Uzasadnienie
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że dobro wymiaru sprawiedliwości pozwalające na skorzystanie przez Sąd Najwyższy z możliwości, jaką stwarza art. 37 k.p.k., wymaga nie tylko tego aby sprawa była rozpoznana przez sąd dający gwarancje bezstronności, ale także tego, by w ogóle została rozpoznana. Z tego względu nie jest wykluczone przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu w sytuacji, gdy - na przykład ze względu na stan zdrowia oskarżonego - rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy na zasadach ogólnych nie jest możliwe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt II KO 14/04), albo mało realne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KO 48/04, OSNKW 2005, z. 2, poz. 23). Taka 2 sytuacja zachodzi właśnie w niniejszej sprawie, gdyż jak przekonywująco wykazał Sąd Rejonowy w B. w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. II K …/12, cyt. „pozostawienie sprawy w tym Sądzie z uwagi na brak możliwości doprowadzenia oskarżonego K. S. na rozprawę będzie skutkowało zawieszeniem postępowania do czasu zakończenia wykonywania przez niego środka zabezpieczającego, zaś powyższy termin nie jest w chwili obecnej możliwy do przewidzenia”.
K. S. został umieszczony, tytułem środka zabezpieczającego, w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, z mocy art. 37 k.p.k., przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś.