Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 r. odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawców A. N. i E. N. od postanowienia tego Sądu oddalającego apelację od postanowienia oddalającego wniosek o ustanowienie zarządcy przymusowego nieruchomości.
W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawców, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił błędną wykładnię art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. prowadzącą do bezpodstawnego zastosowania tego przepisu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Ustanowienie zarządcy na podstawie art. 26 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) następuje w postępowaniu nieprocesowym. Dopuszczalność skargi kasacyjnej w tym postępowaniu normuje art. 5191 k.p.c. Z § 4 tego przepisu wynika, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach dotyczących zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem. W judykaturze jednolicie przyjmuje się, że wyłączeniem dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem objęte są wszystkie sprawy rozpoznawane w postępowaniu nieprocesowym na podstawie art. 611-616 k.p.c. (por. postanowienia SN z dnia 8 stycznia 1997 r., I CZ 32/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 60, z dnia 11 września 1997 r., III CZ 42/97, niepubl.), a więc także sprawy dotyczące zarządu wynikającego z ustawy o własności lokali (por. postanowienie SN z dnia 11 maja 1998 r., I CKN 101/98, „Jurysta” 1999, nr 1, s. 31). Ustanowienie zarządcy przymusowego nieruchomości mieści się w zakresie zarządu wynikającego z ustawy o własności lokali. Istniały więc podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności skargi kasacyjnej.
Zażalenie, jako nieuzasadnione, podlegało oddaleniu (art. 39814 w zw.
z art.3941 § 3 k.p.c.).
md