepisem art.108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Analizując powyższy przepis nie można pominąć ogólnej zasady rządzącej kosztami procesu. Zasada ta wyrażona została w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowią- zana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego do- chodzenia praw i celowej obrony. Decydujące zatem znaczenie ma wynik procesu, a nie jego poszczególnych etapów. Wynik procesu to rozstrzygnięcie o sprawie jako całości. Postanowienie Sądu Najwyższego, w wyniku którego dochodzi do uchylenia postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego skargę kasacyjną i które to 4 uchylenie ma charakter tzw. „uchylenia zmieniającego,” powoduje nadanie biegu skardze kasacyjnej. Jej rozpoznanie zadecyduje o ostatecznym wyniku sprawy, we- dług którego zostaną rozliczone koszty postępowania w całości.
Na obecnym etapie postępowania wynik sprawy nie jest znany. Zakładając hipotetycznie różne możliwe warianty, to odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bądź jej oddalenie oznacza przegranie sprawy i nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz strony prze- grywającej jakichkolwiek kosztów procesu (wyjąwszy sytuację przewidzianą w prze- pisie art. 103 k.p.c.). Natomiast orzeczenie Sądu Najwyższego uwzględniające skargę kasacyjną przybrać może dwie formy. W przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania zastosowanie ma przepis art. art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w związku z art. 39821 k.p.c., w przypadku wyroku reformatoryjnego o kosztach procesu rozstrzygać będzie przepis art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.