Uzasadnienie
R. M. skazany został prawomocnie na karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 4 lat, oraz na karę grzywny w ilości 300 stawek dziennych, każda w wysokości 20 zł. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na jego treść naruszenia prawa procesowego, to jest art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się – zgodnie zresztą ze stanowiskiem wyrażonym w pisemnej prokuratorskiej odpowiedzi – niedopuszczalna z mocy ustawy.
Wobec ograniczenia wynikającego z art. 523 § 2 k.p.k., według którego kasację na korzyść oskarżonego wolno wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, obrońca skazanego mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia istnienia bezwzględnych powodów odwoławczych z art. 439 k.p.k. Z treści kasacji – zarówno z jej części wstępnej, jak i motywacyjnej – wynika jasno, że skarżący w ogóle nie podniósł zarzutów o takim charakterze. Niedopuszczalność kasacji jawiła się zatem jako ewidentna, co powinien był już dostrzec prezes Sądu Okręgowego w B. Dlatego Sąd Najwyższy pozostawił kasację bez rozpoznania (art. 531 § 1 k.p.k.). O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.