Uzasadnienie
Dariusz D. oskarżony został o to, że „w dniu 14 czerwca 1995 roku w K., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Jerzego S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci tkanin syntetycznych 2 wartości 56.859,73 zł za pomocą wprowadzenia go w błąd co do zamiaru za- płaty za w/w towar”, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy w K. uznał Dariusza D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając, że wprowadził on w błąd Marię S., co do zamiaru terminowej zapłaty za odbierany towar i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata, zaś na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał Dariusza D. do naprawienia szkody, poprzez zapłatę kwoty 56 859,73 zł na rzecz Jerzego S., w terminie 2 lat od daty uprawomoc- nienia się wyroku.
Apelację od tego wyroku wniósł skazany, zarzucając sądowi pierwszej instancji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść, a nadto obrazę szeregu przepisów procedury.
Wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. Sąd Okręgowy w K., uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Od tego wyroku kasację wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając ra- żące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa pro- cesowego, tj. art. 415 § 5 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego Dariusza D. na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązania do naprawienia szko- dy, pomimo iż o roszczeniu wynikającym z popełnienia przestępstwa wcze- śniej prawomocnie rozstrzygnięto w postępowaniu cywilnym.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Rację ma Prokurator Generalny, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgo- wego w K., jak i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. w za- skarżonej części zostały wydane z oczywistą i rażącą obrazą art. 415 § 5 zd.
2 k.p.k. Zgodnie z treścią tego przepisu nawiązki na rzecz pokrzywdzonego lub obowiązku naprawienia szkody bądź zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestęp- stwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawo- mocnie orzeczono. W orzecznictwie wskazano, że zakaz wynikający z art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. odnosi się do każdego określonego w ustawie przypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, a więc również tego, określonego w art. 72 § 2 k.k. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 li- stopada 2006 r., IV KK 328/06, OSNKW 2007, z. 2, poz. 14).
Sąd Rejonowy w K. skazując Dariusza D. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., zobowiązał go do naprawienia szkody, poprzez zapłatę kwoty 56 859,73 zł na rzecz Jerzego S., w terminie 2 lat od daty uprawomocnienia się wyroku. Orzekając o zobowiązaniu Dariusza D. do naprawienia szkody wyrządzonej popełnionym przez niego przestępstwem, Sąd Rejonowy nie uwzględnił treści prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejo- nowy w K. z dnia 22 października 1997 r., rozstrzygającego prawomocnie o roszczeniu przysługującym Jerzemu S., pomimo tego, że na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. Sąd dopuścił dowód z akt tej sprawy (...).
Sąd Rejonowy miał świadomość tego, że Komornik Sądowy Rewiru II przy sądzie Rejono- wym w S. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku Dariusza D., które toczyło się bezskutecznie. W toku tego postępowania egzekucyjnego pełno- mocnik pokrzywdzonego zawiadomił prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oszustwa, wskazując okoliczności w jakich doszło do wydania Dariuszowi D. towarów na szkodę Jerzego S. i podając kwotę, której nie uda- ło się wyegzekwować. Z powyższego wynika, że nałożony na skazanego ob- 4 owiązek zapłaty kwoty 56 859,73 zł, dotyczy tego samego roszczenia, o któ- rym orzeczono już w postępowaniu cywilnym. Okoliczność, że o roszczeniu wynikającym z popełnienia przestępstwa już wcześniej prawomocnie roz- strzygnięto, wykluczała możliwość nałożenia na Dariusza D. w postępowaniu karnym obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przez niego tym prze- stępstwem.
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r., utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K., nie odniósł się do kwestii zobowiąza- nia orzeczonego na podstawie art. 72 § 2 k.k., pomimo takiej powinności wy- nikającej z dyspozycji art. 440 k.p.k.
Wobec stwierdzenia rażącego naruszenia art. 415 § 5 k.p.k. oraz nie- wątpliwego wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia, należało uchylić zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok sądu pierwszej instancji w części dotyczącej zobowiązania skazanego Dariusza D. do naprawienia szkody.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.