Uzasadnienie
W kasacji obrońca skazanego R. G. zarzucił „rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku”, tj. przepisów:
- a) art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.,
- b) art. 7 k.p.k.,
- c) art. 167 k.p.k.,
- d) art. 192 § 2 i 4 k.p.k.,
- e) art. 366 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze te zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu kasacji, Sąd Najwyższy zważył co następuje.
2 ad a) Trafnie wskazuje Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację (pismo z dnia 25 marca 2013 r.), że Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., odniósł się w wystarczającym zakresie do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, a także zajął stanowisko co do treści pisma procesowego z dnia 14 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu pisemnej odpowiedzi na kasację, i nie widząc potrzeby jej powtarzania, odsyła do niej.
ad. b) Tak sformułowany zarzut kasacyjny odnosi się w istocie do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji. Skarżący nie zauważa, iż w kasacji należy podnosić zarzuty odnośnie wyroku Sądu II instancji. Niedopuszczalny jest na tym etapie postępowania zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
ad. c) Sąd Najwyższy w pełni podziela argumentację wskazującą na niezasadność tego zarzutu zawartą w powołanej wyżej pisemnej odpowiedzi na kasację (por. s. 7-11 tego dokumentu).
ad. d) W realiach sprawy nie można dopatrzeć się naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 192 § 2 i § 4 k.p.k., (por. trafny wywód z pisemnej odpowiedz na kasację – s. 11).
ad. e) Niezasadny jest też zarzut obrazy przepisu art. 366 § 1 k.p.k.
Przepis ten zawiera normę kompetencyjną przewodniczącego rozprawy głównej i w realiach sprawy trudno dostrzec, w jaki sposób mógłby zostać rażąco naruszony i to przez Sąd II instancji (art. 519 k.p.k.).
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i dlatego orzekł jak w postanowieniu.