Uzasadnienie
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., uznał J. B. za winnego popełnienia przestępstw:
- 1) z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 197 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;
- 2) z art. 207 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- 3) z art. 178a § 4 k.k., i za to wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 lat, oddał oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora; na podstawie art. 71 § 1 k.k. i art. 63 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w liczbie 165 stawek dziennych o wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 20 zł, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 sierpnia 2011 r. do dnia 13 stycznia 2012 r., uznając jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w liczbie 2 stawek dziennych o wysokości jednej stawki w kwocie 20 zł i uznał grzywnę za wykonaną w liczbie 162 stawek dziennych, nadto nałożył obowiązki z art. 72 § 1 pkt 5 i 7a k.k.
Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 27 grudnia 2012 r.
Od tego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wniósł w dniu 8 marca 2013 r. Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 42 § 2 k.k. polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego na podstawie przywołanego przepisu obligatoryjnego zakazu prowadzenia pojazdów. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest zasadna.
W wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 4 k.k., obligatoryjne jest orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów określonego rodzaju na podstawie art. 42 § 2 k.k. Oczywiste jest zatem, że Sąd Rejonowy nie orzekając wobec J. B., któremu 3 w wyroku przypisano popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, rażąco naruszył przepis art. 42 § 2 k.k.
Wskazane w zarzucie kasacji naruszenie przepisu prawa materialnego miało oczywisty istotny wpływ na treść zapadłego wyroku.
Zważywszy, że treść zarzutu, jak też uzasadnienie kasacji, wskazuje w sposób bezsporny, że zakresem zaskarżenia objęte jest li tylko orzeczenie o karze dotyczące przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku, należało uchylić zaskarżony wyrok w tej części i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.