Postanowienie SN z 26 marca 2014 r., V CZ 16/14

Wydany

26 marca 2014 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa B. S. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. o ustalenie nieważności uchwał,

Skład

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz przewodniczący
SSN Marian Kocon
SSN Grzegorz Misiurek sprawozdawca

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2014 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. oddala zażalenie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2013 r., wskazując, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sadowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3982 § 1 oraz art. 19-23 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Uchwały organów spółdzielni mogą mieć charakter majątkowy lub niemajątkowy a oceny konkretnej uchwały w tej płaszczyźnie dokonuje się przez pryzmat jej przedmiotu, co pozwala określić, jakie prawa i interesy – majątkowe lub niemajątkowe - podlegają ochronie w danym postepowaniu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 marca 2012 r., IV CZ 148/11, nie publ.;

z dnia 22 czerwca 2012 r., V CSK 291/11, nie publ.; z dnia 28 maja 21013 r., V CZ 7/13, nie publ.). Rozróżnienia spraw o charakterze majątkowych lub niemajątkowych dokonuje się zatem na podstawie kryterium obiektywnego, a nie zasadzie swobodnego uznania.

Przedmiotem uchwał zaskarżonych w sprawie niniejszej była zmiana regulaminu rozliczenia kosztów zakupu energii cieplnej i dokonywanie rozliczeń z użytkownikami lokali za centralne ogrzewanie oraz podgrzanie wody. Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał, że uchwały te pozostają w bezpośrednim związku z ekonomicznym interesem stron. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w pozwie powódka nie wskazała wartości przedmiotu sporu i nie została wezwana do jej oznaczenia.

Skoro pozwana w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 1.000 zł, to wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wniesioną od 3 wyroku Sądu drugiej instancji oddalającego apelację nie może przekraczać tej kwoty (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2003 r, IV CZ 153/03, nie publ.; z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZ 89/06, nie publ. i z dnia 19 czerwca 2013, I CZ 50/13, nie publ.). Skarżąca nie mogła zatem skutecznie, tylko dla osiągnięcia progu dopuszczalności skargi kasacyjnej przewidzianego w art. 3982 § 1 k.p.c., określić wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 63.815.387,00 zł.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.