Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 6 grudnia 2006 r. Jacek B. został uznany za winnego popełnienia – wspólnie i w porozumieniu z innym skazanym w tej sprawie – dwóch przestępstw określonych w art. 280 § 2 k.k. oraz dwóch przestępstw z art. 189 § 1 k.k. Sąd wymierzył mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której podniesiono wyłącznie zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącz- nej, Sąd Apelacyjny w B. wyrokiem z dnia 8 marca 2007 r. zmienił zaskar- żony wyrok przez wyeliminowanie z orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody zwrotu wyznaczającego okres naliczania odsetek, a w pozostałym zakresie wyrok Sądu Okręgowego utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w części, w której utrzymano nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Skarżący sformułował w niej zarzuty rażącego naruszenia:
„- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dowolną ocenę dowodów i nieuwzględnienie w należytym stopniu wszystkich okoliczności wpływają- cych na stopień winy, a w szczególności tego, że skazany jest osobą mło- docianą, która przyznała się do winy i wyraziła skruchę,
- - art. 54 k.k., poprzez niezastosowanie się do dyrektywy nakazującej są- dowi, aby wymierzając karę kierował się przede wszystkim względami wy- chowawczymi,
- - art. 53 k.k., poprzez orzeczenie kary, której dolegliwość przekracza sto- pień winy, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu celów wychowawczych kary”
- – wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do po- nownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w B. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyj- nej w B. wniósł o oddalenie kasacji jako niezasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzut rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. nie poddaje się ocenie według kryterium zasadności. Kryterium to może być bowiem narzędziem oceny zarzutu, który został wykazany, a więc w wypadku ujawnienia – jako jego faktycznej postawy – określonych okoliczności uza- sadniających skargę kasacyjną w części związanej z tym zarzutem. Tym- 3 czasem skarżący ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu kasacji nie wskazał w ogóle, które z ujawnionych w sprawie dowodów ocenione zosta- ły w sposób dowolny. I jakkolwiek – co trzeba lojalnie stwierdzić – obrońca przyznaje, że tylko „wydaje się”, iż Sąd Apelacyjny dopuścił się naruszenia tych przepisów, to nie zmienia to w niczym faktu, że w skardze nie ujaw- niono w ogóle przedmiotu wymagającego kontroli kasacyjnej.
Należy też uznać, że „nieuwzględnienie w należytym stopniu” oko- liczności łagodzących nie może być podstawą zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. Byłoby to możliwe wtedy tylko, gdyby okoliczności te zostały przez Sąd w ogóle pominięte – co w sprawie niniejszej z pewnością nie miało miejsca. Sąd Apelacyjny – wbrew odmiennym i bezpodstawnym twierdze- niom skarżącego – rozważał znaczenie tych okoliczności, ustosunkowując się należycie do treści skargi apelacyjnej obrońcy skazanego. Sąd stwier- dził już wówczas, że suma okoliczności łagodzących nie stanowi w tej sprawie znaczącej przeciwwagi dla ustalonych, licznych i mających zdecy- dowanie negatywną wymowę okoliczności obciążających, pominiętych zresztą w treści apelacji.
Sąd odwoławczy zaakceptował również przyczy- ny, dla których Sąd Okręgowy uznał, że wymiar kary uwzględniać powinien przede wszystkim dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej, wyklu- czając in concreto możliwość przydania pierwszeństwa względom wycho- wawczym.
Racjonalnie uzasadnione stanowisko Sądów w kwestii wymiaru kary sprawia, że zarzuty rażącego naruszenia art. 54 k.k. i art. 53 k.k. są oczy- wiście bezzasadne. Nieracjonalny jest natomiast pogląd, że wobec spraw- cy wprawdzie małoletniego, lecz kilkakrotnie już karanego, w wysokim stopniu zdemoralizowanego, dopuszczającego się następnie rozbojów z użyciem niebezpiecznego narzędzia – a drugiego z tych rozbojów kilka dni po zatrzymaniu w związku z pierwszym z nich – wymierzać należy karę, kierując się nadal – a więc po raz kolejny – przede wszystkim względami 4 wychowawczymi, ignorując okoliczności przekonujące o całkowitej niesku- teczności takiego postępowania.
W podsumowaniu należy twierdzić, że rzeczywistą intencją skarżą- cego było – niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym – kwestionowa- nie wymiaru kary, i to w sytuacji, w której Sądy orzekające kwestię tę roz- strzygnęły trafnie i z uwzględnieniem całokształtu okoliczności decydują- cych o wymiarze kary.
Z tych względów kasację oddalono jako oczywiście bezzasadną.