Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. Sąd Rejonowy w W. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy prowadzonej przeciwko oskarżonemu W. P. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C., gdyż zły stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawienie się w Sądzie Rejonowym w W. Natomiast może uczestniczyć w procesie toczącym się przed Sądem Rejonowym w C., to jest w miejscu gdzie oskarżony mieszka i leczy się.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Rzeczywiście z opinii wydanej w dniu 5 października 2012 r. przez biegłego neurologa A. G. wynika, że ze względu na zły stan zdrowia, oskarżony W. P. „nie jest zdolny do samodzielnego odbycia podróży na trasie C. – W. samochodem, czy pociągiem ponieważ stanowiłoby to zagrożenie dla zdrowia lub życia oskarżonego (k. 170).
Pojęcie „dobro wymiaru sprawiedliwości”, którym posługuje się ustawodawca w art. 37 k.p.k. ma charakter ocenny. Zdaniem Sądu Najwyższego przez dobro wymiaru sprawiedliwości, można rozumieć także potrzebę doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, który okazuje się mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., III KO 48/04, OSNKW 2005, z. 2 poz. 23).
Skoro w przedmiotowej sprawie stan zdrowia oskarżonego nie pozwala mu na przybycie do sądu właściwego, a jednocześnie nie stoi na przeszkodzie udziałowi w rozprawie w sądzie położonym blisko miejsca zamieszkania (k. 85), należało przyjąć, że wzgląd na potrzebę zakończenia postępowania jest wystarczającą przesłanką do przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w C. Podsumowując, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.