Uzasadnienie
Powód A. G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 grudnia 2008 r. W skardze kasacyjnej określono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 54.519,36 zł.
Postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną powoda stwierdzając, że skarga ta jest niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na to 2 postanowienie powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości podnosząc, ze przedmiotem zaskarżenia są prawa związane ze spornym lokalem, którego pełna wartość została wyliczona w wysokości 54.519,36 zł, natomiast jako przedmiot sporu wskazano tylko wartość lokalu z uwzględnieniem 95% bonifikaty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Ustawowo określona minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi kasacyjnej we wszystkich sprawach o prawa majątkowe, niezależnie od tego, czy sąd zasądza jedynie określone świadczenie na rzecz powoda, czy też kształtuje stan prawny.
Nie ulega wątpliwości, że w pozwie wskazano wartość przedmiotu sporu w wysokości 2.134,40 zł. Także w apelacji (po zaokrągleniu) wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.135 zł.
Wskazana w pozwie wartość przedmiotu sporu, o ile nie zostanie sprawdzona i zmodyfikowana przez sąd z urzędu przed doręczeniem pozwu, albo na zarzut pozwanego podniesiony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, podlega utrwaleniu (art. 26 k.p.c.). Nie może ona być modyfikowana lub oceniana w inny sposób w toku postępowania zarówno przez sąd, jak i przez strony. Innymi słowy, określenie wartości przedmiotu sporu następuje według sumy właściwej w chwili wniesienia pozwu i tak określona wartość pozostaje niezmienna do końca postępowania, chyba że w dalszym jego toku nastąpi zmiana powództwa pociągająca za sobą zmianę wartości przedmiotu sporu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 listopada 1997 r.
III CZ 82/97, niepubl., z dnia 13 maja 2009 r., IV CZ 39/09, niepubl.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej nie może przewyższać wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4 poz. 42, z dnia 10 czerwca 1997 r. III CZ 25/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 162, z dnia 16 grudnia 1998 r., I CZ 151/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 95, z dnia 10 sierpnia 1999 r., III CZ 72/99, niepubl., z dnia 18 grudnia 2003 r., I CZ 150/03, niepubl., z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CZ 121/00, niepubl., z dnia 25 września 2003 r., III CZ 88/03, niepubl., z dnia 25 listopada 2008 r„ II
CZ 81/08, niepubl, z dnia 29 października 2009 r., III CZ 44/09, niepubl., z dnia 26 stycznia 2010 r., II CSK 529/09, niepubl.). Dlatego Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, 3 że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności skargi kasacyjnej co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej.
W konsekwencji zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz na podstawie przepisu § 6 pkt 3 w związku z 13 ust. 2 pkt 2 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).