Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2012 r., Przewodniczący II Wydziału Karnego w Sądzie Apelacyjnym odmówił przyjęcia wniosku J. K. z dnia 2 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie …, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. Zarządzenie uzasadniono tym, że wnioskodawca wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku w dniu 28 września 2012 r. nie uzupełnił ich w terminie 7 dni, co uzasadnia odmowę przyjęcia wniosku.
Na zarządzenie powyższe wnioskodawca wniósł zażalenie, w którym podniósł szereg zarzutów i argumentów odnoszących się do toku postępowania w sprawie o sygn. … oraz innych zarzutów dotyczących prawidłowości działania sądów orzekających w jego sprawach. Niemniej w zażaleniu nie zawarto żadnych zarzutów dotyczących zasadności zaskarżonego zażaleniem zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z niekwestionowanym sposobem interpretacji przepisu art. 545 § 2 k.p.k. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2 2008, s. 1153) ustanawia on tzw. przymus adwokacko-radcowski, tj. obowiązek sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot fachowy (prokuratora, adwokata lub radcę prawnego). Przepis ten znajduje mocą art. 113 k.p.s.w. odpowiednie zastosowanie do wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie. Także w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, tak jak w postępowaniu karnym, wniosek o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego nie może być sporządzony samodzielnie przez zainteresowanego; kodeks wymaga, aby sporządził go podmiot fachowy, a więc adwokat lub radca prawny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2008 r., V KZ 81/07, OSNwSK 2008, t. 1, poz. 132).
Wniosek J. K. z dnia 2 sierpnia 2012 r., poza wątpliwością stanowił wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie, a jednak wspomnianego warunku formalnego nie spełniał, co więcej, wezwanie do jego uzupełnienia, prawidłowo doręczone wnioskodawcy w dniu 28 września 2012 r. pozostało bez reakcji wnioskodawcy.
Wobec nieusunięcia braku formalnego przymusu adwokackiego przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie, wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku jawi się jako w pełni uzasadnione (art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 k.p.s.w.).
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.