Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowie- niem z dnia 21 maja 1997 r. odrzucił zażalenie Czesława J. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kaliszu z dnia 30 czerwca 1997 r., którym zostało odrzucone jego zażalenie na odmowę wydania przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w O.W. zaświadczenia o niezaleganiu z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne.
Powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył wnioskodawca w drodze kasacji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 476 § 3, 464 § 1 i 477 14 § 3 KPC.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sprawa o wydanie zaświadczenia w przedmiocie opłacania składek na ubezpieczenie społeczne nie jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 KPC).
Dla zastosowania natomiast art. 476 § 3 KPC wymagana jest norma kom- petencyjna, zobowiązująca do wydania decyzji. Organ rentowy nie ma obowiązku wydania decyzji w sprawie o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu z opłatami skła- dek na ubezpieczenie społeczne, a sama treść wydanego zaświadczenia nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego (art. 23 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych - jednolity tekst: Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.).
W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 476 § 3 KPC, co trafnie przyjęły Sądy obu instancji. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest niezasad- ność również dalszych zarzutów kasacyjnych. Brak drogi sądowej do rozpoznania wniosku Czesława J. oznacza bowiem niedopuszczalność kasacji w takiej sprawie (art. 393 5 KPC).
Z tych też względów i na podstawie art. 393 8 § 1 KPC Sąd Najwyższy posta- nowił, jak wyżej.