Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 marca 1997 r. na mo- cy art. 373 KPC odrzucił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w P. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 1997 r. Wyrokiem tym Sąd Wojewódzki, po rozpoznaniu odwołania Jana S. od decyzji organu rentowe- go o ustalenie nieistnienia obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie społecz- ne - uchylił zaskarżoną decyzję i ustalił, że wnioskodawca nie ma obowiązku zapłaty składki na ubezpieczenie społeczne od listopada 1995 r. do stycznia 1996 r. wraz z odsetkami.
W dniu 31 stycznia 1997 r. pełnomocnik ZUS złożył wniosek o uzasadnienie wyroku.
W aktach sądowych znajduje się potwierdzenie odbioru uzasadnienia wyroku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P. w dniu 10 lutego 1997 r.
W dniu 25 lutego 1997 r. do Sądu Wojewódzkiego wpłynęła apelacja organu rentowego od wyroku z dnia 28 stycznia 1997 r. doręczonego w dniu 10 lutego 1997 r. Sąd Wojewódzki uznał, że wpłynęła ona w ustawowym terminie gdyż przekazał ją Sądowi Apelacyjnemu.
Postanowienie o odrzuceniu apelacji Sąd Apelacyjny uzasadnił tym, że zos- tała ona wniesiona po upływie przepisanego dwutygodniowego terminu.
W kasacji pełnomocnik organu rentowego zarzucił orzeczeniu Sądu Apela- cyjnego naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym szczególnie art. 369 i 165 § 2 KPC poprzez przyjęcie, że nadanie pisma w polskim urzędzie pocztowym, ostatniego dnia terminu nie czyni zadość zachowaniu terminu.
W uzasadnieniu kasacji zwrócono uwagę, że Sąd Apelacyjny przy wydawa- niu zaskarżonego postanowienia pominął treść art. 165 § 2 KPC, według którego nadanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W kasacji podano, że z dowodu nadania pocztowego wynika jednoznacznie iż apelacja została pod numerem nadawczym [...] wysłana pocztą w dniu 24 lutego 1997 r. do Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu a tym samym został zachowany termin do jej wniesienia.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja jest uzasadniona. Poza sporem pozostaje, że wyrok Sądu Woje- wódzkiego wraz z uzasadnieniem został doręczony pozwanemu organowi rentowe- mu w dniu 10 lutego 1997 r., a apelacja wpłynęła do Sądu Wojewódzkiego w dniu 25 lutego 1997 r.
Sąd Apelacyjny wydając zaskarżone postanowienie kierował się datą wpły- wu znajdującą się na pieczątce Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu. Brak jest w aktach sprawy koperty ze stemplem pocztowym zawierającym datę nadania apelacji.
Do kasacji pełnomocnik pozwanego dołączył dowód nadania na poczcie pism w dniu 24 lutego 1997 r. Jest wśród nich pismo do Sądu Wojewódzkiego.
Termin do wniesienia apelacji byłby zachowany gdyby zostało ustalone, iż nadano ją w dniu 24 lutego 1997 r. w urzędzie pocztowym.
Przyjęte przez Sąd Apelacyjny przekroczenie terminu określonego w art. 369 § 1 KPC, wynosi jeden dzień. Sąd wydając zaskarżone postanowienie nie zajął się wyjaśnieniem jaką drogą apelacja wpłynęła do Sądu Wojewódzkiego.
Słusznie wnoszący kasację powołuje się na treść art. 165 § 2 KPC zgodnie z którą oddanie pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, a który to przepis Sąd Apelacyjny pominął.
Sąd Wojewódzki w Poznaniu apelacji nie odrzucił (art. 370 KPC) i przekazał ją Sądowi Apelacyjnemu.
Zgodnie z art. 373 KPC sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejaw- nym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Przepis ten nie zobowiązuje wprawdzie wprost sądu drugiej instancji do ustalenia w jaki sposób apelacja została złożona w sądzie pierwszej instancji ale ze względu na treść art. 165 § 2 KPC, w sprawie, w której Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się przekroczenia terminu do wniesienia apelacji, a Sąd Apelacyjny przyjmuje, że termin ten został przekroczony o jeden dzień, nie dysponując równocześnie dowodem nadania (koperta), zasadny jest zarzut kasacji naruszenia tego przepisu postępowania a w konsekwencji także art. 373 KPC.
Sąd Apelacyjny powinien w takich okolicznościach sprawy zająć się wyjaśnieniem daty nadania apelacji.
Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.