Uzasadnienie
Wyżej wskazanym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.
odmówiono przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 26 marca 2013 r., sporządzonej przez obrońcę skazanej I. K. z uwagi na to, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy.
Zarządzenie to zaskarżył obrońca skazanej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy skazanej nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że I. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 20 grudnia 2012 r., została skazana za czyn z art. 178a § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało jej warunkowo zawieszone na 2 okres 2 lat próby. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 26 marca 2013 r., a apelacja oskarżonej uznana za oczywiście bezzasadną. Okoliczności te wskazują jednoznacznie, wbrew twierdzeniom obrońcy skazanej zawartym w zażaleniu, że słusznie uznano, iż kasacja wniesiona w niniejszej sprawie, wobec treści art. 523 § 2 k.p.k., jest niedopuszczalna z mocy ustawy i odmówiono jej przyjęcia w oparciu o treść art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
Analiza treści zażalenia pozwala stwierdzić, że zostało ono oparte na błędnej interpretacji przepisu art. 523 k.p.k. przeprowadzonej przez skarżącego. Należy więc zauważyć, że już od 1 września 2000 r. obowiązuje obecne brzmienie przepisu art. 523 k.p.k., z którego jednoznacznie wynika, że w sytuacji, gdy w wyroku skazującym orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (por. m. in.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2004 r., IV KK 298/03, OSNKW 2004, z. 4, poz. 46; z dnia 15 czerwca 2007 r., IV KK 166/07, LEX nr 459755).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.